Κανονικά μιας και έρχονται Χριστούγεννα και τον πατήσαμε τον Δεκέμβρη, έπρεπε να πιούμε καφέ γλυκό με κουραμπιέδες αλλά δεν μπορώ να μην σας μεταφέρω τις συζητήσεις που γεμίζουν τα φλιτζάνια μας αυτήν την εβδομάδα… Φυσικά, με την υπόσχεση να είναι η επόμενη συνάντηση μας πιο εορταστική. Λοιπόν, espresso σκέτο σήμερα…

«Λέω να τα παρατήσω όλα και να γίνω πριγκίπισσα»: η αγαπημένη φράση των εξώφυλλων στο φουμπού. Αν πάλι είσαι αγόρι θες να γίνεις ο Νικόλας ο γιος του τέως (τον ήθελε για γαμπρό η γιαγιά μου αλλά μου τον πήρε άλλη, τι να κάνουμε). Και επειδή δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι πρίγκιπες, προσποιούμαστε ότι είμαστε. Πόσες φορές κοιτώ τα γύρω τραπέζια στα καφέ, τον κόσμο στον δρόμο να περπατά με ύφος χιλίων καρδιναλίων, να φορά μια ανάλαφρη άποψη για την πραγματικότητα, να την χτίζει στα μέτρα που να τον κρατούν απροβλημάτιστο και να μένει εκεί. Στο «βασίλειο» του, με τον σωρό απλήρωτους λογαριασμούς αλλά την ακριβή τσάντα, το θέατρο το Σάββατο, το ποτό την Παρασκευή. Και η ζωή απλά περνά. Την ζούμε μέσα από ταινίες είτε άλλων, είτε που φτιάξαμε εμείς. Αλλά η αλήθεια για την ζωή μας είναι εδώ. Και εμείς επιλέγουμε να μην βλέπουμε. «Δεν υπάρχει κρίση», «έρχεται ανάπτυξη», «το παιδί που πέθανε από την πείνα, είναι αστικός μύθος» είναι μόνο λίγες φράσεις.

Αν πάλι την βλέπουμε, κάνουμε στάση ζωής κάτι που τελείως τυχαία μας συμφέρει μιας και μας βγάζει από την δύσκολη θέση: «συνωμοσιολόγοι», «τρελοί», «δεν είναι δικό μου πρόβλημα». «Όλα πάνε καλά ακούω συνεχώς» και σκέφτομαι ότι μάλλον το λέμε συνέχεια στον εαυτό μας για να το πιστέψουμε, κάτι σαν αυθυποβολή. Μόνο που τις ασκήσεις της αυθυποβολής κάποιοι τις κάνουμε στον καθρέφτη και κάθε φορά που επαναπαυόμαστε μας κοιτά ο καθρέφτης αυστηρά. Ίσως γιατί κάποιοι από αυτή την ζωή έχουμε αξιώσεις, ίσως γιατί ο λίγος ήλιος δεν είναι ποτέ αρκετός, ίσως γιατί -παρά το επάγγελμά μου- δεν μου αρέσουν τα ψέματα. Ούτε καν στον εαυτό μου.

Πόσες και πόσες φορές έχω ευχηθεί να μην έπεφτε ο κλήρος στην δικιά μας γενιά να ζήσουμε χειρότερα από τους γονείς μας. Δυστυχώς κατάλαβα γρήγορα ότι οι ευχές και η μεμψιμοιρία δεν σώζουν. Όπως δεν σώζουν οι φαντασιώσεις ευμάρειας. Κανείς δεν μίλησε για ηθελημένη μιζέρια, εξάλλου μια ζωή την έχουμε, αγαπητοί. Θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια και αισιοδοξία, μη χαρίζοντας τα χρόνια μας στους σύγχρονους Βλαντ (βλέπε Βλαντ ο Παλουκωτής ή αλλιώς Κόμης Δράκουλας), όχι όμως εις βάρος των επόμενων γενιών. Γιατί αν εμείς δεν ζητήσουμε τα αναμενόμενα, οι επόμενες γενιές θα ζήσουν καιρούς εξαθλίωσης και ανελευθερίας. Και μην μου πείτε ότι δεν ξέρετε για τι μιλάω. Η πορεία βασικών δικαιωμάτων στην χώρα μας αλλά και σε όλο τον κόσμο είναι καθοδική με φαινόμενα παραβιάσεων καθημερινά σε ανεπτυγμένο κόσμο και μη. Αλλά αν θέλουμε μπορούμε απλά να κλείσουμε τα μάτια, και έτσι όλα θα λυθούν, n’est-ce pas?

Και η ζωή περνά σαν σε σύννεφο κρυμμένη και πάντα θα μένει ίδια γιατί αν εσύ προσποιείσαι ότι όλα βαίνουν καλώς, αν δεν αγωνιστείς, δεν θα αλλάξει ποτέ και θα προσποιείσαι και πάλι. Και μην ρωτάς τι να κάνω, απλά άλλαξε. Αν δεν σταματήσεις να προσποιείσαι ότι η δουλειά σου σε ικανοποιεί, αν δεν σταματήσεις να προσποιείσαι ότι χαίρεσαι με τον μισθό σου, αν δεν σταματήσεις να προσποιείσαι ότι το κράτος σε σέβεται, ότι η σχέση σου σε ικανοποιεί, ποτέ δεν θα αλλάξει κάτι. Ποτέ. Θα συνεχίσουν όλοι αυτοί που σε καταδυναστεύουν σε όποια έκφανση της ζωής σου να προσποιούνται καλοσύνη και σεβασμό ενώ εσύ προσποιείσαι ευτυχία…

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».