Ναι, λοιπόν, χιούμορ τέτοιες ώρες και όλες τις ώρες! Ειδάλλως μοναξιά… και ξέρετε η μοναξιά δεν αστειεύεται και κυρίως δεν αυτοσαρκάζεται. Λιώνει κάθε τέτοια πιθανότητα και επιδίωξη. Έχει άγρια ένστικτα, σαν τους καρχαρίες, και δεν τα χαλιναγωγεί για κανέναν και για κανέναν λόγο. Θα βλέπατε εσείς έναν καρχαρία συμπαθητικά, σαν ένα απλό ζωάκι της φύσης, σαν ψαράκι του βυθού; η μοναξιά δαγκώνει και κόβει ακαριαία και ύστερα μας παρατάει έτσι αιμόφυρτους, ούτε καν μας αποτελειώνει. Δεν μας τρώει, δεν θέλει να μας καταπιεί, θέλει να μας αχρηστεύσει, να μην ταράζουμε τα νερά. Την ενοχλεί αυτού του είδους η ταραχή όπως συμβαίνει στους καρχαρίες. Όταν η κατάσταση γίνεται αέρας ξεφεύγει κανείς από τον φόβο και η ταραχή μεταφέρεται στα σύννεφα… Χιούμορ, λοιπόν, αγαπητέ μου όσο και βουβέ συνομιλητή μου. Μην εφησυχάζουν και οι θεοί. Ευτυχώς δεν είναι και οι συγγενείς σας εδώ! Θα με κακολογούσαν και με το δίκιο τους. Τι λέω; θα με είχαν λιντσάρει, θα μου είχαν επιτεθεί για να μου κλείσουν το στόμα, ίσως να τραβιόμασταν και στα δικαστήρια για το ολίσθημα μου… την προσβολή νεκρού. Κι ας ήμουνα εγώ που σας έσωσα. Τώρα με την σειρά σας θα αναρωτηθείτε και εύλογα πώς σας έσωσα εγώ! Αφού είστε νεκρός! Λέω ψέματα; όχι επουδενί δεν λέω! Μεταξύ μας να είμαστε ειλικρινείς… εσείς πήγατε και πεθάνατε! Παραιτηθήκατε. Σας έλεγα κρατηθείτε κρατηθείτε λίγο ακόμα και φτάνουμε. Τίποτα εσείς. Αμέσως να με αποχαιρετήσετε και να πεθάνετε. Ούτε μια μάχη, ένα δάκρυ, μια ιστορία, ένα μήνυμα σε κάποιον σε κάποια, ούτε να σφίξετε τα δόντια και να λυσσάξετε από ζωή, ούτε μια Κραυγή. Μα τι να υποθέσω, εγώ τώρα, για εσάς; τι σόι άνθρωπος να συμπεράνω πως υπήρξατε; Καλύτερα να μην κρίνω καθόλου ή να κρίνω πως όλα ήταν καλά στην ζωή σας. Τέτοια κρίση θα μας έλυνε πολύ τα χέρια, έτσι δεν είναι;

Μα ξεχνιέμαι και ξεφεύγω από την ιστορία μας και εσείς με αφήνετε, δεν με επαναφέρετε στην τάξη. Θα σας μαλώσω και μπορεί να διαταραχτεί η γαλήνη μας… ξεχνιέμαι ναι πολύ, το έχω αυτό, χάνω την συγκέντρωση μου και ποτέ δεν φτάνω στην ουσία. Από την άλλη βέβαια εφόσον υπάρχει ουσία γιατί πρέπει να ειπωθεί και όχι απλά να μην αφεθούμε στην αίσθησή της;  Τούτη η αίσθηση δεν είναι που μας κλωτσάει πάλι πίσω στο ποτάμι της ευτυχίας; αμελώ επιμελώς να φθάσω στην ουσία γιατί δεν θέλω να τελειώσει ποτέ η αγωνία της. Αμελώ την ουσία διότι δεν την στερούμαι. Πόσο περίεργο και αυτό και για εμένα τώρα ειρωνικό. Μονάχα να μας ξεπερνούσε η ουσία… πολύ φοβάμαι θα είχα την υποχρέωση να βυθιστώ πάλι στην πλήξη και τότε δικαιωματικά η υποκρισία θα βασίλευε μέσα μου χωρίς να μπορώ να αρθρώσω έναν τόσο δα αντίλογο, μια στέρεη αγανάκτηση. Αχ πόσο βολική είναι η υποκρισία, καμιά φορά την αναπολώ δεν σας το κρύβω, καμιά φορά όταν με πολιορκούν οι