Αναρωτιέμαι…

Να σώθηκε κανείς άλλος; Δε νομίζω, δεν αντιλήφθηκα κάποιο άλλο κορμί να σαλεύει μέσα στις φωτιές και τον καπνό. Μονάχα φωνές ζώων άκουσα που αδυνατούσαν να κατανοήσουν τι τους είχε χτυπήσει και κραύγαζαν άναρχα, τουλάχιστον στα δικά μου αφτιά. Μπορεί κάλλιστα να τραγουδούσαν ένα υπέροχο μοιρολόι. Πόσα αλήθεια χάνουμε που ξεχάσαμε τόσες γλώσσες, που δεν αντέξαμε να τις σώσουμε. Πόσο βολικό να είμαι ο μόνος επιζών; πόση δόξα και πόση ικανοποίηση για τούτη την ιδιαίτερη προτίμηση της μοίρας και την τιμή της ζωής… τώρα καταλαβαίνω τους λαούς τους περιούσιους, τους εκλεχτούς του Θεού και πως αισθάνονται μέσα σε αυτό το μεγάλο παζάρι των εθνών και των φυλών. Μα τι λέω; μιλάω πάλι σαν ξιπασμένος, σα να μην.. λες και δεν… λες και θα… ουφ. Πόση δυστυχία ζει ακόμα μέσα μου και αγωνιά να στριμωχτεί σε κάποια από τις λέξεις και να αναπνεύσει έστω και στα χέρια ενός ηλίθιου ακούσματος. Θα έπρεπε να με έχεις ήδη σταματήσει! Να με έχεις χαστουκίσει δυνατά ξανά και ξανά. Μα τι σου λέω και εσένα… έχεις τα δικά σου και σε φορτώνω με τις μπλεγμένες σκέψεις μου. Βέβαια νεκρός είσαι οπότε έχεις όλο τον χρόνο του κόσμου μπροστά σου να τα λύσεις όλα χωρίς βιασύνη και πίεση από τους γύρω σου. Κατά μία έννοια, είσαι τυχερός! Μονάχα, όμως, κατά αυτήν την έννοια σε βρίσκω τυχερό! Εντάξει σταματάω. Το βουλώνω, πως το λένε. Ας πιω κάτι. Ας κάτσω για λίγο. ( πίνει μονορούφι το ποτό του και ζαλίζεται που χάνει την ισορροπία του και στηρίζεται με τα χέρια του στο πάτωμα… σφίγγει τα μάτια του και ξανασηκώνεται με αποφασιστικότητα…ανοίγει το ψυγείο και ψάχνει…παράλληλα μιλάει…)

Αυτοί που σχεδίασαν και έφτιαξαν το καταφύγιο πάνω σε αυτά τα κακοτράχαλα βουνά σίγουρα δεν περίμεναν πως ένας τόσο φαφλατάς θα ξέμενε εδώ πάνω! Αν το είχαν σκεφτεί εγκαίρως θα είχαν αφήσει αναψυκτικά στο ψυγείο! Διψάω βουβέ φίλε μου. Ευτυχώς να λέμε που προλάβαμε το γεύμα στο αεροπλάνο και δεν πεινάω κιόλας! Μια ζωή πεινούσα συναισθηματικά και μια ζωή έμενα νηστικός. Πονούσε το στομάχι της καρδιάς μου συνεχώς και λιποθυμούσα μέσα στο σπίτι για μέρες, εβδομάδες πολλές φορές. Περιέργως κανείς δεν με έπαιρνε χαμπάρι, κανείς δεν πρόσεχε το ανάστημα μου σωριασμένο στα πόδια του κορμιού μου. Θα μου πεις και να το πρόσεχε τι θα έκανε ο οποιοσδήποτε εκεί έξω. Τα καλά λόγια, τα λόγια συμπαράστασης δεν βοηθάνε ποτέ τις άκαπνες καρδιές, τα άνυδρα σωθικά. Καλύτερα να τα αποφεύγεις προσεκτικά αυτά τα άχρηστα λόγια και να κοιμάσαι στο ενδιάμεσο, να κοιμάσαι ναι μέχρι να έρθει η ώρα του φαγητού. Τι πιο ωραίο να ξυπνάει κανείς ξεκούραστος και χορτασμένος από ύπνο και να πηγαίνει κατευθείαν για φαγητό. Σας μιλάω αλληγορικά ναι σίγουρα μα νομίζω με κατανοείτε.

