Νομίζω πως σας το έχω εξομολογηθεί ότι έχω ένα μικρό πολιτικό παρελθόν. Και πως στην παρούσα στήλη προσπαθώ να μην γράφω ποτέ πολιτικά. Και θα προσπαθήσω να μην το κάνω ούτε σήμερα. Με έτρωγε όμως το χέρι μου από χτες να γράψω κάτι για τη 17 Νοέμβρη. Δεν είμαι πολύ σίγουρη αν είναι πολιτική ή κοινωνική επέτειος. Ίσως και τα δύο μαζί. Αναφέρεται σαφώς στην ανατροπή πολιτικού καθεστώτος αλλά από τότε μέχρι σήμερα εκφράζει κάθε χρόνια κοινωνικές ανάγκες, ποικίλες και διαφορετικές κάθε φορά. Ίσως με τον καιρό να εκφράζει και «διαφορετικές κοινωνίες». Είναι η μέρα κορύφωσης της φωνής του λαού. Οργή θεού δηλαδή.

Ανήμερα της επετείου και είμαι πολύ μακριά. Παρακολουθούσα όμως καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και όσο τα ΜΜΕ μου το επέτρεπαν τα διάφορα γεγονότα με ενδιαφέρον. Έχει κάτι η 17 Νοέμβρη που με ιντριγκάρει. Από παιδί στο σχολείο ήταν πάντα η αγαπημένη μου γιορτή. Εκείνη που είχα πάντα τη διάθεση και την επιθυμία να συμμετέχω στις εορταστικές εκδηλώσεις της. Ίσως επειδή για κάποιο ανεξήγητο λόγο κρύβει μια νεανικότητα, μια ορμή, μια επαναστατικά ενεργή διάθεση αντεπίθεσης σε ανεπιθύμητα και καταπιεστικά κατεστημένα. Όποια και αν είναι αυτά κάθε φορά. Δεν είναι επίσημα εθνική γιορτή, ούτε αργία, παρά μόνο για το χώρο της Παιδείας. Και για μερικούς είναι αμφιλεγόμενο το αν θα έπρεπε να γιορτάζεται μέχρι σήμερα.

Χτες, ήταν όπως γράφτηκε η πιο πολυπληθής των τελευταίων ετών με πάνω από 25.000 διαδηλωτές. Κάτι θα σημαίνει αυτό. Όσο πιο πολυπληθής η πορεία, τόσο περισσότερα τα προβλήματα στη χώρα. Αυτά που γνωρίζουμε και βιώνουμε όλοι μας. Ακόμα και οι κάτοικοι εξωτερικού. Άλλωστε αυτά μας οδήγησαν μακριά της. Και χτες όσο καθόμουν και παρακολουθούσα τα γεγονότα αυτά σκεφτόμουν. Και κατά πόσο αν μπορούν να λυθούν με μια πορεία. Και αν θα πήγαινα στην πορεία αν ήμουν στην Αθήνα. Δεν είχα αγωνία αν θα γίνουν επεισόδια, ήξερα ότι θα γίνουν. Έχουν καταντήσει κάτι σαν έθιμο. Μόνο την τηλεθέαση των καναλιών ανεβάζουν. Από την άλλη μια ειρηνική πορεία μοιάζει να μην ξυπνάει κανέναν, είχε πει κάποτε ένας συμφοιτητής μου. Αλλά και τα επεισόδια και το ξύλο μεταξύ νεαρών που τα ίδια όνειρα και τα ίδια προβλήματα έχουν ποιον ξυπνάει, ποιον ενοχλεί και ποιον βολεύει;