αδικαιολόγητες μου δυνάμεις. Όχι, όμως, τώρα. Μια ταραγμένη καρδιά δεν απελπίζεται από την αλήθεια ούτε γλιστράει στην πλήξη. Η αλήθεια είναι μια περιπέτεια για εμένα τώρα, ένας ξεσηκωμός που δεν χωράει άλλη αναβολή. Θα ήταν και για εσάς, πιστέψτε με, μα δεν είχατε υπομονή. Ξέρετε η υπομονή δεν είναι μονάχα αρετή, είναι και τραγούδι. Εσωτερικό τραγούδι που βγάζει λιγάκι το κεφάλι του από το παράθυρο των χειλιών και μετά πάλι γρήγορα μέσα, στην ορθάνοιχτη αγωνία των σπλάχνων μας. Εσείς συνομιλητή μου πληρώσατε περισσότερο από όσα σας ζήτησε ο φόβος σα να θέλατε να χρεοκοπήσετε μια ώρα αρχίτερα, σα να περιμένατε μια τέτοια λύτρωση. Η καρδιά σας αρνήθηκε, σχεδόν αυτόματα, να κινδυνέψει και να εκτεθεί, αρνήθηκε να αντλήσει περισσότερη αρετή. Η καρδιά σας δεν ερεθίστηκε καθόλου από το άγγιγμα του αγνώστου και αυτό με ανησύχησε πολύ για το ποιόν του χαρακτήρα σας και την ποιότητα, της μέχρι τώρα ζωντανής σας υπόστασης. Βέβαια τώρα πεθάνατε οπότε δεν κάνει καμιά διαφορά για εσάς στα σίγουρα μα και σε εμένα μικρή! Πάλι ψέματα σας λέω. Σε εμένα κάνει μεγάλη διαφορά η ζωή σας, στις αμέτρητες σκέψεις μου για την ανθρώπινη ψυχολογία και την κοινωνική ανταπόκριση του καθενός. Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά; μα δεν θα μας εμποδίσει κανείς να σκεφτόμαστε ποτέ… ειδικά τώρα, σήμερα…. ούτε καν ο χρόνος ούτε καν ο έρωτας! Είπα “ο έρωτας” και ξέχασα να σας πω πόσο περήφανος είμαι για τον εαυτό μου που είναι ερωτευμένος. Όχι, όχι δεν είμαι κανένας αφελής μα ένας πρόθυμος αφηρημένος… δεν παραβλέπω όλα όσα έχουν ειπωθεί για τον έρωτα από τους μεγάλους ποιητές και τους συγγραφείς και πιστέψτε με τα έχω διαβάσει όλα και καλά μάλιστα. Να ξέρετε όμως πως το μεγαλύτερο ψέμα συναντάει την αρχή της αλήθειας στην πίσω πλευρά των γεγονότων. Η βάπτιση αυτού του μεγαλύτερου ψέματος δίνει ένα όνομα στο χέρι που μας συγκρατεί από το έγκλημα της μοναξιάς. Ο έρωτας είναι ο μοναδικός που μας περιμένει… (η φωνή του κομπιάζει και λυγίζει…)

Ξέρετε τι σκέφτομαι αυτόν τον καιρό; Πως χίλιες φορές αμαρτωλός και όλος μες στον έρωτα παρά να είμαι ο πιο σωστός και έξω απ’ το φως του. Προτιμώ να σκοτωθώ στον δρόμο για το είναι του άλλου, να πατήσω κάτω χωρίς οίκτο τον εγωισμό μου και ίσως να επανεξετάσω τα όρια μου. Προτιμώ να μοιράσω, να περιπλανηθώ και να ζήσω στην σκέψη του έρωτα. Για εμένα, αγαπητέ μου φίλε, έρωτας είναι να διαλέγεις ένα από τα δισεκατομμύρια άστρα και να το αγαπάς και να το φωνάζεις με το όνομά του όπως δεν το φώναξε ποτέ κανένας γαλαξίας. (δακρύζει και σκύβει μπροστά κρατώντας με τα χέρια του το κεφάλι του…). Ούτε μελοδράματα, ούτε υπερβολές δεν χρειάζεται ο έρωτας, δυο ελεύθερα κορμιά θέλει και το μυαλό βουτηγμένο στην αγάπη. (σκουπίζει τα δάκρυά του και περπατάει πάνω κάτω νευρικά στην αρχή μα πιο φρόνιμα και γαλήνια ύστερα…)