Εσείς; αγαπήσατε όσο ζούσατε;  ω μα μην περιμένετε να σας ρωτήσω πόσες φορές, είναι αφιλόξενη ερώτηση. Μία το λιγότερο είναι αρκετή, οι παραπάνω πάντα ευπρόσδεκτες μα και μία μονάχα θα με ικανοποιούσε! Συνήθως οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι και δεν τους φτάνει η ανάμνηση της μίας αγάπης, ψάχνουν μονίμως την επόμενη φορά, την πιο δυνατή και πάντα την τωρινή. Σκέφτομαι πως οι άνθρωποι δεν αγαπάνε τα πρόσωπα τα ίδια μα το ίδιο το συναίσθημα… πως, ναι θα τολμήσω να το πω, ο καθένας σχεδόν θα ταίριαζε για αυτούς αρκεί να τους αγαπούσε και αυτοί θα τον αγαπούσαν αμέσως. Στην θέση της αγάπης απαντάνε πολλά ονόματα – ευτυχώς όχι όλα, εκεί θα είχαμε σοβαρό πρόβλημα ως γένος πιστέψτε με – για τους ανθρώπους και έτσι η αγάπη παίρνει διαστάσεις στημένης και μαρκαρισμένης τύχης για αυτούς…. Τους γοητεύει η ιδέα και όχι το άτομο… εγωιστικό πολύ, υποκριτικό μα βολικό αναθεματισμένα βολικό… ξέρω, ξέρω! Οι πολλές πιθανότητες μειώνουν τις πολλές ερωτήσεις και τις περιττές αναζητήσεις. Η ψευδαίσθηση των πολλών επιλογών αφήνει τον τρόμο έξω από το δωμάτιο και νιώθουμε το στομάχι μας πάντα φουσκωμένο… περίεργο όμως και ειρωνικό πως δεν το νιώθουμε ποτέ γεμάτο.

Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι και θέλω να μείνει μεταξύ μας. Όχι πως ντρέπομαι να μαθευτεί παραέξω μα να… δεν βρίσκω ούτε ένα λόγο να μοιραστώ την ευτυχία παρά με τον εαυτό μου άντε και με λίγους φίλους και καλούς. Η κοινωνία θα πρέπει να μείνει αμέτοχη στην ευτυχία και στο μεγάλο της παζάρι. Δεν βρίσκω πιο ενοχλητικό πράγμα από τους άλλους ανθρώπους, πιο ανησυχητικά διεφθαρμένο για την επίτευξη της ευτυχίας. Και την διαφύλαξη της βεβαίως. Η άποψη των πολλών είναι κόλαφος για εμένα, μια άστοχη προσθήκη στην καθημερινότητά μου! Η κοινή γνώμη είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί! Μιας και δεν έχω παραβρεθεί ποτέ στην κόλαση – μονάχα ακουστά από τις Γραφές και αυτό αποσπασματικά – σας λέω υπεύθυνα πως η κοινή γνώμη είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί πάνω στην γη των ανθρώπων! Υπερβολικό θαρρείτε;  εσείς μιλάτε που στήσατε ολόκληρη ιστορία για τον ηρωικό σας θάνατο μόνο και μόνο για την εύνοια της κοινής γνώμης, για ένα καλό κατευόδιο! Δεν το στήσατε εσείς παρά μόνος μου; μα αγαπητέ μου πάτε να μου φορτώσετε την ευθύνη και να γλιτώσετε τις συνέπειες των πράξεων σας… Δεν είχατε ιδέα για όσα σχεδίασα; Κάτι μέσα μου ισχυρό μου λέει πως θα συμφωνούσατε με το σχέδιο μου ανεπιστρεπτί και θα με ευχαριστούσατε κιόλας αρκετές φορές προτού ξεψυχήσετε, κάτι με διαβεβαιώνει πως η ματαιοδοξία σας θα έβρισκε πρόσφορο έδαφος στην πρόταση μου και για λίγο, για μια στιγμή θα ξεχνούσατε τον πόνο του φόβου σας και θα λάμπατε από μια γελοία δόξα, θα φωτοβολούσατε σαν δέντρο που άρπαξε φωτιά και φωτίζει τόσο μίζερα τη νύχτα. Το κενό σας θα σηκωνόταν και θα ξεσπάθωνε, θα απαιτούσε επιτακτικά την υλοποίηση του σχεδίου μου και ίσως να με εκβίαζε ύπουλα και πονηρά μην τυχόν ξεχαστώ ή αφεθώ στην εκπλήρωση και μόνο των προσωπικών μου φιλοδοξιών και απολέσω τις δικιές σας επιθυμίες. Πόσο πρόστυχοι γινόμαστε στην αναγγελία του τέλους και πόση ντροπή ξερνάμε ενάντια σε έναν κόσμο που απλά υπάρχει και δεν αποφασίζει ποτέ. Ναι γιατί αυτός ο κόσμος είναι εδώ και στέκεται ευτυχισμένος ανεξάρτητα από την δική μας παρουσία και κυρίως αποκομμένος από τις δικιές μας ενοχές και παραλείψεις. Δεν αφορά τον κόσμο η ζωή μας και οι αγωνίες μας, είναι τρομερός και μπορεί να μας συντρίψει όποτε θα το επιθυμούσε! Μα δεν το επιθυμεί, ούτε καν τον απασχολεί και αυτό μας κατακεραυνώνει περισσότερο, μας διαλύει σε μικρά κομματάκια… Έτσι διαχειριζόμαστε πιο εύκολα την επιλογή να είμαστε μονίμως στο κυνήγι της ζωής αντί να είμαστε στην ράχη της ζωής.

Σας κουράζω;   Μα πως αλλιώς όμως θα ανταμειφθούμε και θα κρατηθούμε πάνω στην ράχη της δημιουργίας… χωρίς κούραση δεν ψηλώνει η καρδιά μας. Ω μην μου πείτε τις μπούρδες σας για την ματαιότητα και την έλλειψη νοήματος και όλα αυτά τα ψευτοφιλοσοφικά. Σας εκλιπαρώ, με κάνουν και πλήττω αυτές οι άσκοπες αναζητήσεις… έχω αποφασίσει να ζήσω μέχρι να πεθάνω. Σας ακούγεται απλοϊκή σκέψη και χιλιοειπωμένη… για κάντε όμως διότι εγώ το εφαρμόζω. Θα το φάω το κεφάλι μου σε κάποια γωνιά του Σύμπαντος παρέα με αβάπτιστους ήλιους και φτωχούς ανεμόμυλους. Διαλέγω να είμαι τραγικός παρά έρμαιο της τραγικότητας. Μια μέρα σκέφτηκα γενναία και συνειδητοποίησα πως δεν θέλω να είμαι ήρωας αλλά Χριστός.