Χτες είχα αγωνία να γυρίσει σπίτι του καλά ο Αχιλλέας, ένας αγαπημένος μου φίλος αστυνομικός. Όταν πέρυσι μου είχε πει ότι θα πρέπει να πάει στην πορεία στις διμοιρίες είχα τρελαθεί. «Δεν στο επιτρέπω» του είχα πει και τον είχα αναγκάσει να μου πει ψέματα στο τέλος. Φέτος δεν τον έφερα στην ίδια δύσκολη θέση. Δεν είχε κι επιλογές άλλωστε. Είναι καλός φίλος, εντάξει άνθρωπος και έχει όσα προβλήματα έχουμε όλοι οι νέοι 30 και κάτι. Και μόνο επιθυμία να πάει να παίξει ξύλο με νέους σαν κι αυτόν δεν είχε. Ίσως μόνο να τους προστατέψει. Αν περνούσα μπροστά του στην πορεία και βρισκόμουν κατά λάθος μέσα σε επεισόδια που προκαλούσαν τρίτοι, θα έτρεχε να με προστατέψει. Αν θα πήγαινα στην πορεία…

Πριν 7 χρόνια, ετών 27, με πτυχίο και δουλειά είχα ξαναγράψει ένα άρθρο για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Λίγο πριν την κρίση. Δεν θυμόμουν τι είχα γράψει. Πως αντιμετώπιζα τότε την ιδέα της πορείας και της επετείου. Έψαξα και το βρήκα. Και αποφάσισα να σας στο δείξω σχεδόν αυτούσιο.

Είχα σκοπό να πάω στην πορεία.

Το ανακοίνωσα και στον φίλο μου τον Μάνο την Παρασκευή. «Σιγά μην πάω στην πορεία. Έχω πάει σε πολλές, φτάνει. Το Πολυτεχνείο “δουλεύει” 34 χρόνια και του χρόνου μάλλον παίρνει «σύνταξη». Αφού δεν φαίνονται πουθενά τα νέα οράματα» μου είπε ο σοφός μου φίλος Μάνος, περί τα 30 και ασχολούμενος με τα κοινά και την πολιτική από μικρός.

Είχα σκοπό να πάω στην πορεία

Το Σάββατο το μεσημέρι μου τηλεφώνησε η Μαργαρίτα. «Μαρία θα πάμε; Φοβάμαι όμως λίγο τις φασαρίες με τους γνωστούς αγνώστους. Θα ψάχνουμε πάλι σε ποιο στενάκι να στρίψουμε για να γλιτώσουμε τη φασαρία. Και μετά θα λένε πως φταίνε οι φοιτητές» μου είπε η σοφή μου φίλη Μαργαρίτα, στα 22, μέλος του συντονιστικού της Πασπ Ασοεε.

Είχα σκοπό να πάω στην πορεία.

Πήγε πολύς κόσμος. Κάποιοι για να τιμήσουν αυτούς που αγωνίστηκαν και έχουμε σήμερα δημοκρατία, κάποιοι γιατί γουστάρουν τις πορείες, κάποιοι για τη …φασαρία και το χαβαλέ.

Δεν είχε όμως φασαρία και επεισόδια φέτος. Όλα ειρηνικά. Αφού και τα κανάλια ίσα που το θυμήθηκαν πως είναι 17 Νοέμβρη και 10.000 διαδηλωτές ήταν εκεί και φώναζαν. Ήθελαν να ακουστούν. Τους άκουσε άραγε κανείς ή δεν είχε μεγάλο ενδιαφέρον χωρίς επεισόδια;

Είχα σκοπό να πάω στην πορεία.

Πιστεύω σε αυτό που αντιπροσωπεύει και με το πέρασμα των ετών ξεχάστηκε ή θυσιάστηκε στο βωμό κάποιας τηλεθέασης και κάποιου κυνικού κοινωνικού «σκιτσογράφου».

Η Μαργαρίτα, ο Μάνος κι εγώ, δεν ζήσαμε τη δικτατορία και είμαστε ευτυχείς με αυτό. Τη διδαχτήκαμε όμως από τους γονείς και τους δασκάλους μας, τιμήσαμε τον αγώνα που έγινε για την κατάρρευσή της, σεβαστήκαμε και προσκυνήσαμε τις μάχες για τη δημοκρατία που σήμερα απολαμβάνουμε.

Τώρα όμως θέλουμε να πάμε μπροστά.

Γιατί μόνο εκεί μπορούμε να πάμε.

