… Συνέχεια από η «Πυξίδα του Βοριά 1»

…. Στις 6.30 έπρεπε να ξυπνήσουμε για να πάμε να πάρουμε το λεωφορείο για Ρίγα. Λετονία. Δεν ξέρω και δεν θυμάμαι τίποτα από αυτή τη διαδρομή. Κοιμόμουν. Ξέρω πως κάναμε πέντε ώρες γιατί είδα το ρολόι μου. Η Αιμιλία, η Χριστίνα και ο Γιώργος όμως θα σας πουν ότι μπορούσες να πιεις όσους καφέδες ήθελες δωρεάν και να δεις ταινίες στην προσωπική οθόνη του καθίσματος με ακουστικά. ΚΤΕΛ Ταλίν-Ρίγα, 7,50 ευρώ. Και συνεχίζουμε…

Τις πρώτες ώρες στη Ρίγα τις θυμάμαι σαν βασανιστήριο. Έκανε κρύο, ήμουν από τον ύπνο μέσα στο λεωφορείο κι έπρεπε να περπατήσουμε ένα τέταρτο μέχρι το hostel. Η χειρότερη στιγμή ήταν όμως όταν διαπίστωσα ότι το hostel μας ήταν στον 6ο όροφο ενός παλιού αρχοντικού κτιρίου χωρίς ασανσέρ! Ήταν μια από τις στιγμές που σκέφτηκα ότι θέλω να γυρίσω πίσω στον καναπέ μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα ανέβαινα 6 ορόφους με τη βαλίτσα. Αφού γκρίνιαξα όση ώρα περπατούσαμε για να φτάσουμε στάθηκα μπροστά στις σκάλες θυμωμένη. Οι άλλοι μάλλον ήθελαν να με χαστουκίσουν …και με το δίκιο τους. Παρόλα αυτά η Χριστίνα άρπαξε τη βαλίτσα μου και με τη βοήθεια της Αιμιλίας την ανέβασε μαζί με τις δικές τους.

2

Το hostel καταλάμβανε όλο τον όροφο και είχε θεματικά, όμορφα διακοσμημένα δωμάτια εμπνευσμένα από πόλεις του κόσμου. Το δικό μας ήταν το Άμστερνταμ. Δυο κουκέτες, ένα ποδήλατο με γλαστράκι στο πίσω μέρος και τίποτα άλλο. Ούτε χώρος να μπουν οι βαλίτσες, ούτε μπάνιο φυσικά! Τα μπάνια ήταν δύο και σε όχι τόσο καλή κατάσταση. Τόσο που σου δημιουργούσαν το συναίσθημα πως μάλλον θα λερωνόσουν αντί να πλυθείς. Σκέφτηκα πως ίσως να μπορούσα να ζήσω μια μέρα χωρίς μπάνιο αλλά τη νύχτα που επιστρέψαμε από το περπάτημα δεν άντεχα ούτε τη μυρωδιά μου. Θυμήθηκα πως έχω περάσει και τα camping της Παγκόσμιας Συνάντησης Σοσιαλιστικής Νεολαίας, πήρα βαθιά ανάσα και άφησα το νερό να τρέξει πάνω μου.

H Ρίγα σε αντίθεση με το Ταλίν ήταν μια μεγάλη εντυπωσιακή πρωτεύουσα. Φαρδιοί δρόμοι, μεγάλο ποτάμι, πάρκα, θάλασσα, ψηλά κτίρια, παλιά πόλη μνημείο της UNESCO (και οι τρεις βαλτικές πρωτεύουσες έχουν αυτό το προνόμιο), και πολλά σοβιετικά κτίρια, ένα κομμάτι της ιστορίας και αρχιτεκτονικής που οι Λετονοί θέλουν να πετάξουν από πάνω τους. Και όχι μόνο αυτοί. Όλοι οι λαοί της Βαλτικής πασχίζουν πάση θυσία να αποποιηθούν το σοβιέτ. Δεν είναι Ρώσοι, μιλάνε άλλη γλώσσα. Πάντα μιλούσαν άλλη γλώσσα. Γράφουν με άλλο αλφάβητο, έχουν άλλη κουλτούρα και προσβάλλονται αν τους προσάψεις το παραμικρό από την πρώην σοβιετική ένωση και τη Ρωσία. Δεν την ήθελαν. Ήταν κατακτημένοι. Όπως εμείς από τους Τούρκους κάποτε. Και είναι πολύ χαρούμενοι που τέλειωσε όλο αυτό και προσαρτήθηκαν εκεί που νιώθουν ότι ανήκουν. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Χωρίς τη «μιζέρια» και την ταμπέλα των τότε σοβιετικών κομμουνιστών. Είναι άλλωστε συγγενή φύλα με τους Σκανδιναβούς .

