Στο δάσος το ηλιόλουστο το επαναστατημένο, πάση θυσία ήθελε ένας μικρός σκορπιός στην άλλη όχθη να βρεθεί του μέγα ποταμού. Για λόγους λέει προσωπικούς που δεν επιθυμούσε με εμάς ποτέ να μοιραστεί είτε μας αφορούσανε πολύ είτε πάλι καθόλου

Βαθιά νερά στον ποταμό

μια λύση μόνο υπήρχε.

Κοντά εκεί αμέριμνο γυρνούσε το βατράχι. Αμέσως το πλησίασε αθόρυβα ο σκορπιός και πριν προλάβει καν αυτό να φοβηθεί πολύ, μια συμφωνία του έθεσε που όπως του υποσχέθηκε ισάξια συνέφερε και κέρδιζαν και οι δυο. Θα τον περνούσε απέναντι και σε αντάλλαγμα αυτός, ήσυχο θα το άφηνε κα δεν θα το τσιμπούσε. Πρόσθεσε μάλιστα ο σκορπιός πως είναι για τον βάτραχο μοναδική ευκαιρία.

Χωρίς πολύ ν’ αντισταθεί, χωρίς να θέσει όρους, ο βάτραχος συμφώνησε κι ανέβηκε στην πλάτη του ο ελαφρύς σκορπιός

Αίφνης μόλις περάσανε με ασφάλεια τα νερά και πάτησε το πόδι του στο χώμα ο σκορπιός, ο βάτραχος στην πλάτη του ένιωσε το κεντρί. Θανάσιμο το τσίμπημα και ο βάτραχος μετάνιωσε, στερνή φορά σαν κοίταξε τ’ αγαπημένο δάσος

Πριν ξεψυχήσει ο βάτραχος ρώτησε τον σκορπιό, τον λόγο που αθέτησε την τέλεια συμφωνία. Εκείνος του αποκρίθηκε “βατράχι, αυτή είναι η φύση μου δεν φέρω την ευθύνη” και μες στο δάσος χάθηκε λιγάκι βιαστικός

Ούτε βατράχι ούτε σκορπιός

Θα φτιάξω άλλη φύση

(όσο συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις για το οικονομικό μέλλον μιας χώρας, η ψυχή της μοιάζει απούσα ή ακόμα χειρότερα σα να έχει αποσιωπηθεί…)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.