Κάθε χρόνο τέτοια εποχή η μητέρα μου με ενημερώνει για το πρόγραμμα των πανελληνίων, τα θέματα ,τις λύσεις ,τις βάσεις και στο τέλος κλείνει με το “όταν έδωσες εσύ….” και θυμόμαστε τα ξενύχτια, τα κλάματα, τον 12ωρο ύπνο μετά τις πανελλήνιες κ.λ.π. Δεν σας κρύβω ότι παρά το γεγονός ότι ήξερα πάντα τι ήθελα να γίνω, σε ποια πόλη ήθελα να σπουδάσω (Θεσσαλονίκη και τα μυαλά στα κάγκελα, εννοείται), παρά το γεγονός ότι μπήκα με τα τσαρούχια όπως είπε κομψά μια θεία και παρά το γεγονός ότι αγαπώ το επάγγελμά μου , υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι προς τι ο κόπος.
Σφιγμένο στομάχι, ειδική διατροφή για ενέργεια και για να μην αρρωστήσεις, τάματα (ναι,ναι), κλάματα, λεφτά σε φροντιστήρια, η πιασμένη μέση της μάνας μου (έκανε γενική κάθε φορά που έγραφα και όση ώρα έγραφα), βόλτες με τον πατέρα μου και δωσ’του συζητήσεις και σοκολάτες να ξεαγχωθεί η Σοφία και όλα αυτά για να καταφέρεις να εισέλθεις σε μια αγορά εργασίας η οποία σε πληγώνει κάθε μέρα. Δεν είναι λίγοι αυτοί εκεί έξω που κάθε πρωί κλειδώνουν στο σπίτι τα πολυδιαβασμένα βιβλία της σχολής τους και πηγαίνουν στην εντελώς άσχετη δουλειά τους. Αξίζει ο κόπος; Αξίζει το “ovidius poeta est” και “Η Σονάτα του Σεληνόφωτος” ή μήπως έπρεπε να πάρουμε τα λεφτά από τα φροντιστήρια και τις σπουδές και να ανοίξουμε όλοι διαφόρων ειδών καταστήματα. Το σκέφτομαι πολλές φορές πόσο θα ήθελα η στολή εργασίας να μην είναι σακάκια και φούστες αλλά παρεό και σαγιονάρες σε μια αμμώδη παραλία. Ιδιοκτήτρια beachbar….άμμος, θάλασσα και τα βιβλία μου. Ευτυχείτε. Ή ιδιοκτήτρια jazzbar, ή bistro. who knows? Μπορεί και να το κάνω.

Όταν κοιτάζω όμως εκείνο το παλιό και φθαρμένο βιβλίο της ιστορίας κατεύθυνσης που κάποιες φορές για να το διαβάσω κρατούσα τα βλέφαρά μου ανοιχτά με τα δάχτυλα δεν μπορώ να μην αναλογιστώ πως ότι και να συμβεί στην ζωή μου και όποιο δρόμο και να ακολουθήσω εγώ και αυτό είμαστε άρρηκτα δεμένοι.
“Τι τα θες τα διαβάσματα; τι τα θες τα πανεπιστήμια; φύλαξε θέση στην ουρά για την κάρτα ανεργίας”…Ωραία και αστεία ευφυολογήματα, τα όποια όμως αχρηστεύουν με το δηκτικό τους χιούμορ μονομιάς την αξία της γνώσης, του ονείρου ,του αγώνα και των αξιώσεων. Αν δηλαδή κάποιος τότε μου είχε πει ότι θα χτυπούσε η κρίση θα άλλαζα τα όνειρά μου ή δεν θα με ενδιέφερε να μάθω γραμματική και ορθογραφία; Θα μου πεις ότι οκ, καλές οι γνώσεις αλλά χρειάζεται και χρήμα για να ζήσεις..Θεωρώ ότι ζωή είναι σαν παιχνίδι με χαρτιά. Δεν διαλέγεις τι φύλλα θα σου μοιράσουν αλλά μπορείς να διαλέξεις πως θα παίξεις με αυτά και δεν το λέω εγώ το έχει πει η Ιζαμπέλα Αλιέντε.

Αν πήρες τα ρίσκα σου και δεν σου βγήκε, δεν φταις εσύ φταίνε οι συνθήκες. Δεν είναι, λοιπόν, άχρηστα τα πανεπιστήμια και τα ατει. Δεν είναι άχρηστες οι σχολές και οι σπουδές. Είναι ο δρόμος που διάλεξες για να πετύχεις αυτό που θεώρησες ότι σε εκφράζει. Εάν στον δρόμο ο καιρός άλλαξε δεν ήταν άχρηστη η διαδρομή σου μέχρι τώρα, είναι αυτό που σε καθορίζει και σε κάνει τον άνθρωπο που είσαι. Εξάλλου εάν ένα πράγμα κράτησες από όσα έχεις μάθει είναι πως ο άνθρωπος για να επιζεί θα πρέπει να εξελίσσεται και να προσαρμόζεται. Όχι, δεν θα γίνουμε όλοι πυρηνικοί αστροφυσικοί ,,αλλά, αν αυτό θες εσύ αυτό κανε και μην σε νοιάζει τι θα γίνει στο τέλος. Αν έχουν πιάσει τόπο αυτά που έμαθες μέχρι τότε θα έχεις το μυαλό να προσαρμοστείς στα τότε δεδομένα που θα προκύψουν. Αν είστε επιδέξιοι χειροτέχνες, μην σπαταλάτε το ταλέντο σας στα οικονομικά. Αν θέλετε να γίνετε γιατροί, μην ακούτε την θεία που σας λέει ότι δεν θα βρείτε άντρα. Αν θες να γίνεις δικηγόρος, μην ακούς αυτούς που λένε ότι είναι ήδη πολλοί. Αν θες να παρατήσεις την νομική και να κάνεις σχέδιο μόδας ,κάντο τώρα. Προσπάθησε να γίνεις αυτό που θες εσύ και άφησε το στίγμα σου. Μην μετανιώσεις ποτέ για τα όνειρα που τόλμησες να κυνηγήσεις.

Υ.Γ: Σας χαρίζω το πολυδιαβασμένο ποίημα του Καβάφη που θα είναι πάντα ο γνώμονας και η πυξίδα μου:

ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νά’χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».