4

Στη Ρίγα μείναμε ένα βράδυ. Με την Αιμιλία ξεκουραστήκαμε λίγο το απόγευμα γιατί εκτός από την κούραση της προηγούμενης μέρας είχε και φοβερό κρύο. Αργότερα βρήκαμε το Γιώργο και τη Χριστίνα για ποτό, στο μπαρ ενός άλλου hostel που είχε live μουσική κι εκπληκτική διακόσμηση. Εκεί αναπόλησα τα φοιτητικά μου χρόνια, γύρισα πίσω, ταξίδεψα στα παλιά και σκέφτηκα ότι οι νέοι και οι φοιτητές στην Ελλάδα είναι πολύ αδικημένοι, γιατί λόγω απόστασης και θέσης της χώρας μας δεν μπορούν να περιφέρονται με ευκολία σε άλλα κράτη και δεν αποκτούν εγκαίρως ευρωπαϊκή και διεθνή συνείδηση. Αυτή πως δεν είμαστε ούτε μόνοι ούτε οι μόνοι στον κόσμο!!!

Την επόμενη το απόγευμα αφήσαμε τη Λετονία και μπήκαμε στο τοπικό ΚΤΕΛ ξανά, για το Βίλνιους, Λιθουανία. Το ταξίδι ήταν περίπου 4 ώρες και όταν φτάσαμε είχε πια νυχτώσει. Χρειάστηκε να περπατήσουμε 20 λεπτά για να βρούμε το νέο μας hostel. Του Jimmie. Έμπαινες από μια πολύ κοντή πορτούλα, όχι πάνω από ενάμιση μέτρο ύψος, που σε έβγαζε σε μια αυλή. Από τη μεριά ήταν το κτίριο με το σαλόνι και την κουζίνα και από την άλλη δωμάτια. Στου Jimmie δεν μας έδωσαν κλειδί για το δωμάτιό μας. Κανείς δεν κλέβει εδώ, μας είπαν. Είμαστε οικογενειακό hostel και ξέρουμε ανά πάσα στιγμή όλους τους κατοίκους. Μας δώσανε 6κλινο δωμάτιο αλλά ευτυχώς ήμασταν μόνοι μας. Τα μπάνια πάλι κοινά. Πιο καθαρά όμως. Αισθάνθηκα λίγο κρύο και διαπίστωσα ότι δεν δούλευε η θέρμανση. Την κλείνουν από αρχές Μαρτίου μας είπαν! Έτσι η ιδέα μου να πλύνω κανένα μπλουζάκι δεν ευοδώθηκε καθώς δεν θα στέγνωνε μέχρι το πρωί. Καθρέφτης στο δωμάτιο δεν υπήρχε κι έτσι για να κάνουμε πιστολάκι η Αιμιλία, η Χριστίνα κι εγώ πήγαμε στο δωμάτιο κάποιων Αυστραλών αγοριών δίπλα από εμάς που είχαν την πόρτα εκτός από ξεκλείδωτη και πάντα ανοιχτή . Ευγενέστατοι! Τη νύχτα όταν η Χριστίνα άπλωσε το χέρι της να ακουμπήσει το κινητό της από τη μέσα μεριά του κρεβατιού, προς τον τοίχο, έπιασε ένα προφυλακτικό… γεμάτο με γενετικό υλικό… Αυτό παρόλα αυτά δεν θα ήθελα να σας αποθαρρύνει από το να μείνετε στου Jimmie! Είχε φιλικό προσωπικό, παρεΐστικη έως οικογενειακή ατμόσφαιρα και πρόσφερε δωρεάν ζεστές βάφλες με μαρμελάδα το πρωί.

