Μια γυναίκα σφίγγει το παιδί της με τρόμο καθώς την σημαδεύει το όπλο, ανοίγει η πόρτα και η ελευθερία σκοτώνεται δώδεκα φορές. Σιωπή. Δώδεκα φωνές σίγησαν για πάντα μέσα σε λίγα λεπτά. Η ελευθερία του λόγου τελικά μετριέται σε σφαίρες. Το να μιλήσουμε για την ελευθερία είναι εύκολο. Σε δυο στιγμές από τώρα θα έχω αραδιάσει αποστηθισμένα κείμενα των 500σίων λέξεων το καθένα, από το λύκειο και άλλα τόσα από την σχολή… Για να μην ανατρέξω σε στιγμές ανδρείας από την παγκόσμια ιστορία, αποφθέγματα σπουδαίων ανδρών και γυναικών, φιλοσόφων και επιστημόνων.

Πόσα χρώματα , άραγε, έχει η ελευθερία;

Τι γλώσσα μιλά;

Σε ποιον θεό πιστεύει;

Ρωτώ για να ξέρω πως θα την μιλήσω στην Ευρώπη, πως θα την ντύσω στην Ανατολή και σε ποιον θα προσευχηθώ για αυτήν. Αλήθεια; Μήπως “όποιος ελεύθερα συλλογάται ,συλλογάται καλά” μόνο αν δεν θίγει εσένα, την μαμά σου, τον θεό σου, την πολιτική σου, την ομοφοβία σου και την αισθητική σου; Δυστυχώς, φίλοι, η ελευθερία δεν πυροβολήθηκε μόνο σήμερα. Εχει δεχθεί πυρηνικό πόλεμο πολλάκις πανταχόθεν σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο. Δεν είναι οι κυβερνήσεις του ανεπτυγμένου κόσμου που επηρεάζουν την κοινη γνώμη με την κατασκευασμένη πολυφωνία τους; Δεν είναι ο δυτικός κόσμος που γέννησε τον ρατσισμό και την ισλαμοφοβία; Δεν είμαστε εμείς που παραδίδουμε την ελευθεροφροσύνη μας αμαχητί σε κάθε απαίδευτη κομματικοφερόμενη φωνή;

Προσπαθώ ακόμα να βρω τον ορισμό…… Αλλά εδώ δεν γίνεται φιλοσοφική συζήτηση. Εδώ έχουμε νεκρούς. Έχουμε νεκρούς και κάποιος φταίει. Εξάλλου, δεν είναι δυνατόν να φέρει ευθύνες μια αόριστη έννοια, όπως μισαλλοδοξία π.χ. Η ευθύνη ανήκει σε πρόσωπα και ποτέ δεν ανήκει σε λαούς όταν την συναντάμε σε τόσο ακραίες εκφράσεις. Η άνοδος του ISIS, η στρατολόγηση, οι εν ψυχρώ εκτελέσεις εντός και εκτός Ευρώπης είναι λαχνοί από ένα δοχείο που γέμισε η Δύση. Και το αίμα στους δρόμους της Ευρώπης είναι σταγόνες από το ποτάμι της Μέσης Ανατολής. Είτε γυρνούν στο όνομα Al Qaeda, είτε αποκαλούνται ISIS ή Jabhat al-Nusra είναι όλα παιδιά της Δύσης. Οι επεμβάσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, είτε με το έμβλημα του προστάτη, είτε με την ανοχή ανόδου εξτρεμιστικών ομάδων, άφησαν ανοικτό το πεδίο της αποσταθεροποίησης και των ακραίων φαινομένων. Η τότε επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράκ και η επεμβατικότητα στις εσωτερικές υποθέσεις κατέληξε σήμερα να ευνοεί την άνοδο ακραίων ομάδων Ισλαμιστών. Η ακυβερνησία έδωσε το κατάλληλο πεδίο σε εσωτερικούς εμφυλίους. Η ανάμειξη στην Συριακή πολιτική της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ και η τροφοδοσία επαναστατικών ομάδων από δυτικούς “πατέρες” έθεσαν τον σπόρο για την γέννηση εξτρεμιστικών μορφωμάτων που ούτε καν υπήρχαν. Η Ανατολή είναι πια ένα ανεξέλεγκτο θηρίο με απελπισμένους να εντάσσονται στο ISIS με μισθό 400 δολλάρια, ισλαμιστές με ευρωπαική υπηκοότητα να στρατολογούνται για την «ιδέα» και άπειρους νεκρούς εντός και εκτός Δύσης.

Η Δύση και οι σύμμαχοί της δεν έχουν βάψει τα χέρια τους μόνο με το αίμα 12 ή 13 Γάλλων, μιας και τα όπλα στα χέρια των εξτρεμιστών που δρουν τώρα στη Μέση Ανατολή έχουν δυτικές σφραγίδες. Αν λοιπόν θέλουμε να δούμε ποιος φταίει, μην κοιτάτε προς ανατολάς. Αν νομίζουμε ότι είναι ζήτημα θρησκευτικό ή αντι-δυτικό κάνουμε λάθος. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θερίζουν ό,τι έσπειραν.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».