Στην ιστορία μας, όμως, ας ξαναγυρίσουμε. Είμαστε, λοιπόν, αγαπητέ μου και αθόρυβε συνομιλητή μου καθισμένοι δίπλα δίπλα στο αεροπλάνο και παίζετε αμήχανα με τα χέρια σας και τη δεμένη σφιχτά κατά τα άλλα ζώνη σας. Μάλιστα, τώρα που το σκέφτομαι κατά τη διάρκεια της πτήσης δεν ανταλλάξαμε ούτε μια κουβέντα. Ούτε μετά ούτε ποτέ. Πως συνδέθηκε αλήθεια έτσι η μοίρα μας χωρίς ούτε μια κουβέντα; Αυτή η απόλυτη σιωπή σας έχει ελευθερώσει τη γλώσσα μου και παράπονο δε θα έχετε, σας συντροφεύω κάπως. Ώσπου να έρθουν να μας πάρουν, ελπίζω το συντομότερο μα κυρίως ελπίζω στην τωρινή μας κατάσταση, δηλαδή εμένα όρθιο κι εσάς ξαπλωτό. Μη μου γκρινιάζετε όμως στην καλύτερη πολυθρόνα σας έχω. Σας έπλυνα και αν θέλετε θα σας βάλω και κουβερτούλα στα πόδια κι ας μην τη χρειάζεστε. Σας έβαλα και ποτό, δεν πίνετε όμως… Σας φαίνονται όλα αυτά σουρεαλιστικά, μου λέτε; Αυτό υποδηλώνει το ύφος σας; Ε όχι δα! Μια ταραγμένη καρδιά χρειάζεται οικειότητα για να προχωρήσει. Κι αφού όσο ζούσατε δε μιλήσατε, δεν είπατε ούτε καν ευχαριστώ όταν σας προσέφερα μια πετσέτα για να σκουπιστείτε μετά το φαγητό στο αεροπλάνο, τουλάχιστον με το θάνατο σας κάντε μου λίγη παρέα να μιλήσω εγώ. Θα έρθουν να μας πάρουν, έχω ειδοποιήσει!

Ευτυχώς γιατί αν περιμέναμε από σας… δόξα τω Θεώ να λέμε το καταφύγιο είναι εξοπλισμένο με τα απαραίτητα. Θα έρθουν σύντομα λοιπόν να μας πάρουν, γι αυτό ας μη φλυαρώ κι ας μιλήσω. Τι πιστεύατε ότι θα έκανα; Θα καθόμουν να σας κοιτάζω αμίλητος και παγωμένος; Να ιδρώσω και να με μυριστεί ο φόβος; Δε θέλει και πολύ να με καταλάβει το κενό και μέσα μου να απλωθεί και μετά πάει, ξέρετε η λογική μου περίπατο. Να εξηγούμαστε συνειδητοποιώ πώς είστε νεκρός και πως αδυνατείτε να αποκριθείτε σε οποιαδήποτε δήλωση μου, μα μην ξεχνάτε πως είστε για μένα ένα ισχυρό σύμπτωμα. Το σύμπτωμα της ζωής. Του παλμού που παρελαύνει μέσα μου και δε βάζει φρένο ο κόσμος να χαλάσει. Και το πιο φοβερό; Είστε σύμπτωμα όχι κάποιας αρρώστιας της ζωής, μα της ίδιας της ζωής. Αυτής που περιφρονεί το θάνατο, τον περιγελά τον θάνατο που στέκεται μπροστά της αγέρωχος και αποφασισμένος. Α ναι! θα το ξεχνούσα… Πάνω από την Ελλάδα έγινε η συντριβή! Ένα λεπτό πριν συμβεί το μοιραίο, μας είχε ενημερώσει ο πιλότος πως πετάμε πάνω από τις οροσειρές της Ελλάδας! Συμβολικό θα λέγατε… Ίσως ναι να έχουμε πέσει στον Όλυμπο, ξέρετε το βουνό των Θεών. Αρχαίο φως αθάνατο λοιπόν σας συνόδευσε στον θάνατο και εμένα αρχαίο φως αθάνατο με συνοδεύει ψηλότερα από τον θάνατο, ίσως και ψηλότερα του Παραδείσου. (αναπηδά σα να έχει κάποια αναλαμπή… ψάχνει τις τσέπες του και… βγάζει από την δεξιά τσέπη του την φυσαρμόνικά του και παίζει ένα σκοπό Mr. Tambourine Man – Bob Dylan …).

