Ξέρω ότι όλοι μα όλοι μιλούν γι αυτό: Η αυτοκτονία ή ό,τι άλλο είναι του Βαγγέλη Γιακουμάκη.
Παρακολουθώ σιωπηλά τα social media στα οποία όλοι μαίνονται κατά της σχολής, των βασανιστών, της κοινωνίας. Νομίζω ότι αν το συγκεκριμένο θέμα λυνόταν με δηλώσεις επωνύμων για τον σχολικό εκφοβισμό , αν λυνόταν με κεράκια σε κεντρικές πλατείες ή δημοσιεύσεις μετ΄ αφορισμών φωτογραφιών των φερόμενων ως βασανιστών (ως νομικός δεν θα σας το σύστηνα), με κρέμασμα στην κεντρική πλατεία όπως ζητούν πολλοί θα το είχαμε κάνει εδώ και καιρό. Η βία, ο τραμπουκισμός, ο εκφοβισμός υπήρχε και υπάρχει. Δεν δίναμε όμως τόση σημασία γιατί πάντα είχε ένα όριο. Ένα μακρινό απώτατο όριο. Τώρα πια όμως στην εποχή της τεχνολογίας και του εκσυγχρονισμού τα πάθη οξύνονται αντί να αμβλύνονται, τα ταμπού εκφράζονται με περισσότερους τρόπους από ότι πριν καθώς μπορείς όχι μόνο να πεις κάποιον π””στάρα αλλά και να το στείλεις με mail, inbox, viber, whatsaap, snapchat, dm κλπ.

Άραγε που οφείλεται αυτό; Δεν ξέρω για εσάς αλλά κοιτάζω γύρω μου παιδιά και νιώθω ότι βλέπω εν δυνάμει βασανιστές ή βασανιζόμενους. Ίσως φταίει μια δική μου φοβία για το τί συμβαίνει όταν παίρνεις την μάνα μπροστά από το παιδί και βάζεις το τάμπλετ. Όταν παίρνεις τον πατέρα από το σπίτι και βάζεις ένα xbox. Δεν σας κρύβω ότι αυτές οι σκέψεις γεννήθηκαν όταν πριν δύο εβδομάδες είχα επισκεφτεί εστιατόριο των Αθηνών γνωστό για τα καλά και ακριβά του πιάτα. Με μια πρώτη ματιά έβλεπες οικογένειες γύρω, με μια δεύτερη ματιά έβλεπες ενήλικες να πίνουν και να καπνίζουν και δεκάχρονα να παίζουν με το κινητό του μπαμπά ή το τάμπλετ της μαμάς. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ την ρίζα του κακού την εντοπίζω εκεί. Εκεί και στα δηλητηριώδη κλισέ της μεσογείου.

“Τι άντρας είσαι εσύ ρε που κλαις;”
“Σε βάρεσαν; Χτύπα κ εσύ. Τι είσαι αδερφή;”
“κοίτα την αδερφάρα΄”
“Πλύνε κανά πιάτο, τι νοικοκυρά θα γίνεις'”
“Κοίτα πως οδηγεί, γυναίκα θα είναι”

Αυτές οι τοξικές εκφράσεις που ποτίζουν τα μυαλά των παιδιών ξεπηδούν κάθε φορά είτε με την μορφή των ενοχών -εάν τολμήσει ο “άντρας” και κλάψει- είτε με την μορφή της επιβολής αυτών στον πιο αδύναμο. Όταν το παιδί είναι απομονωμένο από την πραγματική επικοινωνία με την οικογένεια, όταν οι μόνες φορές που συζητά είναι για χρήματα, παιχνίδια ή μεταλαμπάδευση ανούσιων κλισέ οι δρόμοι είναι δύο: ή του θύτη ή του θύματος. Το κενό της οικογένειας θα καλυφθεί είτε με θυμό είτε με κατάθλιψη.

Εξάλλου κανείς δεν γεννήθηκε ρατσιστής ή τραμπούκος ή ομοφοβικός ή φαλλοκράτης ,είμαστε όλοι προιόντα της παιδείας και του οικογενειακού μας περιβάλλοντος.

Καταλαβαίνω ότι το να είσαι εργαζόμενος γονέας είναι μεγάλη υπόθεση με λίγο ύπνο και πολύ άγχος -και εγώ σε ένα τέτοιο σπίτι μεγάλωσα. Η υπερέκθεση των παιδιών στο ίντερνετ, η εξαφάνιση της εφηβικης-παιδικής λογοτεχνίας (μην μου πείτε ότι ο σκανταλιάρης Τρελαντώνης δεν σε μαθαίνει το όριο της πλάκας), τα βίαια παιχνίδια (ναι μετράνε και αυτά) , η μη επικοινωνία και η ελευθερία χωρίς έλεγχο αν δεν οδηγήσει εκεί που φοβόμαστε θα οδηγήσει σίγουρα σε έναν ενήλικα με συναισθηματικές ελλείψεις.

Υ.Γ1. Καλοί μου φίλοι, τα παραπάνω είναι απλές σκέψεις της γράφουσας καθώς η ιδιοτήτα μου είναι δικηγόρος και όχι παιδοψυχολόγος. Για τυχόν λάθη συγχωρήστε με
Υ.Γ2. Στους ατελείωτους καφέδες ή σοκολάτες (καθ’ότι μικρή και έπρεπε να ψηλώσω) που πίναμε και πίνουμε με τους γονείς μας από την παιδική μας ηλικία μέχρι τώρα.
Υ.Γ3. Εξαιρετικά διδακτικά βιβλία για δώρο: “Σοφία” Ζωρς Σαρή, “Τρελαντώνης” Πηνελόπη Δέλτα
Την κυριακή θα βρέχει μάλλον, ώρα να μείνετε σπίτι όλοι μαζί και να φτιάξετε εκείνα τα κανελόνια που σας ζητάνε τα παιδιά εδώ και καιρό.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».