Αγαπητέ μου αναγνώστη,

Καταρχάς καλημέρα! Μπορεί εσύ να βρίσκεσαι με την τσίμπλα στο μάτι και να σιχτιρίζεις που άλλη μία Δευτέρα κατέφτασε χωρίς να έχεις πάρει χαμπάρι πως στα κομμάτια οι ώρες του Σαββατοκύριακου περνάνε εν τάχει, αλλά εγώ θα σου μιλήσω για φαγητά και πάρτι. Έτσι για να στη σπάσω Δευτεριάτικα. Χθες που λες, μαζί με τα κορίτσια μας (από το ευτροφία ντε!) κάναμε ένα birthday brunch για να γιορτάσουμε! Αφού λοιπόν καταβροχθίσαμε ότι υπήρχε και δεν υπήρχε στον μπουφέ βρέθηκα με τον Κώστα και τη Σοφία να κουβεντιάζουμε και τελικά να απορούμε, πού πήγαν όλα εκείνα τα homemade πάρτι; Πότε σταματήσαμε να τα διοργανώνουμε; Τείνει να θεωρηθεί είδος προς εξαφάνιση;

Θυμάμαι παλιά το πάρτι στο σπίτι ήταν μεγάλη υπόθεση. Μπορούσαμε να σκεφτόμαστε αμέτρητες ώρες το πώς θα είναι η τούρτα, το τι θα φορέσουμε και τι μουσική θα ακούμε. Τα βράδια σίγουρα ονειρευόμασταν με ποιο αγόρι θα χορέψουμε μπλουζ και τι θα κάνουμε αν εκείνο προσπαθήσει να μας φιλήσει. Οι μαμάδες μονίμως σε έναν πανικό για το αν θα φτάσει το φαγητό, κάτι που αργότερα ξεπεράστηκε, καθώς αρχίσαμε να παραγγέλνουμε πίτσες και σουβλάκια. Κάθε πάρτι που ήθελε να σέβεται τον εαυτό του είχε στο μενού το «Τι θα κάνει ο κύριος στην Κυρία» αλλά και την γνωστή σε  όλους μας «μπουκάλα» and the story goes on and on and on….

Στην πορεία και -καθώς μεγαλώναμε- τα πάρτι ξεκίνησαν να αλλάζουν μορφή. Αρχίσαμε να γινόμαστε λίγο πιο ροκ τυπόνια, φορώντας t-shirts με ροκ στάμπες και δεν συμμαζεύεται. Τα μπλουζ έδωσαν τη θέση τους στο φοιτητικό παραλήρημα και τα παιχνίδια δεν είχε όρεξη να τα παίξει κανείς.

Τα σπιτικά πάρτι άρχισαν να λιγοστεύουν και τα απρόσωπα /ψυχρά μπαράκια ήταν η νέα μόδα. Τα γέλια και η cozy φιλοξενία ενοχλούσε τους γείτονες και -το αν θα λερωθεί το χαλί- ήταν η νέα μάστιγα.

Η μαγεία της σπιτικής συνάθροισης είναι αξεπέραστη γιατί εκτός από την ζεστασιά που σου προσφέρει μπορείς επίσης να χορέψεις όσο αλλοπρόσαλλα, αλλοπαρμένα και αλλόκοτα θέλεις χωρίς να σε στραβοκοιτάξει κανείς, αφού πια έξω στα μαγαζιά το έχουν ρίξει στον διαλογισμό και είναι ακούνητοι. Άντε όχι εντελώς ακούνητοι μην με πείτε και υπερβολικιά ένα βλέφαρο το κουνάνε όσο να πεις.

Νομίζω πως καθώς περνάνε τα χρόνια αναζητάμε όλο και περισσότερη αυθεντική οικειότητα και απομακρυνόμαστε από τα επιφανειακά «γλέντια» που δεν έχουν τίποτα παραπάνω να σου προσφέρουν από ένα τυπικό «γεια». Let’s party again #people.

Με εκτίμηση 🙂

Pepy Roumelioti

About Pepy Roumelioti

Γεννήθηκε μεγάλωσε και σπούδασε στην Πάτρα. Είναι κορίτσι από σπίτι με γαλλικά πιάνο μπαλέτο, χωρίς τα γαλλικά και το πιάνο. Μικρή ήθελε να γίνει μπαλαρίνα μέχρι, που ο Christian Louboutin αρνήθηκε να σχεδιάσει ένα ζευγάρι pointe shoes για εκείνη. Λατρεύει τη μόδα, τις δραστηριότητες και το καλό φαγητό. Αν και οι σπουδές της αφορούν την σωστή διαχείριση των οικονομικών σε μία επιχείρηση, εκείνη ειδικεύτηκε στην επικοινωνία, τη διοίκηση, και τις δημόσιες σχέσεις. Είναι ιδρύτρια του «Beau Sillage», έχει εργαστεί ως Fashion Editor στο περιοδικό «The Βest» και το όνειρό της είναι, να αποκτήσει το δικό της περιοδικό μόδας, τη δική της εταιρεία επικοινωνίας, να γυρίσει όλο τον κόσμο ή και τα τρία μαζί!