Από τους 7 σοφούς στους G-7. Αυτό είναι το κρίμα της ανθρωπότητας. Από τα αγγεία με την περίτεχνη διακόσμηση στα πλαστικά μπουκάλια. Ναι, μπορεί  και τα δυο να είναι γεμάτα με κρασί μα η αισθητική διαφέρει όσο τα εξώφυλλα των δίσκων των Pink Floyd από αυτά του Φλωρινιώτη. Άλλο η λάμψη και άλλο το illustration… Άλλο πράγμα είναι να έχεις τους φιλόσοφους πρώτους πολίτες της πόλης και άλλο να τους κοιτάς από μακριά σαν τρελούς και να τους θυμάσαι μόνο τις πολύ δύσκολες στιγμές. Δεν είναι, λοιπόν, η δημοκρατία που φτιάχνει την κοινωνία αλλά το αξιακό σύστημα της εκάστοτε κοινωνίας που φτιάχνει την δημοκρατία.

Ο ίδιος ο κόσμος αποφασίζει κάθε εποχή πόση ελευθερία δικαιούται…

Αν και εφόσον λέω εγώ, έχουμε διαλέξει σώνει και ντε καπιταλισμό ως σύστημα δομής της πολιτείας μας, προτείνω να πλάσουμε τότε ένα σκεπτόμενο καπιταλισμό, έναν ωφέλιμο καπιταλισμό, όχι κάτι μεταλλαγμένο και δήθεν μα μια νέα μορφή διακυβέρνησης. Αφού είναι τόσο αδύνατο να αλλάξει η κυριαρχία του πλούτου – τόσο πολύ μας έχουνε πείσει γι’ αυτό που το νιώθουμε σχεδόν όλοι πια – τουλάχιστον ας πλουτίζει η άρχουσα τάξη από την πράσινη ενέργεια, την ανακύκλωση, από τα τεράστια εθνικά πάρκα και τα υπέροχα μουσεία. Από τις συνεχείς επανεκδόσεις όλων των έργων του Χατζιδάκι και από τα μεγάλα rock festivals… Από τα ταξίδια στη Δήλο χωρίς στάση στη Μύκονο… Αφού είναι δύσκολο να ζήσουμε με ένα υψηλό καταναλωτικό βιοτικό επίπεδο – και μιλώ σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι στενά ελληνικό – ας επιδιώξουμε τουλάχιστον να δίνουμε τα χρήματά μας, ναι να τα ξοδεύουμε ποιοτικά δηλαδή για κάτι που μας ενώνει και δεν μας απομονώνει.

Ειλικρινά προτιμώ να πληρώνω φόρους συνεχώς αν είναι να βλέπω την Λυρική Σκηνή γεμάτη και την Επίδαυρο να σφύζει από διαχρονικότητα.

Αφού η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, τότε ειλικρινά δεν χρειάζεται να καταστρέψουμε τον πλανήτη για λίγο παραπάνω χρυσό. Μπορούμε να τον αποκτήσουμε και μαζεύοντας την ηλιακή ενέργεια σε διάφανες ράβδους… Αν πλουτίζουν λοιπόν λίγοι, αφού δεν διεκδικούμε οι υπόλοιποι συνολικά κάτι παραπάνω, ας πλουτίζουν από την απαίτηση όλων για μια ισορροπία που κοιτάει το μέλλον και όχι από την ανάγκη των πολλών για στοιχειώδη επιβίωση. Διότι στην αντίθετη περίπτωση οι ισορροπίες γίνονται ακροβασίες και αν δεν γίνει σήμερα το ατύχημα θα γίνει αύριο μεθαύριο και αν δεν γίνει στο σπίτι μας θα γίνει στην γειτονιά μας. Και δεν είναι μυστικό πόσο γρήγορα εξαπλώνονται οι φωτιές…

Όλα αυτά δεν είναι ένα μήνυμα μόνο στους καθημερινούς ανθρώπους αλλά και στους ανιστόρητους ζάμπλουτους, το κλείσιμο του ματιού στο μεγάλο κεφάλαιο που δεν εννοεί να καταλάβει πως αν δεν συνέλθει σύντομα και δεν αντικρύσει την μεγάλη εικόνα του κόσμου, θα ξεμείνει από πελάτες. Ως γνωστόν στον καπιταλισμό, όσοι χάνουν τους πελάτες τους, χάνουν και την δύναμή τους μιας και αυτή προέρχεται από την κακόγουστη μίμηση του μεγαλείου του πνεύματος. Έτσι οι πελάτες αλλάζουν θεό και αυτό δεν είναι πάντα προς το καλύτερο… διότι η άρνηση του καπιταλισμού δεν σημαίνει με μαθηματική ακρίβεια την στροφή του κόσμου σε μια πιο δίκαια κατανομή του πλούτου και την χαλιναγώγηση της βιομηχανικής έκρηξης σε ανθρώπινα πλαίσια. Διότι μια ανέτοιμη κοινωνία, πιο εύκολα βυθίζεται στο χάος παρά αναλαμβάνει υπεύθυνα την αυτό- οργάνωσή της. Πολλά και αιματηρά τα παραδείγματα…

Η μετάβαση από το σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού στο τρυφερό χέρι της κοινωνικής εποχής χρειάζεται τον άνθρωπο όρθιο, μορφωμένο και ταξιδεμένο.

Μια παλιά παροιμία λέει πως αν στοχεύεις τον βασιλιά, κοίτα να τον πετύχεις… αλλιώς θα καταλήξεις θύμα της ίδιας σου της επανάστασης. Κορίτσια του Instagram και αγόρια followers κάθε τέτοιου κοριτσιού, σε όλα αυτά που σας γράφω υπάρχει φυσικά μια παγίδα για το ίδιο το κεφάλαιο που πρέπει να θυμόμαστε… Αν αλλάξει η πηγή πλουτισμού και γίνει όλα αυτά που αναφέραμε παραπάνω (πράσινη ενέργεια, βιβλία, μουσική, παραστάσεις  κ.ά.) τότε η παιδεία θ’ ανθίσει σταδιακά μέσα μας και το σύστημα θα πέσει από τις ίδιες του τις πηγές χρηματοδότησής… το σύστημα δηλαδή στην προσπάθειά του να κρατήσει τους πελάτες, θα τους προμηθεύσει ανεπαίσθητα όλα τα εφόδια για να το απορρίψουν και να αλλάξουν την σωστή στιγμή θεό, έχοντας μια σοβαρή διάδοχη κατάσταση πιο κοντά στο ανθρώπινο πνεύμα.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.