Το έχει αυτό η αλλαγή της ώρας το χειμώνα. Η νύχτα κάνει την εμφάνισή της πιο νωρίς, το κρύο σιγά-σιγά κάνει αισθητή την παρουσία του, και η μελαγχολία των ημερών είναι διάχυτη. Μαθαίνω επίσης ότι τα πρώτα ξύλα κάηκαν στο τζάκι με χουχουλιάρικες παρέες και φλιζ κουβερτάκια και ήδη φορέθηκαν οι ζεστές ζακετούλες. Ωραία η αίσθηση του χειμώνα. Και ακόμα πιο ωραία το ζεστό κρεβατάκι μου. Και είμαι σίγουρη ότι πολλοί θα συμφωνήσετε.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά όταν ο καιρός αλλάζει και αρχίζει η μελαγχολική χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα, το κρεβάτι παίρνει βασιλική θέση στην καρδιά μου. Και όταν το αποχωρίζομαι, δεν είναι μια ευχάριστη διαδικασία. Όσο ύπνο κι αν απολαμβάνω… Δεν έχει σημασία. Γιατί πολύ απλά δεν είναι ποτέ αρκετό. Είναι το πιο ζεστό και άνετο μέρος στο οποίο νιώθω εντελώς μα εντελώς ελεύθερη.

Εγώ και το κρεβάτι μου, το κρεβατάκι μου το γλυκό, ταιριάζουμε απόλυτα. Είμαστε το τέλειο ζευγάρι. Έχουμε την τέλεια σχέση και δεν υπάρχουν αντιζηλίες ούτε και όροι μεταξύ μας. Απλά κοιμόμαστε αγκαλίτσα και αυτό είναι αρκετό. Το μόνο πράγμα που μας χωρίζει είναι εκείνο το αναθεματισμένο το ξυπνητήρι το οποίο δεν μας θέλει μαζί. Τόσο ζηλιάρικο είναι…

Η αίσθηση της απόλυτη ζεστασιάς, εκείνη τη μαγική στιγμή που με αγκαλιάζει με τα υπέροχα σκεπάσματα, την ώρα που το σχήμα του στρώματος είναι φτιαγμένο μόνο για μένα, μετατρέπεται σε ένα ποίημα! Και όταν οι βάρβαρες συνθήκες με αναγκάζουν να σηκωθώ και να αποχαιρετιστούμε είναι η πιο δυσάρεστη διαδικασία και το άγχος του χωρισμού ξεκινά…

Και την ώρα που πρέπει να φύγω, γυρίζω και θέλω να κλάψω και να του πω «θέλω το κρεβατάκι μου πίσω» και σας το λέω ειλικρινά, το ακούω να μου μιλάει. Το ακούω να με καλεί! «Μη φύγεις. Κάτσε λίγο ακόμα…»

Αυτή η μαγική σύνδεση που έχουμε όλοι με το κρεβάτι μας έχει λόγους. Και σας παραθέτω μερικούς από αυτούς:

Το κρεβάτι πάντα μας περιμένει όποια ώρα της ημέρας

Δεν ακυρώνει ποτέ σχέδια

Δεν θέλει ποτέ να σηκωθούμε από αυτό

Είναι εκεί στις πιο δύσκολες στιγμές

Δεν το νοιάζει αν είναι ακατάστατο

Σε παρακινεί να χουχουλιάσεις

Σε βλέπει στα χειρότερά σου και δε σε κρίνει

Είναι εκεί όποτε και όταν το χρειαστείς

Σε περιμένει όταν γυρίσεις στο σπίτι από τη δουλειά

Δεν σε παρεξηγεί όποιο πλευρό κι αν επιλέξεις να κοιμηθείς

Σε κάνει να νιώθεις ασφαλής

Δεν αγκαλιάζεις τόσο δυνατά κανέναν άλλο όπως τα σκεπάσματα και το μαξιλάρι

Είναι πάντα εκεί όταν έχεις τις μαύρες σου

Τώρα που γράφω αυτό το editorial, στη ζεστασιά του κρεβατιού μου γίνεται. Όπως άλλωστε αρμόζει. Και περιμένω πώς και πώς να χωθώ μέσα στα σκεπάσματα και να κουλουριαστώ όπως μου αρέσει. Αλλά στην άκρη του μαυλού μου αναρωτιέμαι πώς θα ξυπνήσω το πρωί…;;;

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…