Όταν ήμασταν παιδιά, πριν μετακομίσουμε στην Ελλάδα, θυμάμαι πολύ έντονα τα πικ νικ που κάναμε με τους γονείς μου. Μπορώ να πω ότι ήταν μία από τις πολλές αναμνήσεις που μου έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη. Θυμάμαι ξυπνούσαμε πρωί-πρωί, τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο πατέρας μου ετοίμαζε το φορητό ψυγειάκι με τα τρόφιμα, η μητέρα μου μαγείρευε τα φαγητά και συγκέντρωνε τα υπόλοιπα που χρειαζόμασταν για να περάσουμε την ημέρα, και παράλληλα έτρεχε για να μας ετοιμάσει.

Η μέρα προετοιμασίας ήταν μια υπόθεση πολύ… σοβαρή. Όταν οι γονείς μας αποφάσιζαν να πάμε εκδρομή – η οποία περιελάμβανε απαραιτήτως το πικ νικ –  η διαδικασία δεν ήταν απλή. Κουβαλούσαμε το μισό και παραπάνω ψυγείο μαζί με ρούχα, καμιά φορά μαγιό (αναλόγως που πηγαίναμε), τεράστια τραπεζομάντιλα και πλαστικά σερβίτσια. Από μικρή πάντα θαύμαζα τον πατέρα μου γιατί γνώριζε τα καλύτερα μέρη για εκδρομές. Η διάθεση που είχε να δούμε κάτι καινούργιο και η όρεξη να μας χαρίσει όμορφες στιγμές, ήταν απερίγραπτη. Και πάντα φρόντιζε η μέρα να είναι γεμάτη. Φεύγαμε το πρωί και γυρνούσαμε αργά το βράδυ.

Οι στιγμές που περνούσαμε ήταν ξέγνοιαστες και χαλαρές. Γέλια, φωνές, μουσική, χορός, αγκαλιές και παιχνίδι. Αυτά θυμάμαι. Όλα αυτά τα εκπληκτικά παιδικά συναισθήματα που χωρούσαν σε ένα φορητό κόκκινο ψυγειάκι.

Εικοσιπέντε (και βάλε) χρόνια μετά, επιστρέφοντας στα μέρη που πρωτοπερπάτησα και πρωτοέζησα, θέλησα να αναβιώσω αυτές τις στιγμές. Αν όχι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με κάπως παρόμοιο. Δεν ξέρω πως και γιατί, αλλά η αλλαγή αυτή με έφερε πιο κοντά στη φύση. Ίσως επειδή η φύση βρίσκεται όπου βλέπει το μάτι. Είναι ολούθε. Παντού γύρω μου. Τα μεγάλα πάρκα, οι παιδικές χαρές που με πήγαινε ο παππούς μου, το απέραντο χορτάρι που σε καλωσορίζει θερμά, με έχουν αλλάξει. Ίσως γιατί πλέον έμαθα στη ζωή να μη θεωρώ τίποτα ως δεδομένο και φροντίζω να γεύομαι καθετί που ξεδιπλώνεται μπροστά μου. Και στην περίπτωση μου τυγχάνει να είναι η ίδια η φύση.

Δεν χρειάζομαι πολλά. Ένα απλό γεύμα, ίσως ένα βιβλίο, οπωσδήποτε μουσική στ΄ αυτιά μου και μια πετσέτα είναι τα μόνα απαραίτητα για να περάσω ένα όμορφο απόγευμα κάτω από τα τεράστια δέντρα χαζεύοντας τον υπέροχο ουρανό και τα ζωηρά χρώματα της φύσης. Επιλέγω ένα από τα πανέμορφα πάρκα που υπάρχουν τριγύρω, χωρίς τη χρήση μεταφορικού μέσου, και σε λίγο χρόνο βρίσκομαι στον δικό μου παράδεισο. Για μένα, τότε μόνο σταματάει ο χρόνος και χάνομαι στον υπέροχο κόσμο του πικ νικ.

Τα όμορφα πικ νικ που μου χάρισαν οι γονείς μου, είχαν τελικά σημασία. Σημασία γιατί οι παιδικές  μου αναμνήσεις μου δίδαξαν ένα μάθημα. Μου έμαθαν ότι δεν έχει σημασία να θυμάσαι τις ημέρες. Σημασία έχει να θυμάσαι τις στιγμές. Αυτές μένουν ανεξίτηλες στο χρόνο και αυτές καθορίζουν τελικά τον προορισμό σου.

“A picnic is more than eating a meal, it is a pleasurable state of mind.” ~ DeeDee Stovel

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…