Λοιπόν, το παρατήρησα. Όσο μεγαλώνω τόσο δεν θέλω να μαθαίνω πράγματα που αφορούν τους άλλους.  Μη με παρεξηγείς. Μου αρέσει πολύ να γνωρίζω νέους ανθρώπους και να μαθαίνω καινούργια πράγματα, αλλά και να εμπλουτίζω τις γνώσεις μου. Αυτό που δεν με ενδιαφέρει ωστόσο να ξέρω είναι τα μυστικά και τα κουτσομπολιά του καθενός.

Άργησα πολύ αλλά μου έγινε μάθημα. Αρνούμαι να αναμιγνύομαι σε τσακωμούς, αψιμαχίες, ή να ακούω κουτσομπολιά και ατελείωτα παράπονα. Δεν υπάρχει λόγος και άσε που με κάνει να αισθάνομαι κουρασμένη και θλιμμένη.

Από τη φύση τους ορισμένοι άνθρωποι είναι ιδιοτελείς. Τους αρέσει να προκαλούν εντυπώσεις και να μπλέκονται σε δυσάρεστες καταστάσεις. Και όλως περιέργως οι ίδιοι άνθρωποι το κάνουν ξανά και ξανά και ξανά χωρίς σταματημό. Μάλιστα είναι τόσο βολεμένοι σε αυτή την «τεχνητή» ευτυχία που έχουν δημιουργήσει για τον εαυτό τους που τρέφονται μοναχά από πληροφορίες που αφορούν άλλους με αποτέλεσμα να νιώθουν αυτή την ανεξήγητη – κατ’ εμέ – δύναμη της εξουσίας.

Το αίσθημα ελευθερίας που νιώθεις όμως απομακρύνοντας τον εαυτό σου από τέτοιου είδους καταστάσεις είναι αξία ανεκτίμητη. Όλοι λίγο πολύ έχουμε πέσει σε τέτοιες παγίδες. Είτε γιατί θέλουμε να αγνοήσουμε τα δικά μας προβλήματα, είτε θέλοντας να τα αποφύγουμε, στρέφουμε το ενδιαφέρον μας σε μια φούσκα που όσο τη φουσκώνουμε τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να σκάσει στη μούρη μας. Τώρα γιατί το κάνουμε… Δεν ξέρω ακριβώς. Το αφήνω να το αναλύσουν οι ειδικοί. Αλλά συμβαίνει γύρω μας.

Ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι μόνος. Δεν πρέπει να αισθάνεται μοναξιά. Και ίσως αυτό να είναι το πρόβλημα. Πολλοί μπορεί να νιώθουν αυτή την ανάγκη για επικοινωνία και επιλέγουν να μπαίνουν σε τέτοιες καταστάσεις. Τι θέλω να πω; Όλοι έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε με κάποιον ή να ζητήσουμε μια βοήθεια. Και ναι, είναι απολύτως φυσιολογικό. Δεν πρέπει να διστάζουμε να έχουμε κοινωνική επαφή με κάποιον. Ωστόσο κανείς δεν σκέφτεται όπως εσένα, εμένα, εκείνον. Παρ’ όλα αυτά, μιλάμε, εκμυστηρευόμαστε, συμβουλευόμαστε, συζητάμε με λάθος ανθρώπους. Τουτέστιν, την πατάμε και αυτό έχει ως αποτέλεσμα το δικό μας πρόβλημα να γίνεται αντικείμενο κουτσομπολιού από άτομα που δεν έχουν καμία θέση στο πρόβλημά μας εξαρχής.

Μαθαίνω λοιπόν να κοιτάω τη δουλειά μου. Κι αυτό με κάνει ευτυχισμένη. Όσο δεν φανταζόμουν. Επιλέγω εκείνους που θα σεβαστούν, θα ακούσουν με αγάπη και θα σταθούν πραγματικοί φίλοι. Και αυτό το βλέπεις καθαρά όταν απομακρύνεσαι από «κακές» καταστάσεις. Και απομακρύνεσαι όταν συνειδητοποιείς πως αυτές οι… καταστάσεις δεν οδηγούν πουθενά.

Όταν εστιάζουμε στην προσωπική μας πνευματική ανάπτυξη, κοιτάμε τη δουλειά μας. Και όταν κοιτάμε τη δουλειά μας, δημιουργούμε συνειδητά τις δικές μας εμπειρίες,  αγαπάμε συνειδητά τους άλλους και ίσως – ΙΣΩΣ – έτσι, αλλάξουμε και τον κόσμο…

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…