Μα πως είχα ξεχάσει τόση ώρα την φυσαρμόνικά μου; Την κουβαλάω μαζί μου ξέρετε πάντα… και όταν κάτι δεν μπορεί να ειπωθεί, όταν κάποιος δεν μπορεί να απαντήσει ή δεν μπορεί να σηκωθεί να φύγει έτσι απλά… τότε η μουσική θα αναλάβει και θα πλύνει κάθε συντριβή από την μοίρα της και κάθε πτώση από την καθήλωση…

Δε σας κρύβω πως μόλις σας είδα να παραιτήστε και να με κοιτάτε μ αυτό το τρομαγμένο βλέμμα , σας θυμήθηκα. Σας έχω συναντήσει πάλι – όχι μια αλλά χιλιάδες φορές – στο όνειρό μου, στα κοιμισμένα μου χείλη. Και ξέρετε, η ζωή γι αυτούς που την έχουν επιλέξει τέτοια συμπτώματα παρουσιάζει. Αντίστροφα απ το νόημα της για να ταράζει τις καρδιές, να τις υπονομεύει όσο χρειάζεται. Τώρα γι αυτούς που δεν την επέλεξαν, μονάχα αδιαφορία. Μόλις μου πεθάνατε στην αγκαλιά μου, θυμήθηκα να διεκδικήσω το χρόνο και τη θέση μου μέσα σ αυτόν. Τέτοιο σύμπτωμα είστε και αυτή είναι η αλήθεια μου. Πείτε με εγωιστή, πείτε με κτήνος μα ο θάνατος σας μου έδωσε δύναμη. Όχι ελπίδα, μα δύναμη. Εξουθένωσε με μιας την οδύνη, και εξάτμισε κάθε φθηνή δικαιολογία μέσα μου. Με ξεβόλεψε ο θάνατός σας, με έκανε υπεύθυνο και με έφερε ισότιμα στο Θεό. Μάλιστα, τον ξεπέρασα, μιας και διάλεξα μαζί με μένα να σώσω και εσάς. Τουλάχιστον να σας κουβαλήσω σε ένα πιο ασφαλές σημείο, ώσπου να δω τι θα σας κάνω. Παρενέβην δηλαδή στη μοίρα σας και αυτό δεν είναι θεϊκό γνώρισμα. Είναι γνώρισμα του φυσικού μας κόσμου και συναντάται και στους ανθρώπους. Ένοιωσα βαθύτατα άνθρωπος για μια στιγμή, χωρίς ούτε μια ρυτίδα ελπίδας πάνω μου. Σκέφτηκα να αυτοκτονήσω φευγαλέα, μα ούτε μια φορά δε σκέφτηκα να σας αφήσω. Αλτρουιστικό; Μπορεί ναι. Μάλλον όμως όχι. Η δική σας καταστροφή έθρεψε τη δική μου σωτηρία. Ήσασταν η σανίδα σωτηρίας μου κι ας ήμουν εγώ που σας κουβάλησα μέχρι εδώ. Η έλλειψη της ανάσας σας και η μονόπλευρη αναπνοή μου, φούσκωναν τα πνευμόνια μου και το δικό σας τέλος όριζε τη γέννηση μια νέας γης. Τα άγρια ένστικτά μου είχανε πλέον κι ίσως για πρώτη και τελευταία φορά ανθρώπινη αιτία. Ο θάνατός σας με λίγα λόγια ανέδειξε τόση ομορφιά.