5

Το Βίλνιους ήταν η αποκάλυψη του ταξιδιού! Ποτέ δεν περίμενα ότι στη Λιθουανία που ξέρουμε κυρίως από τη Eurovision, υπάρχει μια πόλη σαν κι αυτή! Οι περισσότεροι μου φίλοι δεν ήξεραν καν ότι υπάρχει πόλη με τέτοιο όνομα. Κι εγώ την ήξερα γιατί κάποτε είχα μάθει απ’έξω τις 11 πρωτεύουσες από Β της Ευρώπης. Δεν περίμενα ποτέ να πάω και δεν περίμενα ποτέ να συναντήσω αυτό που συνάντησα. Μια παλιά πόλη κουκλίτσα. Αψεγάδιαστη σαν μακέτα! Που έσφυζε από πανέμορφα μαγαζάκια, μνημεία και ζωή μέσα στα πλακόστρωτα, ιδιαίτερα περιποιημένα δρομάκια της. Καθώς και μια καινούρια, ευρωπαϊκών προδιαγραφών, που διατηρούσε όλη την αναγεννησιακή μαγεία των κτιρίων της όπως αφομοίωναν αρμονικά μερικούς ουρανοξύστες. Οι κάτοικοι είναι ελαφρώς πιο θερμόαιμοι από τους πιο …βόρειους Εσθονούς και Λετονούς. Αμάν πια αυτό το ταμπεραμέντο που αυξάνεται όσο πιο νότια κατεβαίνει κανείς.

Πήγαμε στην πρωινή δωρεάν ξενάγηση που υπήρχε στην πόλη και ανάμεσα σε άλλα είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το Ουζούπις. Το Ουζούπις βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ποταμού Βίλνια που διαπερνά την πόλη και δεν είναι απλώς μια συνοικία. Είναι ένα ανεξάρτητο κράτος καλλιτεχνών και φιλοσόφων. Στα γραφικά δρομάκια του και στις όχθες του ποταμού έβλεπες μουσικούς να απολαμβάνουν και να μοιράζονται την τέχνη τους. Σε έναν τοίχο υπήρχε κολλημένο το Σύνταγμά τους σε διάφορες γλώσσες, όχι ελληνικά. Αποτελείται από 38 «ψαγμένα» αποφθέγματα – υποχρεώσεις – δικαιώματα και τρεις βασικές αρχές! «Μην επιτίθεσαι! – Μην ανταποδίδεις το χτύπημα! Μην παραδίνεσαι!» Στον παρακάτω σύνδεσμο θα βρείτε όλο το Σύνταγμα του Βίλνιους στα αγγλικά. Είναι ενδιαφέρον, ρίξτε μια ματιά! http://uzupis.uchplus.org/2013/10/14/constitution-republic-of-uzupis/

Εκείνη τη δεύτερη μέρα στο Βίλνιους, αφήσαμε το δωμάτιο το πρωί και τις βαλίτσες μας σε έναν ειδικό χώρο στο hostel και περιφερόμασταν μέχρι τη νύχτα! Ευτυχώς είχε λιακάδα. Τόση που κατάφερα να καώ στο πρόσωπο! Ναι, στη Λιθουανία! Λίγο μετά τις 12 το βράδυ πήγαμε και πήραμε τις βαλίτσες μας από του Jimmie και περπατήσαμε πίσω στο σταθμό των λεωφορείων. Στις 1 ξεκινούσε το ταξίδι για τον επόμενο προορισμό. Κι αυτός από Β. Η Βαρσοβία, Πολωνία. Ήταν η μεγαλύτερη απόσταση που είχαμε να διανύσουμε ή μάλλον πιο σωστά, αυτή που κράτησε την περισσότερη ώρα. Περίπου οκτώμισι ώρες. Δηλαδή όλη τη νύχτα! Ήμασταν εξαντλημένοι από την ολοήμερη περιπλάνηση και αρχικά τυχεροί καθώς βρήκαμε από δύο καθίσματα ο καθένας οπότε μπορέσαμε να απλώσουμε όσο γίνεται μέσα στο λεωφορείο το κορμί μας και να κοιμηθούμε. Στις 5.30 το πρωί σταματήσαμε σε κάποια πολωνική πόλη. Σκέφτηκα να σηκωθώ να πάω τουαλέτα και τότε με έπιασε απογοήτευση, σχεδόν φρίκη. Έξω ακριβώς από το λεωφορείο περίμεναν είκοσι άτομα να επιβιβαστούν. Η όποια άνεση και ξάπλα είχαν τελειώσει…

