Κάθε φορά που έχουμε εκλογές καταφεύγω πάντα στο ίδιο και δοκιμασμένο πείραμα. Μαθαίνω, από τις αμέτρητες ανακοινώσεις στο διαδίκτυο, τις συγκεντρώσεις των διάφορων γνωστών ή μη υποψηφίων και επιλέγω μία από κάθε κόμμα και φυσικά πηγαίνω ντυμένος κατάλληλα και ευπρεπώς. Εννοείται πως επιλέγω άτομα που ανήκουν σε παρατάξεις που θα κληθούν να κυβερνήσουν και όχι σε διάφορους σχηματισμούς που απλώς θέλουν να κατέβουν στην πολιτική για δικούς τους λόγους που άπτονται της επιστήμης της ψυχανάλυσης! Γιατί όμως πηγαίνω κάθε φορά να παρακολουθήσω; Μα για να πειστώ για ακόμα μία χρονιά πως η ψήφος μου είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση…πως η ψήφος μου ζητείται από ανθρώπους – συνανθρώπους για να είμαι πιο ακριβής –  που αδυνατώ να κατανοήσω τον παραμικρό λόγο που θα έπρεπε να τους την δώσω…

Πήγα το λοιπόν σε τέσσερις συγκεντρώσεις υποψηφίων τεσσάρων διαφορετικών συνδυασμών! Τυχαία επιλογή των κομμάτων και για να είμαι ειλικρινής επέλεξα αυτές τις συγκεντρώσεις που ήταν πιο κοντινές στο σπίτι μου. Μην τρέχω στου διαόλου για να ακούσω τις ίδιες βλακείες που ακούμε σε αυτόν τον τόπο από την ίδρυση του επίσημου Ελληνικού κράτους πριν κοντά διακόσια χρόνια και ιδιαίτερα τα μόλις τελευταία σαράντα που απολαμβάνουμε – συνταγματικά τουλάχιστον – την Δημοκρατία, αυτήν που εμείς εφήυραμε πριν 2500 χρόνια μα ποτέ δεν βρήκαμε το κουράγιο και την ευκαιρία ( για να μην είμαι άδικος) να την εφαρμόσουμε στους εαυτούς μας.

Ωραία λοιπόν δεν ψηφίζω! Θα ξαναδιαβάσω όλα τα βιβλία του Καμύ μέχρι την Κυριακή των εκλογών, θα έχει σίγουρα περισσότερη δράση…

Μετά; Εύλογα θα μου πείτε πως έχω παραχωρήσει την εξουσία που μου δίνει το Σύνταγμα της χώρας σε τρίτους και πολύ επικίνδυνους ενίοτε και πως έχω απολέσει την ευκαιρία να διαδραματίσω ένα ρόλο στην πορεία μιας χώρας αλλά και στην εδραίωση της δημοκρατικής κατάστασης και εξέλιξης, όπως την φαντάζεται ο καθένας βεβαίως βεβαίως. Δίκαια επιχειρήματα της μιας πλευράς και θα μπορούσα να σας παραθέσω άλλα τόσα και εξίσου πειστικά της άλλης πλευράς. Το πρόβλημά μου όμως είναι πως υπάρχει η μία και η άλλη πλευρά. Όχι δεν εννοώ να μην υπάρχουν διαφοροποιήσεις και αντιγνωμίες στην κοινωνία μας ούτε και πως μια ενιαία γραμμή θα διευκόλυνε τα πράγματα( ίσα ίσα θα μας έφερνε χειρότερα δεινά τόσο κοινωνικά όσο και στην ψυχοσύνθεσή μας ως λαός περιούσιος του πνεύματος και της σκέψης).

Σας μιλώ για τα σημεία που οφείλουν οι απόψεις να τέμνονται ώστε να προχωράει η διαφωνία, η πάλη των σκέψεων. Μια χρυσή τομή ώστε και να μην θίγονται βασικά δικαιώματα αλλά και ούτε στο όνομά αυτών να καταπατείται μια χώρα ολόκληρή. Μια μέση λύση δεν είναι και απαραίτητα μέτρια λύση όπως και ότι ένας συμβιβασμός δεν είναι απαραίτητα και βίαιη υποχώρηση. Όχι, όχι δεν το παίζω κεντρώος ούτε κρυφοεκσυγχρονιστής. Αφού σας λέω δεν κατεβαίνω υποψήφιος, ούτε θα ψηφίσω κάποιον ούτε θα αναλάβω όλως τυχαίως μετά κάποιο αξίωμα ή θα υπηρετώ κάποιον με κάποιο αξίωμα. Δεν είχα κατέβει ποτέ ούτε καν για το δεκαπενταμελές!! Αλλά σαφέστατα ούτε και θα κλαίγομαι τους μήνες μετά τις εκλογές για το κακό που μας βρήκε, για την εμπιστοσύνη σε λάθους ανθρώπους ή για υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν. Δεν πέφτω από τα σύννεφα ούτε καταριέμαι ανέξοδα όλους τους άλλους για την κατρακύλα της πολιτείας και της οικονομίας. ΕΧΩ ΕΥΘΥΝΗ. Για πολιτισμό ούτε λόγος, να είναι καλά τα Μάρμαρα και δεν χρειάζεται να μάθουμε τίποτε άλλο. Μην φορτώνουμε το φτωχό μας μυαλουδάκι και με πολλές πληροφορίες, αφού είμεθα γνήσιοι απόγονοι αρκεί…

Το κράτος δικαίου θέλει δουλειά πολλή και δημιουργική ανησυχία…

Πώς μου ήρθαν όλα αυτά; Απλώς διάβαζα ένα δοκίμιο για τις αιτίες του Πελοποννησιακού Πολέμου, τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και τις συνέπειές του στην μέχρι τότε πολιτική και πολιτιστική κυριαρχία των Ελληνικών πόλεων-κρατών.

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και το εφικτό δεν είναι σχεδόν ποτέ αυτό που εμείς φανταζόμαστε ή αυτό που εμάς βολεύει ή εξυπηρετεί. Το αλάθητο ανήκει στους Θεούς γι αυτό και μια συγγνώμη δεν βλάπτει από κάποιον που ασκεί την οποιαδήποτε εξουσία. Η κοινωνία μπορεί να κυβερνηθεί με άξιες πράξεις που πηγάζουν από ακόμα πιο άξιες ιδέες και όχι μόνο με άξιες ιδέες.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.