«Πολικός Αστέρας και διεθνώς Polaris είναι σήμερα η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα α (άλφα) του αστερισμού Μικρά Άρκτος. Ο Πολικός Αστέρας έχει αποκληθεί «ο χρησιμότερος πρακτικά αστέρας στον ουρανό», επειδή βοηθά όχι μόνο τη ναυσιπλοΐα αλλά και την κάθε εύρεση του βορρά από ξηρά και θάλασσα στην οποιαδήποτε αστροφώτιστη νύχτα: βρίσκεται πρακτικά στο ίδιο σημείο οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου και οποιαδήποτε στιγμή του έτους.» Πηγή, Βικιπαίδεια.

11195429_986567924710705_1219529634_n

Είναι πάλι εκείνα τα «ταξίδια» που με έκαναν να απομακρυνθώ από τη γραφή τόσο καιρό. Φταίνε τα ταξίδια που με πήραν απ’ το χέρι…και με έβγαλαν κάπου μακριά.. κάπου μακρύτερα από εκεί που είχα φτάσει και περισσότερο από εκεί που νόμιζα πως είμαι ικανή να φτάσω. Έτσι είναι και στη ζωή. Πάντα μπορούμε να φτάσουμε κάπου που δεν έχουμε φανταστεί. Ή κάπου που είχαμε ονειρευτεί αλλά φοβόμασταν… Άλλωστε μερικές φορές τίποτα δεν προκαλεί περισσότερο φόβο από την πραγματοποίηση των ονείρων μας. Από την πραγματοποίηση των «ταξιδιών» μας. Με πείσμα, κουράγιο και τη σωστή πυξίδα όμως κάθε προορισμός έρχεται πιο κοντά. Και οι πυξίδες δείχνουν πάντα το Βορρά…Εξ ορισμού.. Αξίωμα…

Ήταν ένα Σάββατο βράδυ πριν περίπου ενάμιση μήνα όταν ήρθε στη Γενεύη που μένουμε με την Αιμιλία, ο αδερφός μας ο Γιώργος να μας επισκεφτεί. Είχαμε ακούσει από πριν στο περίπου ότι από τη Γενεύη θα ξεκινούσε ένα τουρ σε κάποιες ευρωπαϊκές πόλεις. Όταν όμως ετοιμάσαμε τα μεζεδάκια, βάλαμε κρασί στα ποτήρια, αράξαμε στον καναπέ κι εκείνος άρχισε να μας λέει τι σκόπευε να κάνει, τότε ένα όνειρο ξεδιπλώθηκε μπροστά μας. Κι έτσι επί τόπου μέσα στην περασμένη νύχτα απλώσαμε το χέρι να το πιάσουμε. Κλείσαμε όλα τα απαραίτητα εισιτήρια για να τον ακολουθήσουμε από κάποιο σημείο του ταξιδιού και μετά. Και συγκεκριμένα το πιο Βόρειο. Η πυξίδα είχε δείξει το Βοριά.

Την επόμενη μέρα όταν ξύπνησα και συνειδητοποίησα τι είχαμε αποφασίσει και κανονίσει να κάνουμε με έπιασε ένας μικρός πανικός. Το όνειρο της νύχτας τη μέρα έμοιαζε με δυσπρόσιτη βουνοκορφή. Και ήταν… Είχα ένα θεματάκι υγείας εκείνη την περίοδο (λύθηκε πια, μην ανησυχήσετε) και έπαιρνα φαρμακευτική αγωγή, κουραζόμουν ιδιαίτερα εύκολα, δεν μπορούσα να σηκώνω βάρη, κρύωνα περισσότερο από ότι συνήθως και είχα το φόβο ότι υπήρχε πάντα μια μικρή, αλλά υπήρχε, πιθανότητα να χρειαστεί να επισκεφτώ νοσοκομείο σε κάποιο από όλα αυτά τα μέρη. Δεν θα σας κρύψω ότι σκέφτηκα μια δυο στιγμές, άντε τρεις, να τα ακυρώσω όλα χρησιμοποιώντας όλο αυτό σαν αιτιολογία. Ή και σαν δικαιολογία αν θέλετε. Αλλά μετά συνειδητοποίησα πως οι δικαιολογίες δεν πήγαν ποτέ κανέναν μπροστά κι έτσι ετοίμασα τη μικροσκοπική βαλίτσα μου. «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.»