6

Στη Βαρσοβία φτάσαμε λίγο μετά τις 9 το πρωί. Κι εκεί ξεκίνησε ένας μαραθώνιος διαπραγματεύσεων με το γραφείο που μας είχε κλείσει υποτίθεται διαμέρισμα για να μείνουμε. Από λάθος, δεν μας είχε κλείσει τελικά και οι δυο νεαροί υπάλληλοι έψαχναν άλλο ελεύθερο να μας βάλουν. Μας άφησαν τουλάχιστον να περιμένουμε στον καναπέ τους και να χρησιμοποιήσουμε το μπάνιο τους για να συνέλθουμε από το 9ωρο ταξίδι και την ταλαιπωρία. Τελικά μετά από δυο ώρες μας έδωσαν ένα αρκετά πιο ακριβό από αυτό που είχαμε συμφωνήσει, στην ίδια όμως τιμή για να μας αποζημιώσουν για το μπέρδεμα. Ήταν το πιο όμορφο από όλα όσα μείναμε. Ολοκαίνουριο, πεντακάθαρο, μοντέρνο. Στη Βαρσοβία βάλαμε και πλυντήριο! Φόρεσα επιτέλους καθαρά ρούχα! Το κασκόλ μου ήταν αφράτο και μυρωδάτο ξανά! Ένιωσα πάλι κανονικός άνθρωπος!

Η Βαρσοβία ήταν μια πραγματική βασίλισσα! Μοναχική και λιγομίλητη. Σεμνή, αρχοντική και αξιοπρεπής. Μεγαλοπρεπής, μα χωρίς να είναι κραυγαλέα. Είχε μια γαλαζοαίματη γοητεία και ταυτόχρονα μια ταπεινότητα. Με μια συγκλονιστική παλιά πόλη, μεγάλα αναγεννησιακά και όχι μόνο κτίρια και σύγχρονους πολυτελής ουρανοξύστες, σε ταξίδευε μέσα στο χρόνο. Διηγούνταν διακριτικά την ιστορία της! Είχε μαγαζιά για όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια. Στο μετρό της που πήγαινε παντού, οι Πολωνοί στέκονταν δεξιά στις κυλιόμενες σκάλες! Τεράστιο δείγμα πολιτισμού! Η Αιμιλία είχε ταξιδέψει πολλές φορές στη Βαρσοβία κι έτσι είχαμε ξεναγό. Εκεί συναντηθήκαμε και με τη φίλη της και παλιά συνάδελφο Ανιέσκα που μας μίλησε ακόμα πιο διεξοδικά για την πόλη και το λαό της. Η Βαρσοβία γκρεμίστηκε ολόκληρη στο Β’Παγκόσμιο πόλεμο και οι Πολωνοί ανασύροντας φωτογραφίες και σχέδια των κτιρίων τα έφτιαξαν όλα από την αρχή ολόιδια με πριν! Εντυπωσιακό; Παραπάνω από εντυπωσιακό! Αξιοζήλευτο! Αξιέπαινο! Με ένα τεράστιο δίδαγμα για όλους τους λαούς. Όλα μπορούν να ξαναγίνουν! Μέσα από τις στάχτες μπορεί να γεννηθεί ζωή! Αρκεί να το θες πολύ!

Δυο μέρες και δυο νύχτες απολαύσαμε γεύσεις και μυρωδιές, την περπατήσαμε, γνωρίσαμε τη νυχτερινή ζωή της, εναλλάσσαμε τις εικόνες μας ανάμεσα στις κυριλέ και χίπστερ γειτονιές της. Η κούρασή μου είχε αρχίσει να ξεχειλίζει. Τη δεύτερη μέρα η Χριστίνα μας αποχαιρέτησε και πήρε το αεροπλάνο του γυρισμού για Αθήνα. Και κάπως έτσι μείναμε τρία αδέρφια έτοιμα για τον επόμενο και τελευταίο προορισμό. Μια πόλη που σχεδόν το είχα τάμα να πάω. Πρωτεύουσα μιας χώρας που αγαπώ σαν δεύτερη πατρίδα, καθώς με έχει φιλοξενήσει πολλές φορές και για μεγάλα διαστήματα στο παρελθόν και οι άνθρωποί της μου έχουν φερθεί με αγάπη, αφοσίωση κι ευγένεια. Βερολίνο, Γερμανία.(τα κακόβουλα σχόλια θα διαγραφούν ).

