Για άλλη μια φορά διακόπτεται η ανία και η αυτολύπηση του ρημαγμένου πλέον ανεπτυγμένου κόσμου από μια τραγική επίθεση αυτοκτονίας αυτή την φορά στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης. Για λίγο σταματάμε αυτά που κάνουμε, βάζουμε ένα ευφυές και συγκινητικό σκίτσο στο προφίλ μας και έχουμε ξεσπάσει την αντίθεση μας “καταδικάζοντας την βία από όπου και αν προέρχεται”. Ο κόσμος πια έχει χάσει το προσωπείο της ασφάλειας και της ηρεμίας και μιλώ για προσωπείο μιας και οι πόλεμοι και οι εμφύλιοι πάντα μάστιζαν την ανθρωπότητα, εν τούτοις λάμβαναν χώρα σε μέρη όπου δεν ενοχλούσαν τον μέσο πολίτη του ανεπτυγμένου κόσμου.

Τώρα πια ο πόλεμος έχει φτάσει στα σπίτια μας και είναι τρομακτικό το πόσο ειρωνική είναι η ζωή. Ο Δυτικός κόσμος στήριζε για χρόνια την ευημερία του στον κατακερματισμό της Μέσης Ανατολής και δεν ήταν σίγουρα λίγοι αυτοί που βαθιά μέσα τους, αν είχαν την ευκαιρία θα το πάταγαν το κουμπί και ας πέθαιναν 3.000 Μανδαρίνοι. Γιατί οι Μανδαρίνοι ήταν μακριά. Έλα που όμως, καλέ μου Τεοντόρο, έκανες συμφωνία με τον διάολο και αυτός γυρνά για να πληρωθεί.

Η μάστιγα της αλλαγμένης φωτογραφίας προφίλ και των δακρυσμένων σκίτσων δεν δίνει λύση σε έναν κόσμο όπου ο ρατσισμός και η ξενοφοβία δεν είναι μόνο πολύ καλό θέμα για Πανελλήνιες. Όταν ο μισός πλανήτης υποχρεώνεται στην ανέχεια και τους εμφυλίους, όταν η χρησιμότητα του είναι η φτηνή εργασία και μόνο δεν απέχεις μακριά από την έκρηξη. Γιατί όσο και να πασχίζεις να τους κρατήσεις αμόρφωτους και υποταγμένους σε ιδεοληψίες και θρησκευτικά στερεότυπα για να εκμεταλλεύεσαι την γη τους, η ανάγκη τους για την επιβίωση θα διοχετευθεί σαν λάβα από όποιο ρήγμα βρει.

Όλη αυτή η κατάσταση είναι ένας φαύλος κύκλος. Η δυτική κοινωνία λειτουργεί φοβικά και πιέζει στο περιθώριο ομάδες με ήδη μεγάλη δυσκολία ένταξης οδηγώντας τες σε απομόνωση και κατ’ επέκταση γιγάντωση των διαφορών. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη, για να τα λέμε και όπως είναι.
Η Τουρκία γίνεται όλο και πιο σκληροπυρηνική μιας και πλέον δεν έχει κανένα συμφέρον να υποκρίνεται δημοκρατία για να ενταχθεί στην ετοιμοθάνατη Ε.Ε. και ο ανεπτυγμένος κόσμος για άλλη μια φορά κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης ντύνεται με συντηρητισμό, δαιμονοποίηση των μεταναστών και ακραίες ιδεολογίες.
Αν μη τι άλλο ποτέ δεν αγάπησα το να γίνομαι μάντης κακών αλλά δεν έχουμε ζήσει ακόμα τις χειρότερες μέρες. Φεύ.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».