Αχ άγνωστε και βουβέ μου συνομιλητή αυτή η ομορφιά είναι που βλέπουν οι ποιητές και γκρεμίζονται έξω απ τον κόσμο. Αυτή η ομορφιά ποδοπατάει το θάνατο και του πετάει μες στα μούτρα του την αποκάλυψη πως η εξουσία του είναι υιοθετημένη. Δεν είναι δικό του παιδί η εξουσία του κόσμου, δεν είναι του θανάτου να είστε βέβαιος. Επίσης να είστε βέβαιος πως σας αξίζει η καλύτερη των κηδειών, και τα πιο συγκινητικά λόγια. Τι μας ενδιαφέρει πια η μικροαστική σας ζωή! Στον κάτω κόσμο σίγουρα δεν ενδιαφέρει κανέναν! Μα τι γίνεται με αυτούς που μένουν πίσω; Ο θάνατος σας – χάρη σε μένα- θα είναι δοξασμένος και τιμητικός. Δε σας αξίζει λέτε; Μα γιατί; Εγκληματήσατε όσο ζούσατε; Ναι αλλά μόνο ενάντια στον εαυτό σας εικάζω οπότε γιατί να στερηθείτε τη δόξα της αιωνιότητας. Σαφώς η ανθρώπινη ιστορία φροντίζει γι αυτά καλύτερα από την αφεντιά μου, μα πιστέψτε με δε σας αφορά ο ατιμασμός. Θα κερδίσω προσωπικά την υστεροφημία σας και θα μεταλλάξω το έγκλημα σας. Δε θα το αποσιωπήσω, πως θα μπορούσα άλλωστε. Θα το τυλίξω όμως ευφυώς με το μανδύα της μετανόησης. Και ξέρετε πως ο μετανοημένος πρωτίστως μνημονεύεται για την τόλμη του. Μπορεί κάποιος να στέκεται ακίνητος και άπραγος μια ζωή, δίχως να έχει την επιθυμία να δημιουργήσει το παραμικρό και να, μια στιγμή πριν τα τινάξει, υπό το βάρος μια αδικαιολόγητης υστεροφημίας, μιας ανοησίας και αισχρής επινόησης του ανθρώπινου νου να πραγματοποιήσει ένα βηματάκι εντυπωσιασμού και έτσι να καταταχθεί αδίκως στη σφαίρα της μεγαλοψυχίας. Κάπως έτσι γεμίσαμε φιλάνθρωπους. Έτσι κι εσείς με τα δικά μου πόδια θα κάνετε αυτό το βηματάκι και θα αντικαταστήσετε όλες τις τύψεις σας με ένα ματαιόδοξο προβάδισμα. Σε τράπεζα να απευθυνόσασταν λιγότερα θα τα ικανοί να σας προσφέρουν ω ναι πιστέψτε με. Το θάρρος των τελευταίων σας στιγμών ως τελευταία εντύπωση – βεβαίως ως τελευταία εντύπωση των άλλων κι όχι δική σας – θα χαρακτηρίσει ολόκληρο το τίποτα της ζωής σας. Θα ήσαστε το δίχως άλλο, ευχαριστημένος. Μα και οι συγγενείς σας το δίχως άλλο αν και μέσα τους βαθιά θα αναρωτιούνται πως σας συνέβη αυτό το ξαφνικό. Εκείνη ακριβώς την ώρα – και θυμηθείτε με που σας το λέω – εκείνη ακριβώς την ώρα θα σας μισήσουν και δε θα σας τη συγχωρήσουνε ποτέ αυτή σας την κίνηση, αυτό σας το θάρρος και την πρωτοβουλία σας να διαχωριστείτε τόσο απρόσμενα και ηχηρά απ τον κόσμο τους. Πως τολμήσατε να τους πουλήσετε και να τους δείξετε την αλήθεια με το θάνατο σας; Θα σας θρηνήσουν το δίχως άλλο μα όχι μέσα τους. Μέσα τους είστε πλέον ένας προδότης, μια επώδυνη τομή στο δέρμα της καρδιάς τους, μια αστραφτερή απογοήτευση που θα αποσιωπηθεί βαθιά μα δε θα ξεχαστεί ποτέ. Είδατε; Η δική μου αποσιώπηση της αλήθειας θα αποσιωπήσει κάποιων άλλων την αλήθεια. Αλυσίδα γεγονότων ή ο έλικας μια ηττημένης ζωής; Ανάθεμα αν γνωρίζω….