7

Για το Βερολίνο πήραμε το τρένο, νωρίς το πρωί. Πληρώσαμε κάτι παραπάνω από τα 15 ευρώ που είχαν οι διαδρομές με το λεωφορείο, αλλά δεν αντέχαμε πάλι 9 ώρες ταξίδι. Στο τρένο είχαμε δικό μας κουπέ, ξαπλώσαμε και κοιμηθήκαμε με άνεση. Σε πέντε ώρες είχαμε φτάσει. Το θέμα είναι πως δεν είχαμε κλείσει δωμάτιο κι έτσι όταν φτάσαμε κάτσαμε δυο ώρες στο σταθμό ψάχνοντας στο internet για κάτι κεντρικό και οικονομικό. Μέσα στη βιασύνη μας κλείσαμε σε ένα hostel ένα 8κλινο. Στη reception δούλευε Ελληνίδα (έτσι γιατί είμαστε παντού) και μας είπε ότι μαζί μας θα κοιμηθούν και κάτι Ιταλίδες. Εμείς κάναμε μπάνιο, που ήταν άπειρα μέτρα από το δωμάτιο και κοινό για όλο τον τεράστιο όροφο και βγήκαμε βόλτα. Γυρίσαμε μετά τα μεσάνυχτα και στο δωμάτιο δεν είχε έρθει κανείς. Ανακουφίστηκα και ξάπλωσα. Τη γλιτώσαμε, σκέφτηκα. Στις 3 περίπου τα ξημερώματα άκουσα κλειδί στην πόρτα. Μπήκαν μέσα 4 εικοσάχρονες Βραζιλιάνες που άναψαν τα φώτα, άρχισαν να μιλάνε έντονα, να γελάνε, να αδειάζουν τις βαλίτσες τους. Ο Γιώργος ξύπνησε αλλά δεν έδειξε να ενοχλείται ιδιαίτερα και μετά από λίγη ώρα ξανακοιμήθηκε. Νεολαία! Η Έμυ κοιμόταν και δε γύρισε ούτε πλευρό ακόμα και όταν η μία ανέβηκε στην κουκέτα πάνω από το κρεβάτι της. Σηκώθηκα με συναίσθημα φρίκης από το κρεβάτι και κοίταξα από το παράθυρο. Τέταρτος όροφος. Άμα πηδήξω θα πεθάνω να γλιτώσω ή θα με πάνε νοσοκομείο και θα έρθουν κι αυτές να με δουν;;; Έβαλα σαγιονάρες, πήρα το μπουφάν μου και τον καπνό μου, κατέβηκα στο ισόγειο και βγήκα εξοργισμένη στο δρόμο να καπνίσω. Είχε ψιλόβροχο αλλά με δυνατό αέρα και κρύο που με έκοβε στα δύο. Αλλά δεν με ένοιαζε. Καλύτερα εκεί, παρά επάνω με αυτές! Θέλω το σπίτι μου! Το μπάνιο μου. Το χώρο μου. Ησυχία, καθαριότητα, ζέστη, ηρεμία. Γερνάω μαμά!!!

Τα κολλήματα της πρώτης νύχτας, τα ξεπέρασα την επόμενη. Όλα στο μυαλό μας είναι… Γνώρισα τα κορίτσια που είχαν θεωρήσει σωστό να κουβαλήσουν κι ένα φίλο τους στο δωμάτιο, που τον βρήκαμε να κάθεται στο κρεβάτι του αδερφού μου. Μιλήσαμε, τα είπαμε, ανταλλάξαμε και facebook. Μετά τις άφησα και ανέβηκα στο μπαρ του hostel όπου έκανα κι άλλες γνωριμίες, κυρίως με άτομα νεότερά μου… δε βαριέσαι. Μπορεί οι μεγαλύτεροι να σε προειδοποιούν, αλλά οι νεότεροι σου υπενθυμίζουν πάντα εκείνα τα χρήσιμα στοιχεία για τη ζωή που τείνεις να ξεχνάς.