Με παρασέρνετε όμως σε αποκαλύψεις και αμελώ τις εκμυστηρεύσεις. Υπάρχει ένας άνθρωπος στην ζωή μου. Τον αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο. Μονάχα ένας, ναι που είναι το περίεργο δηλαδή; Αυτόν πήγαινα να βρω με το αεροπλάνο και αυτόν περιμένω μονάχα να δω μόλις έρθουν να μας πάρουν. Σύντομα θα έρθουν, θα τους ακούσουμε, τις σειρήνες τους, τα σκυλιά τους, τα φώτα τους! Ναι ναι τα σκυλιά τους θα μας γαβγίσουν και μια αγέλη χαράς θα ξεχυθεί από μέσα μας και θα ακολουθήσει τον ζεστό αέρα του Αυγούστου. Θα πηγαίναμε διακοπές σε ζεστές παραλίες, να μιλήσουμε ατελείωτες ώρες. Το όνομα αυτού του ανθρώπου; Ευτυχισμένος και αυτός! Αγαπητέ μου ούτε πατρώνυμα, ούτε μικρά ούτε επώνυμα, απλά ευτυχισμένος άνθρωπος. Άνθρωποι που ειδωθήκανε και ξεχαρβαλώσανε τις πόρτες από το σπίτι τους μιας και δεν χρειάζεται να ξαναδιαβούνε άλλη πόρτα και άλλα όρια. Δεν υπάρχουνε περισσότερα όρια, από εδώ και πέρα είναι ελευθερία. Ναρκοπέδιο μου λέτε; μπορεί σαφώς να έχει μικρές νάρκες, σκοτεινά περάσματα μα σε αυτόν τον τόπο δεν είμαστε πρόσφυγες και κανείς δεν μας κυνηγάει ως ανεπιθύμητους. Είναι κατάκτησή μας η γη, κατάκτησή μας οι νάρκες και κατόρθωμά μας το  σκοτάδι και αν θέλουμε είμαστε ελεύθεροι να το χειριστούμε όπως επιθυμούμε και να γελάσουμε ότι ώρα και στιγμή με την κατάντια μας ή την γενναιότητά μας. Η φάρσα μας έχει αυτόνομη συνείδηση. Είμαστε ελεύθεροι να μας αμφισβητούμε χωρίς να σπάμε… οι ταραγμένες καρδιές λυγίζουν και δείχνουνε τις μελανιές τους περήφανες και ανακουφισμένες… θα πηγαίναμε διακοπές και ίσως να πάμε.. να μην επηρεαστεί το πρόγραμμά μας από το ατύχημα μας αυτό… θα λιάζομαι αμέριμνος στην ίδια στάση που έχετε εσείς τώρα. Μπρρρ… ευτυχώς είναι πολύ αργά να σας σώσω, θα μου δημιουργούσε υποχρεώσεις, θα είχα μια νέα υποχρέωση στην ζωή μου… εσάς… οι ζωντανοί πόσο ψοφάνε να δημιουργούνε δεσμούς και υποχρεώσεις!

