Γλυκά μου καλοκαιρινά μοχίτα, με θυμάστε;
Εγώ πάλι όχι. Τον τελευταίο χρόνο, αδέρφια μου-αλήτες-πουλιά, ξέχασα πως είναι να ξυπνάς με όρεξη. Ξέρεις αυτό που δεν σιχτηρίζεις που είναι Δευτέρα, δεν κοιμάσαι από τις 11.00 την Παρασκευή (εκτός αν έχει Νικολούλη) και δεν θεωρείς το ποτό μετά την δουλειά και μέχρι τη 1.00 υπέρβαση. Μα γιατί; Γιατί αποχές, εκλογές, δημοψηφίσματα, Σύριζα-ξύριζα-μύριζα, πόλεμοι, πρόσφυγες, φρούδες ελπίδες…Ε δεν γίνεται, κάτι θα περάσει και από πάνω σου. Άλλο ένα καλοκαίρι σαν το περσινό, παιδιά μου, και εγώ στα 25 συν 1 χρόνο θα γίνω απολιτίκ ψαράς στα Κύθηρα. Γιατί αυτό θα γίνω, φίλοι μου. Μπορεί να μην είναι τα Κύθηρα καθόσον είμαστε και κοσμικές (Σμύρνιε μου Καταραμένιε) και μπορεί να μην γίνω ψαράς μιας και θα μου χαλάσει τα χεράκια μου (τόσες κρέμες δα) αλλά μία “Κοσμική ταβέρνα της κυρά Σοφίας” στην Πάρο την έκανα. Δεν ξέρω αν φταίει που η δική μου η γενιά, γαμώ την Παναχαϊκή μου, δεν πρόλαβε να βάλει το δάχτυλο στο μέλι ή που οι παραστάσεις μας πλέον είναι καθημερινά τραγικές -βλέπεις σε βίντεο παιδί στην Συρία να ουρλιάζει στον νεκρό πατέρα του “μη με αφήνεις”, άντε ασχολήσου εσύ μετά με το ασφαληστρικό νομοσχέδιο. Πάντως, λόγω της ταχύτητας που συμβαίνουν τα γεγονότα, μάλλον έχουμε χάσει την ικανότητα αντίδρασης. Έχουμε συνηθίσει την βία. Γιατί αν δεν την είχαμε συνηθίσει, αν δεν είχαμε μουδιάσει όπως μουδιάζει κάποιος μετά από ένα σοβαρό χτύπημα, τώρα θα έπρεπε η Αθήνα να έχει γίνει Γαλλία και ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ.

Σε κάθε περίπτωση ζούμε στιγμές ελληνικής επιθεώρησης.
Ας πούμε ο Καρανίκας…
omg-face-dog_1

Ναι ο Καρανίκας, αυτό το γλυκούλι γκρέμλιν, δεν έχει ακόμα κερδίσει σε κανένα διαγωνισμό της Μενεγάκη. Φίλτατε, μην θλίβεσαι, ούτε εγώ και ας έκανα λογαριασμό στο τουήτερ μπας και πάρω την κουζινομηχανή (δεν).

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λέει, είναι ένας νέος και καθαρός πολιτικός. Κλαίω από τα γέλια. Προφανώς εννοούν ότι πλένεται το αγόρι. Αυτό το επικυρώνω και εγώ. Οι δεξιοί πάντα πλένονται.
(ακολουθεί τοποθέτηση προϊόντος)
rexona

O Κατρούγκαλος, για να βάλω τα πράγματα στην θέση τους, άκουσα ότι θα ορίσει ως τεκμήριο φοροδιαφυγής των ελεύθερων επαγγελματιών και δη των δικηγόρων την εμφάνιση με γραβάτα, μαντήλι για τους άνδρες και την εμφάνιση με τακούνι άνω των 5 εκατοστών για τις γυναίκες. nailed_it_RE_20th_Century_fox_theme_on_flute-s240x320-227191

Τέλος, ο Κοκό παραμένει βασιλιάς της Ελλάσης (κατά παλαιότερη δήλωσή του) παρά το Οξω φουστη απο την παράγκα του Ελληνικού λαού προ αμνημονεύτων. Σου λέει, πως ψηφίσατε το καλοκαίρι όχι και βγήκε ναι και δεν ισχύει και το ίδιο για μένα; Άρα τον θέλατε τον βασιλιά αλλά κάνατε νάζια.
Είπα νάζι και ποιά θυμήθηκα καλέ;
aliki

Σε κάθε περίπτωση μπορεί να γελάμε με το χάλι μας αλλά είναι κάτι παραπάνω από λογικό να νιώθουμε ένα βήμα πριν την παραίτηση. Είναι κουραστικό να βλέπεις κόσμο να φεύγει και να “φεύγει”, να βλέπεις ειδήσεις, να βλέπεις παιδιά πνιγμένα στην άμμο, να εξηγείς γιατί δεν πρέπει να είσαι φασίστας, ότι οι Σύριοι δεν είναι τουρίστες, να εξηγείς ότι η ανάπτυξη δεν ερχόταν, να σου κουνάνε το δάχτυλο που ψήφισες ό,τι ψήφισες και να απολογείσαι που η ελπίδα veni, vidi και άντε γεια, που βγήκες στον δρόμο, να ζητάς από την ζωή σου λίγα, να γκρινιάζεις, να ανέχεσαι, να μετράς τα ψιλά, να μην ξέρεις τι θα σου φέρει ο επόμενος μήνας και αν σε πέντε χρόνια από τώρα θα έχεις σπίτι. Θα κάνω ρυτίδες και δεν θα έχω λεφτά για ένα υαλουρονικό, την τρέλα μου μέσα. Σε κάθε περίπτωση φοβάμαι πως μέσα σε αυτή την θολή αναμονή “να έρθουν καλύτερες μέρες” εμείς θα έχουμε χάσει ζωή, στιγμές και ανθρώπους.

Γιατί φεύγουν οι άνθρωποι. Κάθε μέρα.

Και τους παρακολουθούμε βουβοί. Ανήμποροι να παλέψουμε για τα αυτονόητα. Για την ζωή μας, την οικογένειά μας, το κράτος μας. Βασικά δεν είμαστε ανήμποροι, είμαστε απελπισμένοι και “δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρέλα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος από το να απελπιστεί”.
Αυτά τα ολίγα.
Δεν θέλω να σας κουράσω απλά είπα να τα πούμε και να τα πιούμε. Λίγο για να ξεσπάσω λίγο για να απολογηθώ, λίγο για να ξυπνήσω. Και κυρίως για να θυμηθώ ότι υπάρχουν περισσότερα πράγματα από το ξυπνητήρι στις 7.35, τα προαπαιτούμενα και τις αποχές. Υπάρχει η ζωή. Και αν δεν είναι όπως την θέλεις μόνο εσύ μπορείς να την αλλάξεις.
Καλά μας μπάνια.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».