3

Το Βερολίνο είναι ο ορισμός της πρωτεύουσας! Μαζί με το Λονδίνο είναι ίσως οι πρωτεύουσες της Ευρώπης. Δεν ξέρω πραγματικά ποιες λέξεις να διαλέξω για να περιγράψω αυτή την πόλη. Φοβάμαι μήπως την αδικήσω. Το Βερολίνο δεν έχει όμορφα κτίρια. Δεν έχει να παρουσιάσει υλική εμφανισιακά ομορφιά, ρυμοτομία, ανυπέρβλητα αρχιτεκτονικά μνημεία. Είναι όμως μνημείο η ίδια η πόλη. Ολόκληρη. Εξαιτίας της βαριάς και βαθιάς ιστορικότητάς της, που νιώθεις να σε ξεπερνάει. Είναι συγκλονιστικό πως σε αυτήν έχουν γραφτεί μεγάλα κομμάτια της παγκόσμιας ιστορίας. Μελανά και μη. Έχουν παρθεί αποφάσεις που έχουν αλλάξει την πορεία της ανθρωπότητας. Το Βερολίνο σε κάνει να νιώθεις μικρός, αμήχανος και ανίκανος να σηκώσεις το βάρος του και ταυτόχρονα σου χαρίζει απλόχερα, όχι απλώς το δικαίωμα, αλλά την παρότρυνση σε μια ελευθερία σκέψης και δημιουργικότητας. Και αν το Βερολίνο σηκώνει στους δρόμους του και τους ώμους του κάποια από τα πιο μαύρα και σκληρά σημεία της ιστορίας των λαών, στέκεται όρθιο. Όχι περήφανα, συνειδητοποιημένα! Και σταθερά εξελίσσεται σε καταφύγιο και εφαλτήριο μαζί κάθε καλλιτεχνικής έκφανσης, κάθε φιλοσοφικής έκφρασης, κάθε κοινωνικής ανάπτυξης, κάθε πολιτιστικής δημιουργίας.

Το Βερολίνο, μποέμ, αρτιστίκ, σύγχρονο, κυριλέ και λούμπεν μαζί αφομοιώνει και χωράει στην «καρδιά» του πολλές διαφορετικές «ψυχές». Ξορκίζει με θάρρος τα εγκλήματα που του επιβάλανε χωρίς να τα κρύβει και τα αξιοποιεί για να προσφέρει δύναμη, κουράγιο και χώρο σε κάθε ανθρώπινο όνειρο να γίνει πραγματικότητα. Ποτέ άλλος τόπος δε μου δημιούργησε το συναίσθημα πως σέβεται και προστατεύει τόσο βαθιά την ανθρώπινη φύση. Χωράει απεριόριστα τα ανθρώπινα πάθη γιατί κάνει κάτι μοναδικό. Τα συγχωρεί! Το Βερολίνο χαρίζει άφεση αμαρτιών, νουθεσία και ευκαιρία συνάμα. Στο τέλος της ξενάγησής και της περιπλάνησης μας στην πόλη, γονάτισε η ψυχή μου και βούρκωσα. Το Βερολίνο κέρδισε επάξια τα δάκρυα συγκίνησης μου χωρίς να τα ζητήσει. Κι έπειτα άπλωσε στοργικά το χέρι να μου τα σκουπίσει. Στο Βερολίνο δεν έχουν σημασία αυτά που πρέπει να δεις! Όλη η ουσία είναι σε αυτά που μπορείς να αισθανθείς!

Θα χρειαζόμουν πολλές σελίδες για να σας περιγράψω αυτά που είδαμε και ζήσαμε στο Βερολίνο και δεν θα το κάνω. Άλλωστε όπως είπα σημασία δεν έχει αν θα δεις το τείχος, το γλυπτό-νεκροταφείο των Εβραίων, το σημείο Charlie, την Πύλη του Βραδεμβούργου, τη συνοικία με τα καλλιτεχνικά μπαράκια ή την περιοχή με τα πανάκριβα, πολυτελή εμπορικά κέντρα. Σημασία έχει τι θα νιώσεις. Το τείχος, μπορεί να είναι μόνο ένας τοίχος, όπως του σπιτιού σου, ή να είναι ένα δίδαγμα για τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τη ζωή και τους ανθρώπους. Εξαρτάται πως θα το δεις.