11179884_986568398043991_314396922_o

Το concept του ταξιδιού εμπειριών – και όχι αναψυχής!- ήταν να γίνει με όσο το δυνατόν χαμηλότερο κόστος. Σχεδόν με όσα θα χαλούσαμε ακόμα και αν ήμασταν σπίτια μας, στις πόλεις μας. Έτσι όσα αεροπορικά εισιτήρια χρειάστηκε να κλείσουμε ήταν χωρίς βαλίτσα, παρά μόνο αυτή τη μικρή που επιτρέπεται να πάρουμε μέσα μαζί μας (τιμές που ταξιδεύεις και με το ΚΤΕΛ Αθήνα-Πάτρα). Για δώδεκα μέρες ταξίδι και πήρα τρεις αλλαξιές, την πυτζάμα μου, ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια και τα προσωπικά μου είδη μπάνιου κτλ. Για δεύτερο μπουφάν ούτε λόγος κι ένα δεύτερο κασκόλ που ήθελα να πάρω, το ξέχασα στο καλοριφέρ της τουαλέτας που πήγα πριν φύγω από το σπίτι. Έτσι δεν το είδα όταν έριξα αυτή τη ματιά που ρίχνουμε πάντα στο σπίτι μας, και ειδικά στον καναπέ μας, λίγο πριν το αφήσουμε… Αντίο λατρεμένε καναπέ και βόλεψη, καλώς ήρθατε δρόμοι και αναζήτηση…

Σάββατο ήταν πάλι και πέταξα από τη Γενεύη για Όσλο. Ο Γιώργος και η Αιμιλία θα πετούσαν από Λονδίνο όπου είχαν πάει λίγες μέρες πριν, και λίγο νωρίτερα θα πετούσε από Αθήνα η Χριστίνα για να έρθει να μας συναντήσει. Τέσσερις άνθρωποι, τέσσερις διαφορετικές πτήσεις, τέσσερα διαφορετικά αεροδρόμια απογείωσης και τρία διαφορετικά αεροδρόμια προσγείωσης! Τόσα εξυπηρετούν το Όσλο. Την παγωμένη πρωτεύουσα της Νορβηγίας…Πιο Βορράς, παγώνεις…

Με τρένα και λεωφορεία φτάσαμε όλοι τελικά στο hostel που θα μέναμε. Ήταν λευκό και πεντακάθαρο, θα έλεγα σα νοσοκομείο, αλλά τα νοσοκομεία δεν είναι τόσο καθαρά και αποστειρωμένα όσο ήταν αυτό το hostel. Ήταν και ότι πιο ακριβό πληρώσαμε σε όλο το ταξίδι. 23 ευρώ. Μείναμε σε τετράκλινο δωμάτιο, με κουκέτες και ευτυχώς δικό του και καθαρό μπάνιο. Το τονίζω, γιατί υπάρχει hostel συνέχεια παρακάτω… Τα hostels ενδείκνυνται για να κάνεις γνωριμίες. Στα σαλόνια και στις κουζίνες τους περιφέρονται άνθρωποι σαν κι εσένα, σαν κι εμάς… Που κάνουν οικονομικά ταξίδια εμπειριών με ένα σάκο πλάτη, μια λαχτάρα στην ψυχή, απύθμενο πάθος στην καρδιά και …κουράγιο στα πόδια!!! Στο Όσλο γνωρίσαμε τον Σίγκι. Ο Σίγκι μας «ταξίδεψε» ακόμα πιο βόρεια, καθώς ήταν Ισλανδός! Μας είπε πολλές ιστορίες από την πατρίδα του, αν και δε χρειαζόταν, τη βίωνες πάνω του. Ήταν μόνος του και θα έμενε μόνο ένα βράδυ στο Όσλο. Πετούσε την επόμενη για Μπανγκόκ και στη συνέχεια για άλλες χώρες της Άπω Ανατολής. Τον γνώρισε στο σαλόνι η Χριστίνα που έφτασε πρώτη και μας περίμενε, και του έταξε να πάμε μαζί βόλτα. Όταν φτάσαμε όλοι και αυτός είδε ότι δεν κατεβαίναμε, ήρθε και μας χτύπησε την πόρτα! Μιας και δεν ήμασταν έτοιμοι, του είπαμε να μπει και τον κεράσαμε τυροπιτάκια και λουκανικοπιτάκια που είχε κουβαλήσει η Χριστίνα από Ελλάδα για να μην πληρώσουμε τα πανάκριβα πρωινά της Νορβηγίας!

