Στο σημερινό post ήθελα να σου μιλήσω για τον εγωισμό. Το έψαχνα από εδώ το έψαχνα από ‘κει, αλλά λέξη δεν έβγαινε που θα μπορούσε να περιγράψει όλα αυτά που νομίζει καθένας μας ότι συμπεριλαμβάνονται σε αυτόν τον ορισμό.

Ποιος πραγματικά θεωρείται εγωιστής και για ποιο λόγο;

Ο εγωισμός είναι πράγματι ένα κακό χαρακτηριστικό που πρέπει να καταπιέσουμε σε εμάς και τους γύρω μας, όπως μας μάθαιναν οι γιαγιάδες μας όταν ήμασταν μικροί; Είχαν δίκιο; Τελευταία ακούω συχνά -και πολύ σωστά- τους ειδικούς να μας προτρέπουν να γίνουμε εγωιστές, να σκεφτούμε τον εαυτό μας, να τον ακούσουμε, να του δώσουμε τη δυνατότητα να διασκεδάσει, να τον ευχαριστήσουμε… Και έτσι θα πρέπει να κάνουμε. Έχουν αλλάξει άλλωστε και οι εποχές, η επιτυχία είναι κάτι θεμιτό, χρειάζεται δυναμικό προφίλ, οπότε έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι, που κάποτε έπρεπε να είναι μόνο χαμηλών τόνων και να αποφεύγουν ακόμα και να διεκδικούν. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ασπαστείς έναν άκρατο εγωισμό, να αρνηθείς όλους τους άλλους και να περάσεις μπροστά από όλο τον κόσμο… Χρειάζεται να βρεις το μέτρο, να αναζητήσεις τη χρυσή τομή.

Τότε μου ήρθε η ιδέα… Δεν χρειάζεται να μιλήσω εγώ για τον εγωισμό, θα με βγάλω από τη δύσκολη θέση και θα σου αφιερώσω ένα απόσπασμα από το σύγγραμμα του ψυχοθεραπευτή, Χόρχε Μπουκάι, «Από τον Εγωισμό στην Αυτοεκτίμηση»

«…Λάθος. Αυτός είναι ο εγωκεντρικός. Ο εγωιστής είναι εγωκεντρικός. Ο εγωκεντρικός είναι εγωιστής; Αυτό προς το παρόν δεν το ξέρω. Και αυτός που μπορεί να σκέφτεται το σύμπαν μόνο σε σχέση με τον ίδιο, για να είμαστε ακριβείς δεν είναι εγωιστής αλλά σοψονιστής (θεωρία σύμφωνα με την οποία ο κόσμος δεν υπάρχει στην πραγματικότητα  παρά μόνο στη συνείδηση του υποκειμένου). Και αυτός που δεν ξέρει να μοιράζεται είναι τσιγκούνης. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως όλοι αυτοί είναι εγωιστές.

Οι τσιγκούνηδες, οι φιλάργυροι, οι αναίσθητοι, οι αντικοινωνικοί είναι εγωπαθείς. Ίσως ο ορισμός του εγωιστή να είναι εκείνο που αποκαλώ το αντίθετο του αλτρουισμού. Από ετυμολογική άποψη, εγωισμός σημαίνει αγάπη για το εγώ κάτι που κάνει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο να προτιμά τον εαυτό του από άλλους. Αυτό προϋποθέτει αγάπη, ενίοτε πολύ μεγάλη κάποιου προς τον ίδιο αλλά γιατί αυτό πρέπει να είναι κακό; Γιατί άραγε να είναι κακό να αγαπώ πάρα πολύ τον εαυτό μου;

Ορισμένοι πιστεύουν πως αν κάποιος αγαπάει πολύ τον εαυτό του δεν αγαπάει τους άλλους. Πρέπει να πω ότι αυτή η άποψη αν και είναι αρκετά διαδεδομένη δεν παύει να είναι αστεία. Ο λόγος είναι ότι ξεκινά από την υπόθεση πως η ικανότητα να αγαπάει κανείς είναι περιορισμένη σαν να υπήρχε ένας μέσος όρος αγάπης. Δεν υπάρχει αγάπη για τον άλλον που δεν ξεκινάει από την αγάπη για τον εαυτό μας. Όποιος λέει ότι αγαπάει πολύ τους άλλους αλλά όχι τον εαυτό του λέει ψέματα σε ένα από τα δυο: Ή στο ότι ααγαπά πολύ τον υπόλοιπο κόσμο ή στο ότι δεν αγαπά πολύ τον ίδιο.

Δεν ξέρω αν σε βοήθησα να βγάλεις άκρη…αλλά να ξέρεις πως προσπάθησα…Αλλωστε μην ξεχνάς, είναι Δευτέρα σήμερα !!!

Bisous!!!

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!