Αυτό που ξέρω είναι πως πολύ με συγκινεί να σας αποκαταστήσω στα μάτια της κοινωνίας, είτε το θέλατε είτε όχι. Γιατί η αλήθεια είναι πως δε σας ρώτησα, και πλέον είναι κι αργά. Άραγε να μην το θέλατε; Μπορεί στα αλήθεια να τους αγαπούσατε όλους αυτούς που αφήσατε πίσω, στα αλήθεια να τους αγαπούσατε και να μη θέλατε ποτέ να τους διαλύσετε τις ψευδαισθήσεις τους;  Διότι αν αγαπάς πρέπει να ξεχνάς ταυτόχρονα με τον άλλον, τους χάρτινους πύργους σου αλλιώς τίποτα. Βουβή σιωπή αλλιώς και άγονη. Το λοιπόν, θα καταξιωθείτε στα μάτια μιας κοινωνίας που αδιαφόρησε ολοκληρωτικά όσο ζούσατε και θα καταρριφθείτε στη συνείδηση αυτών που σας θυμόντουσαν πάντα μιας και συμμετείχατε στη φάρσα τους ισότιμά και ευνοϊκά. Τι είναι προτιμότερο; Βλέπετε δε λέω τι είναι δικαιότερο μιας και η δικαιοσύνη είναι προσωπική υπόθεση σε τέτοια θέματα. Είπαμε το έγκλημά σας στρέφεται μονάχα ενάντια στον εαυτό σας. Οπότε η κοινωνική – η νομική δηλαδή – δικαιοσύνη δεν ασχολείται καν μαζί σας. Αυτή η τελευταία το πολύ πολύ να καταδικάσει ελαφρώς βεβαίως τους υπαίτιους της αεροπορικής τραγωδίας που ζήσαμε μαζί. Μεταξύ μας θα μας πληρώσουνε αδρά να το βουλώσουμε. Το ζεστό χρήμα θα απαλύνει πανεύκολα και χωρίς ενδοιασμούς τους ντροπιασμένους συγγενείς σας και θα επιβεβαιώσει τρανά τη φθηνή ύφανση του κόσμου τους. Όσο για μένα, τα χρήματα θα είναι σύμπτωμα και αυτό. Μα τώρα σύμπτωμα ευτυχίας. Σωστά ακούσατε. Σύμπτωμα της ευτυχίας. (ξαναπαίρνει στα χέρια του το ραδιόφωνο..) Θα ανοίξω το ραδιόφωνο και όποιο τραγούδι παίζει θα σας το αφιερώσω! Να με θυμάστε γλυκά… (ακούγεται το No surprises των Radiohead… βαριά σιωπή… πριν τελειώσει το κομμάτι, το κλείνει και με προσποιητή αφέλεια συνεχίζει την αφήγηση του…)

Μα ναι! Αφαιρέθηκα απ το άψυχο κορμί σας και τους ζωντανούς συνειρμούς μου και ξέχασα να συστηθώ. Είμαι ευτυχισμένος. Χαμογελάτε; Χαχαχα! Όχι όχι επειδή επέζησα, ταξίδεψα ευτυχισμένος, σώθηκα και σας μιλάω αρτιμελής και πάλι ευτυχισμένος. Ο λόγος; Βιάζεστε. Θα σας τα πω ένα ένα. Η ζωή θέλει τη σειρά των πραγμάτων της, μια προτεραιότητα εννοιών. Μην πείτε τη λέξη ιεράρχηση, τόσο με ενοχλεί και πολύ δεν την καταλαβαίνω. Τίποτα δεν έχει μικρότερη αξία από κάτι άλλο μα διαφορετικό χρόνο να συμβεί, να προηγηθεί ή να έπεται. Κάθε σκαλί συνοδεύεται από ένα σκαλί πίσω του και ένα σκαλί μπροστά του αναλόγως αν ανεβαίνουμε ή κατεβαίνουμε. Ο χρόνος καθορίζει πιο σκαλί θα πατήσουμε, ποιο θα το προσπεράσουμε, ποιο θα το πατήσουμε δυο και τρεις