Ήρθε και ο Δεκέμβριος. Ο τελευταίος μήνας του χρόνου! Πλησιάζουν και τα Χριστούγεννα σιγά-σιγά και το καταλαβαίνουμε θέλουμε δε θέλουμε γιατί στο ραδιόφωνο παίζουν none stop τα χριστουγεννιάτικα τα οποία προσωπικά μ’ έχουν βάλει σε ωραίο mood… Μα πόσο γρήγορα πέρασε αυτή η χρονιά… Και να πω ότι πέρασε ευχάριστα, καλά θα ήταν… Χθες δεν ήταν που υποδεχθήκαμε το 2014; Θα τρελαθώ! Πότε πέρασε το Καρναβάλι, το Πάσχα, το καλοκαίρι; Δεν γίνεται να περνάει έτσι ο χρόνος. Κάποιο λάθος γίνεται με την ώρα ή κάτι λάθος κάνουμε εμείς… Μάλλον το δεύτερο…

Έχω μιλήσει με αρκετό κόσμο αυτό το διάστημα και όλοι -μα όλοι- μου λένε μία από τα ίδια. Ότι δηλαδή δεν είναι καλά και πως αισθάνονται ένα ανεξήγητο κενό. Ένα περίεργο συναίσθημα που είναι οικείο φαντάζομαι σε όλους. Κάποτε θυμάμαι, ανυπομονούσα να έρθουν οι γιορτές. Τα Χριστούγεννα για μένα είναι σημαντικά γιατί τα συνδέω με πολύ όμορφες παιδικές αναμνήσεις και οικογενειακές στιγμές. Το σπίτι μας έσφυζε από ζωή. Οικογένεια, συγγενείς και φίλοι που μαζεύονταν και γινόταν πανζουρλισμός! Εμείς τα παιδιά να ανοίγουμε δώρα και να παίζουμε ξέγνοιαστα και οι μεγάλοι στην τραπεζαρία να παίζουν «31» και τα αστεία να μην έχουν σταματημό. Τα θυμάμαι όλα αυτά σα μια ασπρόμαυρη φωτογραφία…

Τα Χριστούγεννα είναι μια περίοδος γεμάτη δυνατά συναισθήματα. Στις μέρες μας που όλων των ειδών οι σκοτούρες έχουν ανακατευτεί σε μπλέντερ, πού καιρός για τέτοια gathering αλά παλαιά… Είμαστε όλοι με κατεβασμένα μουτράκια, μελαγχολικά ματάκια και στρεσαρισμένοι από την καθημερινότητα. Ρίξε μέσα και την κατάθλιψη της εποχής και δέσαμε για τις γιορτές. Να δω πώς θα τη βγάλουμε και φέτος. Με τι κουράγιο και με ποια διάθεση…

Λοιπόν παίδες, να ξεσηκωθούμε! Δεν το βάζουμε κάτω. Αφού έχουμε αποδεχτεί επιτέλους ότι ο χοντρός κυριούλης με την κόκκινη στολή δεν υπάρχει, είμαστε σε καλό δρόμο.  Γιατί είναι ένας μύθος που μας έχει πάρει τον αέρα και τα μυαλά. Ούτε και η τέλεια η οικογένεια υπάρχει. Αποδεχτείτε το. Θα μαζευτούμε οικογενειακώς και όλες εκείνες οι συγκρούσεις και τα αντικρουόμενα συναισθήματα που βράζουν σαν ηφαίστειο, θα βγουν στην επιφάνεια και θα υπάρξουν διαπληκτισμοί. Ε και; Έχω μάθει ότι ένας καλός καβγάς βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Εξάλλου και οι καβγάδες έχουν τη γλύκα τους!

Εγώ λέω να μην χαλάσουμε τη ζαχαρένια μας φέτος… Να του δώσουμε να καταλάβει. Να φύγει μια ακόμα χρονιά όχι μες τη μελαγχολία και το στρες γιατί πολύ απλά φίλοι μου, είναι δυο κακές μάγισσες που σκοτώνουν την απόλαυση των γιορτών. Γιατί να ανησυχούμε για το τι πρέπει να κάνουμε, πόσα χαλάσαμε, και για το πώς θα εκπληρώσουμε όλες τις υποχρεώσεις μας; Αναπολώντας το παρελθόν ή σκεφτόμενοι το μέλλον, είναι δύο  faux pas που καθιστούν σχεδόν αδύνατο να απολαύσουμε τη στιγμή.

Επίσης προτείνω να κάνουμε μικρά καθημερινά πράγματα που θα μας φτιάχνουν τη διάθεσή. Ξεκινάμε με το στόλισμα του δέντρου! Και με τα άνοιγμα των πολύχρωμων φώτων είμαι σίγουρη ότι θα φωτίσει επιτέλους κι εκείνο το χαμένο χαμόγελο που είχαμε κάποτε ως παιδιά!

(Στη φωτό εγώ -αριστερά- μαζί με την αδελφή μου μια φορά κι έναν καιρό…)

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…