Ακουουούσατε ,Ακουουούσατε!
Όοοολλλλλοι οι τρελλλοί,
μικροί μεγάλλλλοι
στο δικό μας καρναβάλλλλι.
Ας αφήσουν τις μουτσούνες
και ας γίνουνε κουρούνες
με χορούς ,
μαυροδαδαφνούς ,
σουβλακούς
και παρελάσεις.
Με την μάσκα μου μην γελάσεις,
κρύβω από πίσω τρεις τόνους τρέλα.
Άσε κούκλα μου την πέρλα!
Έλα να χορέψουμε λιγάκι
στρώνει και το δερματάκι
Για σένα το λέω , κυρία κακιώστρα!
Πέτα τον σύζυγο στην απλώστρα
Εδώ και τώρα όλα δωσ ‘τα!
Φέξε μου και γλίστρησα
μες στο σκοτάδι.
Σου ‘πα να μην βάλεις λάδι!
Αν δεν σ΄ άρεσε η ρίμα μου,
Κρεμμύδι και σκορδοκαήλα μου.
Αν πάλι σ’ άρεσε θα σε δω το βράδυ
στων καρναβαλιστών το τρελό λιβάδι!

 

Ήρθε πάλι το καρναβάλι , το γνωστό και ως “Πατρινό Καρναβάλι Ολέ“. Θα μου πείτε το ξέρετε μιας και αν ζεις την Πάτρα τον μισό χρόνο γιορτάζεις Καρναβάλι. Και να’ σου η τελετή της έναρξης, η μουσική στους δρόμους για μήνες, τα pre-carnival parties, ο στολισμός στους δρόμους, οι μπάστακες του βασιλιά, τα άρματα που φτιάχνονται από το καλλιτεχνικό εργαστήρι όλο το χρόνο. Και ακούς παντού από όλους πόσο δεν έχουν όρεξη φέτος αλλά να μωρέ ας βγούμε για το καλό (ως γνωστόν είναι γρουσουζιά να μην βγεις στο καρναβάλι, σαν να σπας καθρέφτη ένα πράγμα). Και ξαφνικά βρίσκεσαι να πηγαίνεις σε πέντε διαφορετικούς χορούς σε μία εβδομάδα, να ζητάς καρναβαλική άδεια από την δουλειά (δεν ξέρω για εσάς εγώ την ζητάω) και την Καθαρά Δευτέρα να βυθίζεσαι σε μελαγχολία που χαιρέτησες το Καρναβάλι για φέτος. Τι είναι όμως το Καρναβάλι πέρα από Μαυροδάφνη και χορό στην μέση της Κορίνθου; Αφήστε για λίγο τις σφυρίχτρες σας να μιλήσουμε για λίγη ιστορία (λίγη ντε!).

1970 γκρουπ Καραγκιόζης

μπαλ μασκε φιλαρμονικής 1980

Το καρναβάλι λοιπόν ΔΕΝ είναι μια ξενόφερτη γιορτή ,όπως θα σας έλεγε η θεούσα γιαγιά σας, αλλά μια γιορτή η οποία βρίσκει τις ρίζες της στα Ανθεστήρια, την ετήσια γιορτή της αναγέννησης της φύσης και γιορτή των νεκρών προς τιμή του Λιμναίου Διονύσου και του Xθόνιου Eρμή. Γίνονταν στην Aθήνα κατά τον μήνα Aνθεστηριώνα (τέλος Φεβρουαρίου – αρχές Μαρτίου) επί τρεις ημέρες. Tο όνομα της γιορτής πιθανολογείται από το ανθέω και το σχετίζουν με το έθιμο της δεύτερης μέρας των χοών να στεφανώνουν τα τρίχρονα αγόρια με λουλούδια. Αν δει κάποιος τα δρώμενα των ανθεστηρίων είναι αδύνατο να μην βρει ομοιότητες με το δικό μας καρναβάλι:

μασκαράτα

1973 βασιλιας

1977

Άνοιγαν τους πίθους με το νέο κρασί. (από κρασί άλλο τίποτα)
Δοκίμαζαν οι ίδιοι το κρασί και χόρευαν και τραγουδούσαν ευχαριστώντας το Διόνυσο (για την δοκιμή βρε αδερφέ). Γινόταν η πομπική είσοδος του Διονύσου στην πόλη πάνω σε καράβι με τροχούς (άρματα, παρέλαση) πάνω στο καράβι υπήρχαν μεταμφιεσμένοι σε ακόλουθους του Θεού Διονύσου. Αυτοί οι μεταμφιεσμένοι ήταν οι Σάτυροι και πείραζαν τον κόσμο με τις βωμολοχίες δημιουργώντας κέφι και χαρά και κωμική διάθεση. (καρναβαλιστές)

30arma

Οι μεταμφιεσμένοι Σάτυροι φορούσαν προσωπείο – μάσκα. Οι μάσκες αυτές ήταν πήλινες και όμοιες μεταξύ τους.Άλλοι Σάτυροι φορούσαν δέρματα ζώων, άλειφαν το πρόσωπό τους με την τρυγία (κατακάθι του κρασιού) και στεφανώνονταν με κισσό, το αειθαλές ιερό φυτό του Διόνυσου.Οι Σάτυροι προσπαθούσαν να μοιάζουν με με τράγους, και χαρακτηριστικό των τράγων είναι η μεγάλη ροπή προς τα αφροδίσια. (πιπέρι στο στόμα)

Γινόταν ο «ιερός γάμος» του θεού με τη σύζυγο του άρχοντος βασιλέως, την βασσίλινα, ο οποίος ήταν επικεφαλής του ιερατείου και όλων των θρησκευτικών αξιωματούχων της Aθήνας. (βασιλιάς καρνάβαλος-βασίλισσα)

1980 χορός

Αυτά τα ολίγα ιστορικά γιατί σας βλέπω, χασμουριέται η μάσκα σας. Τώρα όσον αφορά την καλή μας Τσικνοπέμπτη, μεγάλη η χάρη της σήμερα, μην χάσει κανείς τον γάμο της Γιαννούλας της κουλουρούς. Συγκεκριμένα, στις 19:30 ξεκινά η Γαμήλια πομπή με σημείο συνάντησης και αφετηρία την Αγία Αικατερίνη. Τώρα αν αναρωτιέστε ποια ήταν η Γιαννούλα θα πρέπει να περιμένετε το volume 2. See you next week με πατρινά παλιά και νέα!

wedcolors cinematography

Υ.Γ: Με ρέγουλα τα σουβλάκια!

Το φωτογραφικό υλικό από καρναβάλια της πόλης μας το οποίο αντλήθηκε από το site www.paliapatra.gr.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».