φορές, ποιο δυνατά και ποιο ανεπαίσθητα. Κάθε όμως σκαλί έχει πάντα την ίδια αξία με κάθε άλλο. Πρώτα πρώτα – τι λέτε; Ω ναι τούτη την έκφραση την προφέρω συχνά – πρώτα πρώτα λοιπόν να ξεκαθαρίσω. Δεν είμαι χαρούμενος μήτε χαζοερωτευμένος όπως σας προείπα ούτε βέβαια κερδισμένος. Είμαι ευτυχισμένος. Μέσα μου κυκλοφορεί αυτή η κατάσταση. Δε λέω πως όλες οι μέρες είναι φωτεινές κι απόμακρες απ το φόβο. Δε λέω πως όλες οι ώρες δεν υποτροπιάζουν στα διάφορα καλέσματα της θλίψης και της πλήξης, δε λέω πως το σκοτάδι μου απόκαμε και πλάγιασε ανήμπορο και αστήρικτο. Όλοι οι δαίμονες μου εδώ είναι και ζούνε κανονικά στα σπίτια τους, στην ενδοχώρα της ψυχής μου. Μα το πολίτευμα πια είναι ευτυχία. Οι μειοψηφίες τονίζουν την αξία του κυρίαρχου πολιτεύματος και ρυθμίζουν τυχόν αποκλίσεις ή διαρροές. Το λεγόμενο κακό αφυπνίζει το λεγόμενο καλό και βοηθάει στην επικράτηση του. Αυτό είναι ευτυχία. Η δημιουργική ματαιότητα έχει απορροφήσει όλη την πλήξη και η καθαρή δημιουργία με στεγνά χέρια πια και πιο γερά πιάνει τη ζωή μου. Καταλαβαίνετε ή να γίνω πιο σαφής;

Εντάξει θα γίνω θα το προσπαθήσω δηλαδή μιας και ώρα μπόλικη έχουμε. Όπου να ναι θα φανούν να μας πάρουν, εμένα όρθιο κι εσάς ξαπλωτό όπως τα χουμε κανονίσει, εμένα ευτυχισμένο κι εσάς δοξασμένο και αδικοχαμένο. Η δική μου δόξα θα είναι να πω την αλήθεια στον άνθρωπο που αγαπάω, σ αυτόν και πουθενά αλλού. Κι αυτός να μου γνέψει καταφατικά. Τα κανάλια; Ω ναι θα δώσω συνεντεύξεις πάμπολλες υποθέτω και θα μιλάω πρωτίστως για εσάς, τον αγώνα σας και το χρέος μου να σας κουβαλήσω για να ταφείτε όπως σας πρέπει. Θα τονίζω μάλιστα, για να φανώ οικουμενικά σοφότερος απ το μέσο όρο πως στο πρόσωπό σας αντίκρισα και έσωσα όλο το αεροπλάνο. Θα τονίζω πως είστε ενδεικτικά για μένα ο άνθρωπος που δε χάθηκε που δεν εξανεμίστηκε από τη μνήμη μας και δεν αφέθηκε στο άγνωστο, μόνος του και παρατημένος. Κουβαλώντας στην πλάτη μου εσάς, κουβάλησα την πρόοδο και την ανθρώπινη ψυχή. Αν τα πιστεύω όλα αυτά; Τι σημασία έχει και για ποιον… στις μεγάλες καταστροφές άνθρωποι ακούνε προσηλωμένοι το ακαδημαϊκό καλό και το ανώτερο. Μα οι ταραγμένες καρδιές σε τέτοιες καταστροφές, ψάχνουνε το βλέμμα το καταφατικό, το χωρίς κριτική. Οι ταραγμένες καρδιές συλλαβίζουν την αλήθεια μες το σκοτάδι και τα δάκρυα. Τα ευτυχισμένα δάκρυα, τα δίχως παράπονο, τα γεμάτα ατόφιο πόνο. Γίνομαι ρομαντικός και ευαίσθητος ε; σας δείχνω μια τρυφερότητα που δε σας ξενίζει, σωστά; Ξέρετε, αυτή είναι οικειότητα