Η κοινή μας εμπειρία θα μας ένωνε στα αλήθεια, θα συζητούσαμε συχνά για το ατύχημα και υποθέτω θα επιδιώκατε να κάνουμε παρέα και ίσως να με χρησιμοποιούσατε να ξεπεράσετε το σοκ από την περιπέτειά μας. Θα με υποχρεώνατε να γνωρίσω τους συγγενείς σας, τους φίλους σας να μου κάνατε δώρα και το τραπέζι να με ευχαριστήσετε για το καλό που σας έκανα. Θα βγαίναμε μαζί στην τηλεόραση και ποιος ξέρει να γράφαμε και μαζί ένα βιβλίο που θα γινόταν ταινία! Μπρρρ… ευτυχώς πεθάνατε και έτσι δεν θα μπείτε στην ζωή μου, δεν θα αναγκαστώ να σας αρνηθώ την ψυχή μου. Ευτυχώς πεθάνατε και δεν θα καταναλώσουμε ούτε τον φυσικό θάνατο ούτε το θαύμα της ζωής… δεν θεωρείτε και εσείς εξωφρενικό να καταναλώνουμε το νόημα, το κάθε νόημα ; δεν με καταλαβαίνετε καθαρά ; θα επεκταθώ αμέσως! Θα έχετε ακούσει που ο κόσμος πάει θέατρο και το θεωρεί έξοδο βραδινή! Σαββατιάτικη! Το επόμενο Σάββατο λόγου χάρη θα πάει επίσκεψη σε φίλους, το μεθεπόμενο σε μια γιορτή, σε ένα γάμο. Εθιστήκαμε να εξομοιώνουμε το θέατρο με γεγονός κοινωνικό και διαπροσωπικό. Εγώ ξέρω καλά πως κάθε φορά που βγαίνω από μια παράσταση – και πιστέψτε με, τις διαλέγω προσεκτικά και εξονυχιστικά – δεν θέλω να δω άνθρωπο, τι άνθρωπο δηλαδή τα σωθικά μου τα ίδια! Μέρες ολόκληρες αναθεωρώ και σβήνω και ξανασχεδιάζω. Τι ; μα τον εαυτό μου, την συμπεριφορά μου, τις πράξεις μου. Συγκλονίζομαι, σκίζω όλες τις βεβαιώσεις από τα μέχρι τώρα προσόντα μου, τις συστατικές επιστολές του παρελθόντος και πετάω όλο τον χρυσό έξω από το αερόστατο μου. Πιο ψηλά και πιο μακριά. Δεν μιλιέμαι σαν μου μιλάει το νόημα. Δείτε, κρατήστε γερά το κεφάλι σας έξω από την υποκρισία. Ω προσδεθείτε στην πτώση σας. Διακρίνετε και παραδεχτείτε. Δεν ξεχωρίζουμε την ουσία από την καθημερινότητα και εξαιρούμε την έκπληξη από την ζωή μας. Δεν καταναλώνω σημαίνει δημιουργώ την απειθαρχία…. (βαθειά σιωπή)

θα μείνετε πάντα σύμπτωμα. Ένα σύμπτωμα μιας καλοήθους δραστηριότητας. Σας ακούγεται παράξενος όρος; είναι καταδικός μου όρος. Ναι ναι τον έχω επινοήσει εγώ και τον χρησιμοποιώ συνεχώς μα προσέχω μη μου το κλέψουνε και τον χρησιμοποιούν και άλλοι. Ίσως για αυτό είναι λιγάκι δυσνόητος! Οι άνθρωποι δεν επιλέγουν το δυσκολονόητο, το απωθούν και το αφορίζουν ως δήθεν. Το υποβιβάζουν αμέσως ώστε να μην ταράξει τα νερά του κόσμου τους… και καμιά φορά το χρησιμοποιούν για να προσποιηθούν τους σπουδαίους, σαν φευγαλέο διαβατήριο μιας πατρίδας που δεν τους προσκάλεσε ποτέ στα εδάφη της και ούτε έχουν διωχτεί από κάπου αλλού ούτε έχουν πληρώσει ποτέ έναν φόρο για να αξίζουν την διαμονή… ευκαιριακά να ποδοπατήσουν άλλους ανθρώπους και πάλι πίσω γρήγορα για να μην ταραχτεί η νωθρότητα του.. του μικροαστικού τους κόσμου… μην το μπερδέψετε με την μοναξιά που σας έλεγα νωρίτερα… η μοναξιά είναι καρχαρίας, ο μικροαστισμός είναι σαράκι… τρώει την υγεία γιατί δεν μπορεί να γίνει ο ίδιος υγεία… το αποτέλεσμα φαίνεται το ίδιο και στις δυο περιπτώσεις μα να τα αίτια είναι αλλιώτικα, καμωμένα από άλλες ρίζες.