11180021_986568464710651_1317336586_n

Η Γενεύη είναι κάθε χρόνο στη λίστα των πιο ακριβών πόλεων του κόσμου. Κάποιες χρονιές και στο Νο 1 κι έτσι δεν περίμενα να σοκαριστώ από τη φήμη του ακριβού Όσλο. Όταν όμως αγόρασα έναν καπνό 24 ευρώ, έστω 50 γραμμαρίων, σκέφτηκα πως ήταν μια καλή αρχή να κόψω το κάπνισμα (δεν το έκανα, αλλά τον κάπνιζα 7 μέρες) και να τον κρατήσω σαν σουβενίρ! Σε γυάλα κιόλας, μην τον ακουμπήσει κανείς! Εντάξει, τα υπόλοιπα ήταν σε τιμές Γενεύης γι αυτό αν το πάρετε απόφαση για Όσλο κι έχετε χαμηλό budget προτιμήστε τα τούρκικα και λιβανέζικα πιτόγυρα. Είναι χορταστικά, απολαυστικά και οικονομικά.

Το Όσλο… Αν θες να νιώσεις και να απολαύσεις το Όσλο πρέπει να φτάσεις εκεί χωρίς προσδοκίες. Να πας για να πάρεις αυτό που έχει απλόχερα να δώσει, χωρίς να το συγκρίνεις ή να του ζητήσεις κι άλλα. Τυγχάνει να έχω επισκεφτεί την επίσης Σκανδιναβική πρωτεύουσα της Σουηδίας, Στοκχόλμη, στο παρελθόν κι έκανα το λάθος να περιμένω κάτι παρόμοιο. Λάθος μεγάλο, παραλίγο να το αδικήσω το Όσλο και δεν θα έπρεπε. Μπορεί η Στοκχόλμη να είναι η παγωμένη βασίλισσα του Βορρά, αλλά το Όσλο είναι εκείνος ο πανέμορφος, καλλίγραμμος «μάγκας» που την παλεύει μέσα στο κρύο! Αυτό! Πιο urban, πιο σύγχρονο, μου έφερε στο μυαλό όλες τις εικόνες που είχα για τον απόλυτο Βορρά και στη μύτη όλες τις μυρωδιές του. Χωρίς να έχει συγκλονιστικά επιτεύγματα να επιδείξει ή σύγχρονα ψωνισμένα στέκια να πουλήσει, το Όσλο είχε κάτι εκπληκτικό. Μια παράλογη ικανότητα να σε κάνει να νιώθεις ζεστασιά μέσα στην παγωνιά του. Μια οικεία ζεστασιά, μια ζεστή οικειότητα, μια τρυφερότητα, μια περήφανη ευγένεια! Πόση ευγένεια!!! Που έλιωνε το κρύο γύρω μας και μας έκανε να νιώθουμε σαν να ήμασταν από πάντα εκεί. Κι ήταν πολύ το κρύο! Στο Όσλο σκέφτηκα για πρώτη φορά στη ζωή μου, πως ναι! Μπορεί να πεθάνω από το κρύο αν δεν έμπαινα σε κλειστό χώρο εκείνη τη στιγμή!!! Το ζευγάρι των Νορβηγών που γνωρίσαμε στο μεγαλόπρεπο, μεσαιωνικό τους κάστρο δίπλα στη θάλασσα, μας χαμογέλασε ζεστά όταν παραπονεθήκαμε για το κρύο και μας είπε με αυτή την χαρακτηριστική νορβηγική ευγένεια ψυχής : «Καλά είναι…Νορβηγική άνοιξη»…!

