Μεταξύ προεδρικών εκλογών, επικείμενων λιμών και καταποντισμών, μυθικών τεράτων και αποκαλύψεων εν όψει ενδεχόμενων εθνικών εκλογών, η οικουμένη βαδίζει αργά και αποφασιστικά προς τα Χριστούγεννα και την αυγή του νέου χρόνου. Στην χώρα μας οι καφετέριες γεμάτες, τα μαγαζιά άδεια, ανοιχτές Κυριακές, κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι, φόροι και εισφορές μοιάζουν μακρινά αν τα κοιτάς από τον πάτο ενός άδειου μπουκαλιού τζιν.

Προσπαθώ να μείνω μακριά, επιμένω να πίνω τον καφέ μου με “Κασετόφωνο”, μπουκώνομαι με κουραμπιέδες για να μην πετάξω την πιατέλα στην τηλεόραση, ψωνίζω (με τα λεφτά για τους λογαριασμούς μου) και σημαιοστολισμένη κυκλοφορώ (και οπλοφορώ just in case και πετύχω ντόπιο πολιτικό, αχρείαστο να’ ναι – μην αρχίσω τα «ματίνα το δίκαννο», δεν είναι καθόλου chic).

Όλα είναι όμορφα και γιορτινά, αν εξαιρέσεις τις «ταϊμλαϊνοδιενέξεις» περί σταθερότητας και μη. Πάντως θα έλεγα να αφήσετε κάτω τους γιακάδες, που μου έχετε πιαστεί moncler με moncler τελευταία, και να αναλογιστείτε ειδικά οι υπέρμαχοι της σταθερότητας ότι όλοι θα παραμείνετε σταθεροί στις θέσεις σας γίνουν δε γίνουν εκλογές… μπροστά από το pc στο facebook.

Και πάμε κομμωτήριο οι κυρίες να ισιώσουμε την τρίχα που σηκώθηκε από εκείνο το παλιόπαιδο – να δεις πως το λέγανε – που λέει έκανε απεργία πείνας. Καλέ, ταΐστε το το παιδί παντεσπάνι με το ζόρι να τελειώνουμε, αλλιώς αφήστε το έτσι. Εξάλλου, η κοινωνία ενδιαφέρεται μόνο για τα καλά παιδιά, τα άλλα ας πάνε στην κόλαση. Ή ας σπάνε αιώνια πέτρες μαζί με τον Γιάννη Αγιάννη μιας και εμείς, οι Ιαβέρηδες προτιμούμε την αυτοκαταστροφή παρά την συγχώρεση ( Άθλιοι, Βίκτωρ Ουγκό).

Και σφίγγουμε πιο πολύ το ζωνάρι αφού μας αξίζει αυτό που πάθαμε, αλλά φταίει ο διπλανός πιο πολύ και κουνάμε το χέρι σε αυτόν γιατί σε αυτόν μπορούμε να φωνάξουμε. Σε αυτόν και στην τηλεόραση. Και σπάμε τα κοντέρ στα views στα σκανδαλοαποκαλυπτικά βίντεο στο youtube και πάλι φωνάζουμε στην οθόνη. Αυτό. Μέχρι εκεί.

Αλλά δεν θέλω να χαλάω το κλίμα μέρες που είναι. Το 2014 τελειώνει, χωρίς εμείς να τελειωνόμαστε. Αλλά το καλό με το τέλος του μήνα ή το τέλος του χρόνου είναι ότι ξεκινά κάτι νέο. Ολοκαίνουριο, και μες στις νέες κορδέλες και το περιτύλιγμα το αστραφτερό ξεχνάς τα λάθη του παρελθόντος. Αυτήν την χρονιά την τόσο δύσκολη για την χώρα μας εγώ θα ήθελα να ξεχάσω την πόλωση, τις έριδες και τον φόβο. Θέλω μέσα στην κάλτσα μου να βρω ελπίδα, ψυχραιμία και γενναιότητα. Αλίμονο, σε αυτούς που όταν όλα αλλάζουν επιθυμούν να μείνουν πίσω…

Υ.Γ. 1. Τις προάλλες που γυρνούσα σπίτι, μετά το πέρας της λαϊκής αγοράς της γειτονιάς μου, κόσμος μάζευε φρούτα που είχαν πέσει στον δρόμο από τους πάγκους.
Υ.Γ. 2. Ευχαριστώ την οικογένειά μου που αντέχει τα πάντα.
Υ.Γ. 3. Γιορτές είναι, μην γκρινιάζουμε.

http://www.kasetophono.com/2014/12/christmas-drinks.html

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».