Οι δραστηριότητες λοιπόν είναι κακοήθεις περιπτώσεις στην πλειοψηφία τους και ενισχύουν μονάχα το αίσθημα της πλήξης κι ας μοιάζουν το γιατρικό της εκ πρώτης όψεως. Εναντιωνόμαστε στην φύση μας και επινοούμε άσφαιρες ασχολίες για να γεμίζουμε τον χρόνο μας – τον πολύτιμο μας χρόνο – όπως γεμίζουμε τα μαξιλάρια για να μην φαίνεται απλά ένα κομμάτι ύφασμα! Θα μου πείτε ορθά πως δεν πιάνεται η πλάτη μας με τα γεμισμένα μαξιλάρια μα και εγώ θα σας απαντήσω να ξαπλώσετε σε ένα ώμο πάνω, σε ένα χέρι. Που να το βρείτε ε;  εμ τότε γεμίστε μαξιλάρια και πάτε ορειβασίες και τρέξτε πιο γρήγορα από έναν άγνωστο πλάι σας και πλάστε εμπειρίες και ζείτε με την ανάμνηση τους. Και πάλι την επόμενη μέρα ξεκινήστε μια νέα εμπειρία και ξαναγεμίστε τον χρόνο σας με νέες κορυφές και νέα ρεκόρ. Βγάλτε και πολλές πάμπολλες φωτογραφίες για να μην απασχολήσετε ποτέ ξανά το θυμικό σας. Φτιάξτε ωραία άλμπουμ και οργανώστε βραδιές με φαγητό και φωτογραφίες. Τεντώστε τον χρόνο σας μην ρυτιδιάσει ποτέ… Εγώ;  μα σας είπα! Αγαπάω! Δεν έχω κενό χρόνο. Γέμισε ο χρόνος μου με έναν άνθρωπο θα αναρωτηθείτε εύλογα… μα δεν αγαπάω φορτικά έναν άνθρωπο, δεν είμαι αποκλεισμένος σε ένα πρόσωπο. Δεν είμαι ηλίθιος ούτε τον παριστάνω, ούτε έχω διαλέξει να προσποιηθώ προκειμένου να καθησυχάσω τον εαυτό μου. Η αγάπη δεν είναι μια ακόμα προοπτική του κόσμου μας, είναι η σπονδυλική στήλη της ψυχής μου. Κοιμάμαι χωρίς να πονάω, πόσο πιο απλά να σας το πω. Δεν είμαι ούτε ποιητής ούτε συγγραφέας περιωπής να σας το περιγράψω ακαδημαϊκά και περισπούδαστα μα προσπαθώ να βρω κομψές λέξεις και εντυπωσιακά νοήματα και φράσεις…  Με την αγάπη έχω ξαναβρεί την πτητική μου ικανότητα και τα βράγχια μου, είμαι άνθρωπος, πτηνό και ψάρι μαζί… Οι τρεις βαθμοί ελευθερίας της φύσης μαζί. Ξεσηκώνομαι ενάντια στον θάνατό μου και τον κατανοώ την ίδια στιγμή… Προσεύχομαι σε έναν θεό που τον λένε και αυτόν ευτυχισμένο. Με χαρά πέφτω και με χαρά αναλύω την πτώση μου και με θλίψη λιάζομαι στον ανήμερο ήλιο. Νοσταλγώ μονάχα το μέλλον μου με το περίσσιο θάρρος, τους νεκρούς και τους ζωντανούς…

