Η πιο κατάλληλη στιγμή να κάνεις την μεγάλη αλλαγή στην ζωή σου είναι όταν κανείς δεν το περιμένει. Να εκμεταλλευθείς τον εφησυχασμό των γύρω σου. Ο αιφνιδιασμός δημιουργεί τετελεσμένα γεγονότα και η αντίδραση των άλλων, όποια κι αν είναι αυτή, δεν έχει πλέον ισχυρό αντίκτυπο παρά μόνο επικυρωτικό ή μη χαρακτήρα. Μα εσύ δεν είσαι εισιτήριο ώστε να περιμένεις ποιος θα σε επικυρώσει ή όχι, είσαι η ίδια η διαδρομή. Μια διαδρομή που ισούται με τον πολλαπλασιασμό του χρόνου επί τις φορές που αξίζει ο χρόνος. Αυτές οι φορές που αξίζει ο χρόνος είναι η διάγνωση της ευτυχίας και οι μεγάλες αλλαγές είναι ταυτόχρονα η θεραπεία και η κατάλληλη στιγμή για θεραπεία…

Ας κάνουμε μια μεγάλη αλλαγή λοιπόν.

Ας συνωμοτήσουμε ενάντια στον χρόνο και ας ξαναπάμε σχολείο. Όχι για να νοσταλγήσουμε ούτε για να μετρήσουμε πόσα χρόνια πέρασαν και πόσοι άνθρωποι δεν πέρασαν απέναντι μαζί μας. Η αριθμητική λιγάκι να περιμένει, άλλωστε θέλουμε δεν θέλουμε θα μας προλάβει λιγάκι παρακάτω. Προέχει το αλφάβητο να μάθουμε. Ποια γράμματα ξεροσταλιάζουν στα χείλη μας και πώς τα σύμφωνα ερωτεύονται τα φωνήεντα. Γιατί το «σ’ αγαπώ» και το «σ’ αγαπάω» είναι αδέλφια δίδυμα κι όμως με τόσο διαφορετικό χαρακτήρα… Πριν ακόμα ανοίξουμε τα παράξενα βιβλία που μας φορτώνουνε, καλό θα ήτανε να χαράξουμε τα θρανία μας με ονόματα και μελωδίες και να κλείσουμε το μάτι, με θράσος ναι, στο απέναντι κορίτσι ή αγόρι. Όσο για τους δασκάλους που μας κουνάνε το δάχτυλο, ας μην τους πάρουμε στα σοβαρά, έρημοι και ασκόπως πειθαρχημένοι είναι… Οι καμπάνες της ζωής δεν συντονίζονται ποτέ με τα κουδούνια, έχουν μια μεγαλύτερη σημασία και μέσα μας πάντα μεγαλύτερη εμβέλεια.

Αν κρατάμε μερικά απ’ τα παλιά μας βιβλία, μερικά απ’ τα εισιτήρια σινεμά ή κάποια δώρα είναι γιατί τα συναισθήματα δίνουν το σωστό σχήμα στην δόξα. Αυτό που αιμοδοτεί τα όμορφα ή λυπημένα γεγονότα του παρελθόντος να μας βοηθάνε στην πιο δύσκολη ώρα. Να μας μετράνε, με ψυχραιμία και αξιοπρέπεια, την αιωνιότητα του παρόντος κάθε φορά απ’ την αρχή και κάθε φορά σα να συνέβη απλώς η ίδια η ζωή.

Το πρώτο μάθημα της ζωής είναι η έλξη των πραγμάτων οπότε αν θέλουμε να φτιάξουμε την μεγάλη αλλαγή, οφείλουμε ν’ αφεθούμε στην έλξη κάποιου άλλου είτε αυτό είναι ένας άλλος άνθρωπος είτε μια ιδέα είτε μια τέχνη. Κανείς δεν ζει μακριά απ’ την πολύτιμη βαρύτητα και όσα αυτή φέρνει.

Διότι το ηθικό δίδαγμα της βαρύτητας είναι η πτώση… και η βαρύτητα της πτώσης είναι η σοβαρότητα με την οποία θα σηκωθείς. Πρέπει να έχεις ένα λόγο για να σηκωθείς ειδάλλως κάτσε ξαπλωμένος και κοιμήσου, τι άλλο να κάνεις άλλωστε μέσα στην σιωπή της πτώσης. Κι αν είναι να ξαναπέσεις, τουλάχιστον ρίξου χαμηλά για έναν έρωτα, για μια φωτιά που κινδυνεύει να σβήσει, για ένα πεσμένο χελιδόνι… πέσε για κάτι ωραίο τέλος πάντων.

Κορίτσια μ’ ένα λογοτεχνικό βιβλίο στα χέρια και αγόρια που πασχίζετε να γίνετε λογοτεχνικοί ήρωες για αυτά τα κορίτσια και μόνο, ένα σας παρακαλώ. Να ζείτε και να ονειρεύεστε και ν’ αλλάζετε πεζοδρόμιο όταν πέφτετε πάνω σ’ αυτούς που δεν νιώθουν τον αθέατο κόσμο…

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.