Περιηγηθήκαμε δυο μέρες και δυο νύχτες στο Όσλο, είδαμε το παλάτι, το τεράστιο πάρκο του με τα γλυπτά, το μοναδικό κτίριο της Όπερας που μπορείς να ανέβεις στη στέγη της κι ένα σωρό άλλα μέρη. (Θα χρειαζόμουν πέντε άρθρα για να σας τα περιγράψω όλα) Περπατούσαμε 8 ώρες τη μέρα. Και το όνειρο είχε αρχίσει να γίνεται βουνό!! Η κούραση άρχιζε… Ήταν πολύ νωρίς και δεν το είχα καταλάβει…Τη Δευτέρα το πρωί «φιλήσαμε σταυρωτά» το Όσλο και πετάξαμε για αλλού. Τέσσερις άνθρωποι, δύο αεροδρόμια απογείωσης, δύο πτήσεις, ένας κοινός προορισμός. Το Ταλίν ,πρωτεύουσα της Εσθονίας. Ή αλλιώς, η παραμυθούπολη στον ορισμό της! Αν κάποιος θα ήθελε να δείξει ένα τόπο που συμβαίνουν τα παραμύθια, θα έπρεπε να δείξει την παλιά πόλη του Ταλίν!

Προσγειωθήκαμε. Με λεωφορείο και περπάτημα μέσα στο κρύο, όχι σαν του Όσλο, έπρεπε να πάμε να πάρουμε τα κλειδιά για το διαμέρισμά μας. Και μετά να ξαναπάρουμε τραμ για να πάμε να το βρούμε. Ζοριστήκαμε λίγο, αλλά το βρήκαμε. Έπλυνα βιαστικά εσώρουχα, κάλτσες και μια μπλούζα στο χέρι και τα άπλωσα στο καλοριφέρ που ευτυχώς ήταν αναμμένο (έχω λόγο που το τονίζω) για να στεγνώσουν. Ένα ντουζ στα γρήγορα και βγήκαμε στους δρόμους πάλι. Περάσαμε την κεντρική πύλη της παλιάς πόλης και μπήκαμε στο παραμύθι!

11183093_986568418043989_851731081_o

Το Ταλίν ήταν έρωτας! Ασφαλισμένος μέσα στα τείχη, ένιωθες πως όλα τα δεινά έχουν μείνει απ’εξω και τίποτα δεν μπορεί να σε πειράξει πια. Όπως όταν ζεις ένα παράφορο πάθος και παύεις να καταλαβαίνεις ότι υπάρχει κι άλλη ζωή τριγύρω. Σταμάτησε ο χρόνος και όλες μας οι αισθήσεις ήταν λες και δημιουργήθηκαν για να απολαύσουν αυτόν τον μικρό τόπο. Νιώσαμε κάθε πέτρα των καλντεριμιών και των στενών τους, προσκυνήσαμε τους μεγαλοπρεπείς παλιούς ναούς τους, δοκιμάσαμε γλυκά με marzipan (αμυγδαλόψιχα) που είναι σπεσιαλιτέ τους, γευτήκαμε ζεστή πηχτή σοκολάτα σε γραφικά καφέ ζαχαροπλαστεία, φάγαμε σε δύο από τα καλύτερα εστιατόρια της πόλης μαγικά πιάτα, δικό τους ψωμί, τάρανδο και κρέμα του Ταλίν, σε τιμές που τρως σε ένα επιεικώς μέτριο ελληνικό, πήγαμε για μασάζ (μην πάει στο πονηρό ο νους σας) και καταλήξαμε και τα δυο βράδια σε ένα τζαζ live bar.