Ουφ… Σας το εκμυστηρεύτηκα λοιπόν και σας παρακαλώ να κρατήσετε μυστικό το μυστικό μου. Διότι κανείς δεν ξέρει πως αγαπώ, ούτε ο άνθρωπος αυτός ο ίδιος. Γιατί δεν του το λέω. Όχι, όχι για να μην τον τρομάξω και φύγει, σκέφτεστε απλοϊκά αν αυτό εννοείται. Δεν το λέω πουθενά μιας και είναι κάτι ιερό, σαν ομολογία πίστης που κρυφά μια νύχτα αποκαλύπτουμε στον θεό που κοιμάται και φρουρεί την ίδια στιγμή το μαξιλάρι μας. Και με δάκρυα σφραγίζουμε τούτη την ομολογία και δένουμε την μοίρα μας με την βούλησή μας. Δεν είναι ανθρώπινα αυτά τα πράγματα, ούτε όμως και θεϊκά. Είναι αρχέγονα και ανήκουνε σε ότι έχουμε αρνηθεί για να φτάσουμε έως εδώ. Ανήκουνε στις κραυγές των άστρων που σα νεογέννητα πουλιά κρώζουν από την πείνα, από την πείνα της αγάπης και την εξωστρέφεια της δημιουργίας. Είναι κεντρομόλος δύναμη η αγάπη με ροπή προς την σιωπή. Την ευτυχισμένη σιωπή. Τι καλά που δεν ζείτε. Ο θάνατος σας μια τέτοια δύναμη μου έδωσε. Ταίριαξαν οι λέξεις με την γλώσσα μου και θα χαθούν μέσα σε αυτό το θεόρατο βουνό, το αρχέγονο βουνό. Θα γυρίσουνε οι λέξεις σπίτι τους μετά από χρόνια και υπομονή και συλλογισμό. Θα γυρίσουν με την μορφή και το σχήμα που τους αξίζει, ως αναγνωρισμένες κραυγές και ως δικαιωμένες τροφές του νου μας. Αυτές οι λέξεις μου θα είναι το μυστικό μας και έτσι θα σας αγαπώ. Σας υποχρεώνω εγώ πια να δεσμευτείτε με την ζωή μου, την αόρατη ζωή μου και κρατώ τη νεκρή σας φύση! Όχι δέσμια, μα ενέχυρο πως κάποτε υπήρξα στα αλήθεια, πως ενώθηκα με την φωνή μου και το σώμα μου. Είστε το σύμπτωμα της απόλυτης μου ύπαρξης. Οι ταραγμένες καρδιές μια φορά θα γυμνωθούν και ύστερα το πιο διακριτικό ρούχο. Μπρρρ… ευτυχώς είστε νεκρός και θα ταξιδέψουν κάπου οι μικρές μου αποκαλύψεις με την ζεστασιά της δικής σας φωνής. Μπρρρρ… Έχει τόσο κρύο καμιά φορά μέσα μου. Θα έρθουν όπου να ναι και θα μας πάρουνε και δεν θα σας ξαναδώ. Θα μου λείψετε σας το ορκίζομαι. Το ευτυχισμένο σας χαμόγελο και όσα υπονοεί η στάση σας… θα είστε ήδη στην μεγάλη εικόνα του κόσμου και θα γελάτε στωικά με όσα σας λέω μιας κα θα ξέρετε όλη την αλήθεια. Θα συμφωνείτε, όμως, πως η αγάπη είναι μια πρώτη καλή γεύση της όλης της αλήθειας.

Μέχρι να βρεθούμε παρέα, λοιπόν, θα είμαι ευτυχισμένος σαν κάτι να μου διδάξατε παραπάνω απόψε. Σα να μου εξηγήσατε τα ένστικτά μου και τον τρόπο που νιώθω τα πράγματα. Κι αν ήταν στις προθέσεις σας, ακόμα καλύτερα. Σας είμαι υποχρεωμένος και τα καταφέρατε να με δέσατε και εσείς στο άρμα σας και… πολλά λέω ε; πολλά είναι και τα μυστήρια της ζωής όμως θα μου απαντούσατε… Βέβαια αν μου απαντούσατε θα χάνονταν όλα μονομιάς. Όχι τόσο από τον τρόμο μου μα από τον δικό σας κυρίως. Λίγο δεν είναι να είσαι νεκρός και να ακούς τους ζωντανούς. Λίγο δεν είναι να σου δοθεί η ευκαιρία να απαντήσεις, να επανορθώσεις, λίγος τρόμος δεν είναι… τόση εξουσία να σου χαριστεί αφότου έχεις υποταχθεί με χαρά στην τρομερή πλευρά του κόσμου. Ο τρόμος σας θα με εντυπωσίαζε και τότε θα επιλέγατε την σιωπή με τόση δύναμη που θα τρόμαζα εγώ και θα γνώριζα δυνάμεις που κοιμούνται μέσα μου και μέσα μας από τον καιρό των πρώτων πλανητών. Πολλά λέω και πάλι ξεχνιέμαι από τα ανθρώπινα, τα μικρά στολίδια και τα μικρά καθρεφτάκια.

