Ένας μήνας. Ένας μήνας ακριβώς από την ημέρα που έφυγα. Πέρασε ο καιρός. Αργά. Τουλάχιστον για μένα. Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι μακριά από την Ελλάδα τουλάχιστον τρεις μήνες. Περίεργο τι κάνει η απόσταση… Τα πάντα αρχίζουν να παίρνουν άλλη μορφή. Οι πρώτες μέρες διακατέχονται από τον ενθουσιασμό της αλλαγής. Επικοινωνείς με τους φίλους και την οικογένειά σου καθημερινά, σα να μην έφυγες ποτέ. Σα να βρίσκεσαι εκεί που ήσουν, και ανταλλάσσεις διαλόγους και αστεία με την αίσθηση ότι όλοι βρίσκονται 5-10 λεπτά μακριά σου.

Αυτό θέλεις όταν φεύγεις. Να κρατήσεις αυτή την επαφή. Να προσπαθείς να γαντζωθείς από την επαφή που σου είναι τόσο μα τόσο οικεία. Ξέρεις όμως ότι δεν είσαι 5-10 λεπτά μακριά. Αντιθέτως. Είσαι χιλιάδες μίλια μακριά, αλλά το μόνο πράγμα που κρατάει την απόσταση μηδενική είναι η τεχνολογία. Αυτή που καμιά φορά καταριέσαι, αλλά από την άλλη είναι ένα σωτήριο που κάνει τον χωρισμό από τους αγαπημένους σου τόσο δα πιο ανώδυνο.

Καθώς οι μέρες περνούν, η μία μετά την άλλη, με αργούς – όπως ανέφερα – ρυθμούς, αισθάνομαι ότι μεγαλώνουν και οι αποστάσεις. Όχι. Δεν ξεχνάς. Εξάλλου δεν θέλεις να ξεχάσεις. Απλά η καθημερινότητα σε απορροφά και η νέα σου ζωή μπαίνει σε άλλους προγραμματισμούς. Δεν έχεις την αίσθηση πλέον ότι είσαι… «διακοπές». Ήδη έχεις μπει στο παιχνίδι της καθημερινής ζωής. Της πραγματικής σου πια ζωής αφήνοντας πίσω την προηγούμενη. Σηκώνεσαι το πρωί. Λίγο πιο πρωί απ’ ότι συνήθιζες γιατί οι αποστάσεις είναι σαφώς μεγαλύτερες. Πηγαίνεις στο γραφείο και μαθαίνεις να εργάζεσαι κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Το «καλημέρα» που κάποτε έλεγες κάθε πρωί στους συναδέλφους, άλλαξε με το «bonjour» στους νέους συναδέλφους και τα καθήκοντά σου είναι πλέον καινούργια αλλά και η επικοινωνία μαζί τους εντελώς διαφορετική.

Προσαρμόζεσαι. Στα νέα και διαφορετικά. Και οι καθημερινότητα γίνεται η νέα σου πραγματικότητα. Και σιγά-σιγά, η καθημερινή επικοινωνία με το οικείο αρχίζει να ξεχνιέται στο χρόνο. Όχι ότι ξεχνάς εσύ ο ίδιος. Όχι. Οι αναμνήσεις, οι καλές στιγμές, τα αστεία και τα γέλια, είναι πάντα μέσα σου. Είναι απλά η αλήθεια της απόστασης που σε κοιτάζει κατάματα και συνειδητοποιείς ότι δεν θα είναι ποτέ το ίδιο. Ο φόβος να γίνουμε πάλι «ξένοι» είναι τρομακτικός. Σε πονάει η αλήθεια, ναι. Ωστόσο κρατάς όσο μπορείς για να μην γίνει αυτή η αλήθεια λόγος να ξεχάσουμε και αιτία να απομακρυνθούμε. Ακούσια.

Η καθημερινότητα. Οι νέες συνήθειες. Οι καινούργιοι φίλοι που μπαίνουν στη ζωή σου. Και εκείνη η απόσταση… Αυτή την απόσταση δεν θέλω να την ονομάζω απόσταση. Μπορεί να μην βρίσκεσαι 5-10 λεπτά μακριά, όπως ήσουν κάποτε, μα πάντα ξέρεις ότι θα βρίσκεσαι μια ανάσα κοντά με το πάτημα ενός πλήκτρου.

Δεν έχει σημασία πόσο γρήγορα περνάς από το παρόν στο παρελθόν. Υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι αδύνατον να πέσουν στη λήθη, αναμνήσεις που ποτέ δεν μπορούν να σβηστούν. Διότι μένουν μαζί μας για πάντα, σαν λυδία λίθος.

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…