που μιλιέται αποκλειστικά από τους κατοίκους της αγάπης. Αν σας αγαπώ; Μόλις πεθάνατε στα χέρια μου, πως αλλιώς… δεν όρισα τη ζωή ή το θάνατο σας μα ορίζω την ιστορία σας και τη φήμη σας. Έχω εξουσία, έτσι ξαφνικά, πάνω σας  δίχως να το ζητήσω εγώ ή να το αιτηθείτε εσείς. Αυτή η εξουσία δεν είναι μια μορφή αγάπης…; Χωρίς κανένα αντάλλαγμα σας αλλάζω το ρου της προσωπικότητας σας, σας μεταμορφώνω, μιας και ο θάνατός σας, συνέπεσε με τη ζωή μου. Μου δώσατε δύναμη να σας αγαπήσω. Εξού κι αυτή η φροντίδα μου για σας. Δε με φοβίζετε, δε με απωθεί το νεκρό σας κορμί, η ψυχρή σας παρουσία. Δε σας σκότωσα για να μου ανήκετε αντιθέτως σας προέτρεψα να αντισταθείτε στο θάνατο, να τον αγνοήσετε τελοσπάντων κι ύστερα αφού δεν τα καταφέρατε σας έβγαλα από τη μοναξιά του πλήθους, σας ξεχώρισα, σας έδωσα ιστορία. Προσπάθησα να σας κάνω ευτυχισμένο. Με συνείδηση του τέλους σας να μάχεστε για την εξάπλωση του παράλογου της ζωής, της εξεγερμένης ουσίας. Προσπάθησα αφού θα χαθείτε από το πρόσωπο το ζωντανό του κόσμου τουλάχιστον να μην ξεθωριάσετε. Να μπούνε τα πράγματα στη θέση τους όντως, μα ο χρόνος να μην πεθάνει. Οι ταραγμένες καρδιές ξέρετε απευθύνονται στο χρόνο σε πρώτο ενικό σα βρίσκονται μόνοι τους. Βουτάνε στη λάσπη της ευτυχίας και στεγνώνουν στον ήλιο της θνητότητας. Ποιητικό σας φάνηκε;

Πάω στοίχημα πως μονάχα τούτο θα θυμάστε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είπαμε απόψε… πως; Δεν είπατε λέξη απόψε; Κι όμως αγαπητέ μου! Εκείνο το ανοιχτό σας στόμα που με κοίταζε όλο τρόμο και απόγνωση! Δε λειτούργησαν απόψε οι μηχανές του αεροπλάνου, για ακόμα μια φορά οι μηχανές μας απογοήτευσαν και μας οδήγησαν στην ανθρωπότητα και πάλι. Εκείνος ο τρόμος στο ανοιχτό σας στόμα, ολόιδιος με αυτόν του πρώτου ανθρώπου που έβλεπε το φεγγάρι να σκεπάζει τον ήλιο. Ήσασταν η πρώτη έκλειψη της ψυχής μου κι ας έχω το πλεονέκτημα της ευτυχίας. Δεν πεθάνατε στ αλήθεια γιατί δε μείνατε ανεξήγητος. Δημιουργήσατε ένα ολοκληρωμένο κύκλο και βυθιστήκατε ολόκληρος. Φαντάζομαι ότι η ευτυχία θα σας ευγνωμονεί και θα σας συστήνει στα πέρατα του δικού της κόσμου. Εγώ θα το έκανα στη θέση της, θα το έπραττα ευχαρίστως.

Είμαι ευτυχισμένος, λοιπόν, με καθαρό μυαλό εξαιτίας της σύγχυσης που προκαλεί η λιακάδα της ευτυχίας. Όλοι κάποτε μαθαίνουμε πως ο κόσμος κατανοείται πλήρως σαν κληρονομείται σε κάποια καρδιά…

(φωτογραφία από την φωτογράφο Αθηνά Μπουγιούκου)

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.