Εκεί γνώρισα τον Έρικ και τη Μιρέλα. Ο Έρικ ήταν σουηδός δημοσιογράφος σε μόνιμη αποστολή στο Ταλίν και πρώην συμφοιτητής του Γιώργου Παπανδρέου.. του γνωστού. Είχε πολύ ενδιαφέρον να ακούς ιστορίες… Χωρίς να πάρω πολιτική θέση, οφείλω να μεταφέρω ότι η γνώμη του ήταν εξαιρετική καθώς μου μίλησε για ένα παιδί που ήταν πρώτο σε όλα στο Πανεπιστήμιο και ιδιαίτερα σεμνό. Η Μιρέλα από την άλλη μου μίλησε για άλλα Πανεπιστήμια… Δούλευε σε ένα από τα πολλά strip bar της πόλης, καθώς το στριπτίζ, η λαγνεία και το σεξ είναι χαρακτηριστικά εγχώρια… «προϊόντα». Η Μιρέλα ήταν τόσο όμορφη όσο τη φαντάζεστε και όπως τη φαντάζεστε. Πιάσαμε τη συζήτηση. Μου είπε πως σπουδάζει και το κάνει αυτό για να βγάζει τα προς το ζην. Καταγόταν από ένα χωριό της Εσθονίας και οι γονείς της δεν μπορούσαν να στηρίξουν την απόφασή της να σπουδάσει. Αντί να κάνει promotion σε supermarket προτίμησε να κάνει στριπτίζ σε μερικούς περίεργους ή ακόμα και απελπισμένους. Τα λεφτά είναι καλά και πληρώνει το νοίκι της. Μου λέει πως έχει αγόρι και δεν κοιμάται με κανέναν άλλο. Μόνο γδύνεται, χορεύει και κρατάει συντροφιά. Αναζητώ στα μάτια της την προστυχιά και την ανεντιμότητα και δεν τη βρίσκω. Πολύ πιο κυρία και ειλικρινής από μερικές που γνωρίζω κι ας μη γδύνονται επί πληρωμή.

Με την ιδιότυπη παρέα Μιρέλας και Έρικ μας πήρε αργά. Και ήπιαμε και κάτι παραπάνω. Κέρναγε ο ένας για τη μόστρα και την απογείωση, κέρναγε η άλλη για την αλήθεια της και την προσγείωση….γυρίσαμε με την Αιμιλία στο διαμέρισμα και ίσα που προλάβαμε να κοιμηθούμε δυο ώρες. Στις 6.30 έπρεπε να ξυπνήσουμε για να πάμε να πάρουμε το λεωφορείο για Ρίγα. Λετονία. Δεν ξέρω και δεν θυμάμαι τίποτα από αυτή τη διαδρομή. Κοιμόμουν. Ξέρω πως κάναμε πέντε ώρες γιατί είδα το ρολόι μου. Η Αιμιλία, η Χριστίνα και ο Γιώργος όμως θα σας πουν ότι μπορούσες να πιεις όσους καφέδες ήθελες δωρεάν και να δεις ταινίες στην προσωπική οθόνη του καθίσματος με ακουστικά. ΚΤΕΛ Ταλίν-Ρίγα, 7,50 ευρώ. Και συνεχίζουμε…

Η πυξίδα δείχνει πάντα το… «Βορρά»…

…συνεχίζεται…

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!