Τα χρόνια έρχονται και φεύγουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, το μόνο ζήτημα το οποίο δεν αποφασίζει κανείς να διευθετήσει δυναμικά είναι το μεταναστευτικό. Μετά από φράχτες χρήσιμους μόνο ως background πολιτικών δηλώσεων, vacuum cleaner επιχειρήσεις. στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανοίγματα στρατοπέδων και χώρους ηλιοθεραπείας ,ίσως τα “βυθισμένα εξαιτίας μετατόπισης των επιβαινόντων” δουλεμπορικά πλοία να είναι ένας καλός λόγος να κάνουμε έστω την αρχή μιας συζήτησης. Για να εντρυφήσουμε στο ζήτημα όμως πρέπει να καταλάβουμε για αρχή την διαφορά μετανάστη και πρόσφυγα:

Πρόσφυγας είναι το άτομο, το οποίο βρίσκεται έξω από την πατρίδα του, και το οποίο διατρέχει βάσιμο φόβο δίωξης ή επιβουλής της ζωής του , λόγω της φυλής, της θρησκείας, της εθνικότητας, της συμμετοχής του σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα ή των πολιτικών του πεποιθήσεων, και λόγω αυτού του φόβου δεν μπορεί να γυρίσει εκεί. Με την έννοια «δίωξη» νοείται η παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως τα βασανιστήρια, η αυθαίρετη κράτηση, η διακριτική μεταχείριση που θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση του διωκόμενου κοκ.

Οικονομικοί μετανάστες είναι τα πρόσωπα που εγκαταλείπουν τη χώρα τους προσβλέποντας σε καλύτερες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, στις χώρες τελικού προορισμού τους. Οι οικονομικοί μετανάστες έχουν καταρχήν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους όποτε το θελήσουν, σε αντίθεση με τους πρόσφυγες, που δεν μπορούν να επιστρέψουν μέχρι να αλλάξει εκεί η κατάσταση, έτσι ώστε να μπορούν να γυρίσουν και να είναι ασφαλείς. Αυτό επιτάσσει η διεθνής Σύμβαση της Γενεύης για το Καθεστώς των Προσφύγων, αλλά και διεθνή και ευρωπαϊκά κείμενα και η εθνική νομοθεσία. (Πηγή: Υπηρεσία Ασύλου- Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη)

Μετά ,λοιπόν, τις γενικές πληροφορίες ας κάνουμε μια υπαγωγή στα πραγματικά περιστατικά. Στην Συρία την στιγμή που γράφεται το παρόν μαίνεται ένας εκ των πιο αιματηρών εμφυλίων, ο οποίος βρίσκει την αρχή του στο έτος 2011, μεταξύ της κυβέρνησης και αντάρτικων ομάδων (Αλ Νούσρα-παρακλάδι της Αλ Κάιντα) , της αντιπολίτευσης και του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) . Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο αριθμός των νεκρών μετά από 5 χρόνια σχεδόν εμφυλίου ανέρχεται στις 222.271. Ενώ τα αίτια αυτού του εμφυλίου είναι ταυτόχρονα πολιτικά και θρησκευτικά. Επομένως είναι πρόδηλο, φίλοι μου, πως οι επισκέπτες από την Συρία αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του όρου πρόσφυγας!

Στο επόμενο λοιπόν επίπεδο έρχεται η ερώτηση “και τώρα τι κάνουμε;”.
Δυστυχώς, η απάντηση δεν μπορεί να έρθει από τον απλό πολίτη, καθώς η υποδοχή και περίθαλψη αλλά και το νομικό καθεστώς γύρω από τους πρόσφυγες είναι ένα ζήτημα παγκόσμιο. Ο απλός Έλληνας ή Ιταλός ή Γάλλος σίγουρα δεν αντέχει την εικόνα ενός παιδιού μόνου και υποσιτισμένου στο αμπάρι ενός δουλεμπορικού γι’ αυτό και η περίθαλψη των προσφύγων άτυπα επαφίεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Δεν είναι ούτε οι επιχορηγήσεις της Ε.Ε. ούτε των οργανισμών που σίτισαν και αγκάλιασαν τους πρόσφυγες στην Γαύδο. Ούτε ο κος Άδωνης με τα ευφυολογήματά του από τουήτερ που παρότρυνε όποιον ψήφισε Σύριζα να πάρει από έναν πρόσφυγα σπίτι του. Ήταν ο απλός πολίτης που άνοιξε το αδειασμένο από τον προαναφερθέντα κύριο ντουλάπι του και έδωσε αθόρυβα ότι βρήκε μέσα σε αυτούς που πεινούσαν. Ωστόσο, είτε δώσει ο απλός πολίτης βοήθεια , είτε δωθεί συντονισμένη κρατική αρωγή το πρόβλημα δεν θα λυθεί μιας και πάντα θα γεννώνται αιτίες που θα διώχνουν ανθρώπους από τις χώρες τους.

Εάν η διεθνής κοινότητα δεν αποφασίσει να δημιουργήσει οργανωμένους χώρους υποδοχής και περίθαλψης σε όλες τις χώρες (όχι μόνο στην Ελλάδα), να πιέσει τις χώρες οι οποίες δεν σέβονται τις σχετικές διεθνείς συνθήκες (Τουρκία), αν δεν βάλει φρένο στις χώρες που υποδαυλίζουν τις γενεσιουργούς καταστάσεις του φαινομένου (Αμερική), αν δεν πατάξει το δουλεμπόριο και οι διεθνείς οργανισμοί δεν σταματήσουν να κάνουν μόνο στατιστικές θανάτων, το ζήτημα θα παραμείνει άλυτο και ο βυθός της Μεσογείου θα γίνει νεκροταφείο.

Κλείνοντας, δεν μπορώ να αφήσω χωρίς ανάγνωση τα αιτήματα αυτών που ζητούν την αποπομπή των προσφύγων χωρίς καμία εξέταση του κινδύνου ζωής που διατρέχουν. Σίγουρα, η κατάσταση ως έχει δεν είναι βιώσιμη ούτε για τους πρόσφυγες αλλά ούτε για τις χώρες υποδοχής. Γι΄αυτό πρέπει να μαζέψουμε την οργή μας και να την προσανατολίσουμε προς αυτούς που φέρουν την πραγματική ευθύνη για να υπάρξει και αποτέλεσμα. Ο υπό διωγμόν ρακένδυτος πρόσφυγας σίγουρα δεν ορίζει μόνος την τύχη του για να μπορεί και να φέρει την ευθύνη.

Υ.Γ: Στην Ελλάδα της κρίσης, εμείς που στερούμαστε όσο κανένας άλλος ας μην στερηθούμε και την ανθρωπιά μας.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».