Για μας Πολυτεχνείο σημαίνει ισχυρή διεκδίκηση, τολμηρή επανάσταση, αγώνα εμπνευσμένο από τα όνειρά μας για ένα καλύτερο αύριο. Σημαίνει μάχη για νέα οράματα χωρίς φοβίες. Δε θέλουμε να φωνάζουμε για τη δικτατορία, ούτε να φωνάζουμε χωρίς να ξέρουμε γιατί. Θέλουμε να τιμούμε αυτό που έκαναν εκείνοι οι αγωνιστές τότε. Διεκδίκησαν αψηφώντας το κόστος γιατί ονειρεύτηκαν, κι εκπτώσεις στα όνειρα δεν γίνονται. Ούτε τώρα, ούτε τότε.

Είχα σκοπό να πάω στην πορεία.

Δεν πήγα όμως. Έβρεχε. Ή με αποθάρρυναν τα πνιγμένα οράματα του Μάνου, ή οι φοβίες της Μαργαρίτας. Σώπασα και πέρασα το απόγευμα από το Πολυτεχνείο αφήνοντας ένα μικρό μπουκετάκι λουλούδια που αγόρασα από κάποιον πλανόδιο.

Δεν δίνουμε όμως στους πολιτικούς καμιά λευκή επιταγή γιατί τα όνειρα, οι ανάγκες και τα θέλω μας δεν το επιτρέπουν.

Ονειρευόμαστε να πάμε σε μια πορεία που θα μας ακούν χωρίς να φωνάζουμε και χωρίς να το δείξουν οι κάμερες. Έχουμε ανάγκη να διεκδικούμε νέα οράματα χωρίς να φοβόμαστε και να βολευόμαστε. Θέλουμε την «πορεία» της ζωής μας αξιοπρεπή, ασφαλή και ωραία γιατί είναι μοναδική και συμβαίνει μια φορά.

…Όπως και το κομμάτι της επετείου του Πολυτεχνείου που ξέχασε γιατί φωνάζει, έτσι και το κομμάτι των πολιτικών που ξέχασε το λαό και τις ανάγκες του πρέπει να πάρει «σύνταξη».

…Θέλουμε ένα καθεστώς που να επιτρέπει στα οράματα του Μάνου να φαίνονται, που να διώχνει τις φοβίες της Μαργαρίτας και να με κάνει αντί να γιορτάζω σιωπηλά να διεκδικώ αυτό που ο τόπος μας αξίζει και ορίζει.

Η Μαργαρίτα, ο Μάνος κι εγώ θέλουμε να πάμε στην «πορεία»!…»

Εφτά χρόνια μετά, στα 34, με ακόμα ένα πτυχίο (μεταπτυχιακό), μεγάλη προϋπηρεσία αλλά χωρίς δουλειά, μεσούσης της κρίσης, κάποια καθοριστικά σημεία της πραγματικότητας θα άλλαζαν στο άρθρο. Τότε οι διαδηλωτές ήταν 10.000 και τώρα 25.000. Τότε δεν είχε επεισόδια, χτες είχε. Τα όσα επιθυμούσα όμως κι εγώ και οι αναφερόμενοι φίλοι παραμένουν όχι απλώς ίδια μέσα μας αλλά πιο επίκαιρα και πιο καίρια από ποτέ. Όπως ίσως και οι σκέψεις μας για την πορεία και την «πορεία».

Όσο και αν γερνάει η επέτειος και μαζί της κι εμείς, όσο κι αν αλλάζουν τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα, η ουσία και η σημασία της πορείας μέσα μας ίσως και να μένει αλώβητη. Ούτε τότε, ούτε χτες πήγαμε στην πορεία. Για άλλους λόγους τότε, για άλλους χτες. Θέλαμε όμως να πάμε. Έχουμε ανάγκη να διεκδικούμε νέα οράματα χωρίς να φοβόμαστε και να βολευόμαστε. Θέλουμε την «πορεία» της ζωής μας αξιοπρεπή, ασφαλή και ωραία γιατί είναι μοναδική και συμβαίνει μια φορά.

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!