11291258_995725977128233_957177259_n

Δυο μέρες μετά, ξημερώματα πάλι, πήρα το αεροπλάνο για Γενεύη. Δώδεκα μέρες μετά, επιστροφή στο σπίτι. Από το παράθυρό μου έβλεπα τα σύννεφα και το φως της ανατολής. Ένιωσα καλά, οικεία, όταν φάνηκε πια το σιντριβάνι της Γενεύης και ακόμα πιο καλά όταν μύρισα τη γνώριμη μυρωδιά του παλιού αλλά καθαρού αεροδρομίου. Όταν μπήκα στο τραμ 12 για να πάω σπίτι εκτός από τη νύστα και την εξάντλησή μου, ένιωσα και κάτι ακόμα. Ανακούφιση και νοσταλγία. Πλήρωση και ηρεμία. Το ταξίδι που τόσο φοβόμουν, το είχα κάνει! Το είχα βγάλει πέρα. Μέσα από δύσκολες συνθήκες. Και εκείνο με είχε γεμίσει μαθήματα ζωής που χαράχτηκαν σαν τατουάζ στην ψυχή μου και δεν θα σβήσουν ποτέ!

«Πολικός Αστέρας και διεθνώς Polaris είναι σήμερα η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα α (άλφα) του αστερισμού Μικρά Άρκτος. Ο Πολικός Αστέρας έχει αποκληθεί «ο χρησιμότερος πρακτικά αστέρας στον ουρανό», επειδή βοηθά όχι μόνο τη ναυσιπλοΐα αλλά και την κάθε εύρεση του βορρά από ξηρά και θάλασσα στην οποιαδήποτε αστροφώτιστη νύχτα: βρίσκεται πρακτικά στο ίδιο σημείο οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου και οποιαδήποτε στιγμή του έτους.» Πηγή, Βικιπαίδεια.

Είναι πάλι εκείνα τα «ταξίδια» που με έκαναν να απομακρυνθώ από τη γραφή τόσο καιρό. Φταίνε τα ταξίδια που με πήραν απ’ το χέρι…και με έβγαλαν κάπου μακριά.. κάπου μακρύτερα από εκεί που είχα φτάσει και περισσότερο από εκεί που νόμιζα πως είμαι ικανή να φτάσω. Έτσι είναι και στη ζωή. Πάντα μπορούμε να φτάσουμε κάπου που δεν έχουμε φανταστεί. Ή κάπου που είχαμε ονειρευτεί αλλά φοβόμασταν… Άλλωστε μερικές φορές τίποτα δεν προκαλεί περισσότερο φόβο από την πραγματοποίηση των ονείρων μας. Από την πραγματοποίηση των «ταξιδιών» μας. Με πείσμα, κουράγιο και τη σωστή πυξίδα όμως κάθε προορισμός έρχεται πιο κοντά. Και οι πυξίδες δείχνουν πάντα το Βορρά…Εξ ορισμού..

Μα όταν ξέρεις που είναι ο Βορράς μπορείς να προσανατολιστείς και να βρεις όποιο άλλο σημείο του ορίζοντα θες γύρω σου. Μπορείς να πας σωστά εκεί που θέλεις. Αν ξέρεις που είναι ο Βορράς θα πας σε κάθε τόπο. Αυτό το ταξίδι στο Βορρά θα είναι πάντα μια πυξίδα που θα μου δείχνει προς τα πού θέλω να πάω… Κι έτσι πάντα κάπως πρέπει να είναι τα ταξίδια… Πυξίδα κι εφόδιο μαζί για όλα τα επόμενα «ταξίδια» της ζωής μας…

11257699_995725777128253_1939673599_n

Υ.Γ: Θα ήθελα να ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά τον αδερφό μου Γιώργο για το υπέροχο ταξιδιωτικό του σχέδιο που μοιράστηκε χωρίς δεύτερη σκέψη μαζί μας και μας καλοδέχτηκε να τον ακολουθήσουμε. Την καινούρια «αδερφή της καρδιάς» Χριστίνα για τις πανέμορφες συζητήσεις, στιγμές και πάνω από όλα για τη βαλίτσα εκείνο το δύσκολο πρωί στη Ρίγα! Την αδερφή μου Αιμιλία για τόσα, όσα δεν έχω λέξεις να πω!

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!