Μα πότε θα έρθουνε… μου έλειψε ο πραγματικός κόσμος.. η ηδονή του και η τρυφερότητά του… συγγνώμη που το λέω έτσι μπροστά σας… σσσςςςς, μην κουνιέστε… σκυλιά είναι αυτά; ήρθανε, ήρθανε, ήρθανε! Μας βρήκανε, μας εντόπισαν, σωθήκαμε ναι σωθήκανε και οι δυο!  Η ευτυχία μου και η φήμη σας. Η υποκρισία μου και η δική σας. Η αλήθεια μου και ο φόβος σας! Κάποτε θα εξιστορούμε  – εσείς στους φίλους σας στον Παράδεισο και εγώ στα μικρά παιδιά  – πως πεθάναμε μαζί και αναστηθήκαμε μαζί, ο καθένας μας σε διαφορετικό τόπο. Έτσι η ιστορία μας θα μείνει για πάντα ιδανική και μυστική. Ήταν δώδεκα η ώρα σαν ξεκινήσαμε να μιλάμε και τώρα… όχι όχι δεν θα κοιτάξω την ώρα, ας μείνει για πάντα μεταξύ μας δώδεκα η ώρα και ας μην ξαναγυρίσουν τα πλάσματα της νύχτας στην φωλιά τους… ας τους επιτρέψουμε να ζήσουνε μέσα μας, το πολύ πολύ να μας πιάσουνε και να μας δαγκώσουνε. Αχ τι ομορφιά…. Και μου πεθάνατε και δεν μου χαμογελάσατε ούτε μια φορά… δεν πειράζει πολύ, θα σας χαμογελάσω εγώ αλλιώς θα με συντρίψει ο αποχωρισμός μας. Να σας κλείσω τα μάτια ; ( σκέφτεται, προχωράει ένα δυο βήματα, δειλιάζει, κοντοστέκεται, γυρίζει πάλι πίσω… ) όχι, όχι! Για ένα λεπτό έχασα τον εαυτό μου. Για ένα λεπτό μέσα στα κλειστά σας μάτια έχασα τον εαυτό μου. Όχι, όχι. Δεν είναι τα χέρια μου τρομοκρατημένα τώρα πια. ( απότομα τρέχει στο παράθυρο, κολλάει το αφτί του στο τζάμι).

Έτοιμος ; θα μπούνε σε λίγα δευτερόλεπτα! Σας παρακαλώ μην δείξετε θλιμμένος και εγώ σας υπόσχομαι πως δεν θα αποκαλύψω τίποτα από όσα μου είπατε απόψε. Πόσο με διαλύσατε απόψε . Κάθε συστατικό της ύπαρξής μου σας ευχαριστεί. Είμαι θανάσιμα ευτυχισμένος. Έτσι ένοχο που με αφήνετε, αγαπημένε μου, αλλάξατε την τύχη μου απόψε… μπορώ πια να αγαπάω σωστά.

( ανάβει το φως πάνω από το νεκρό άνδρα, αφήνει τη φυσαρμόνικα στο μπράτσο της πολυθρόνας του νεκρού άντρα, πηγαίνει και κάθεται στην πολυθρόνα του, στην ίδια ακριβώς στάση με το νεκρό άντρα με τα μάτια κλειστά… κλείνει το φως πάνω από την δική του πολυθρόνα… ανοίγει το ραδιόφωνο… ακούγεται το τραγούδι του David Bowie ‘Heroes’… ανοίγει η πόρτα…. Μπαίνουν οι διασώστες, τρέχουν απευθείας στο νεκρό και φωτισμένο άνδρα και προσπαθούν να τον σώσουν. Κλείνει η σκηνή.  )

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.