Θα περιμένω τον καιρό μου

τα κοινά μας χρόνια

Γεμίζει το φεγγάρι

όπου να’ ναι είναι η αργία των άστρων

Βραδιές πολλές βασίζομαι στ’ άστρα τ’ ανθρώπινα, εμάς. Καθένα έχει την δικιά του σκέψη και το δικό του θυμικό,τις δικές του παρελάσεις, προσλαμβάνει διαφορετικά το φως και αλλιώς το διαχειρίζεται. Κάθε άστρο με διαφορετική απάντηση και καθεμιά ταιριαστή στις ανεξερεύνητες όψεις σου .Κάθε άστρο αποδίδει τον χρόνο με άλλη βαρύτητα και σε άλλη χρονική στιγμή. Σχηματίζεται τότε στο νου μου η απόκοσμη βεβαιότητα πως είναι η αγάπη τα πνευμόνια του σύμπαντος, μέσα σε πολύχρωμες ανάσες πλανητών, σε θρυαλλίδες γαλήνης και μαύρες τρύπες με λευκή καρδιά. Φθάνει κάθε μέρα ο άφθαρτος ήλιος στην πεπερασμένη ζωή και στην απροσμέτρητη επιθυμία να ζήσω, φθάνω την γλώσσα σου και εγώ, στον ύπνο μου επαναλαμβάνω τους φθόγγους και το συντακτικό. Ξανά και ξανά μέχρι να σκέφτομαι απευθείας στην μελωδία σου και στον εσωτερικό σου ρυθμό. Έρωτας είναι η γέννηση ενός κορμιού με δύο μητρικές γλώσσες.

Μέσα στα αφτιά μου έχω πάντα το άηχο επιφώνημα των πλανητών μπροστά στην αυγή και την ζήλεια τους για την αστείρευτη ζωή της δικής μας γης…

Βραδιές πολλές κάθομαι στα βουνά και στον αέρα  μήπως προσέξω που κοιτάς τόσο ευτυχισμένη, μήπως χτυπήσω πάνω στους διάφανους κόμπους και δεθώ. Στο ύψος σου κατοικούνε οι ανείπωτες εξισώσεις, οι προσευχές των απλών ανθρώπων, οι θυσίες, ο βουβός πόνος και η σπουδαία τέχνη. Βραδιές πολλές ακολουθώ την εποχή των παγετώνων, τους μουσώνες, τις τροπικές καταιγίδες, τα υποβρύχια ηφαίστεια, το ρεύμα του Κόλπου, τους κυκλώνες, τις παγωμένες λίμνες, τα τιτάνια κύματα, τα πηγάδια και τις βυθισμένες ακτές μετρώντας τους δακτυλίους της μιλιάς σου και τους ρόζους της ηδονής. Σκούπισε τα δάκρυά σου πριν κοιμηθείς για αυτήν την χώρα, για αυτήν την μοίρα, για αυτήν την κατηφόρα. Άλλη λύση δεν υπάρχει: αύριο θα βουτήξουμε πάλι στην χαρά.

Φοβαμαι κι ας μην το παραδέχομαι φωναχτά μήπως τα όνειρά μου δεν γίνουνε κύματα και μείνω εδώ για πάντα αντί να ταξιδεύω στον καιρό… μήπως δεν μου δοθεί η ευκαιρία να παλέψω για τον καιρό μου… και πόσες στ’ αλήθεια ευκαιρίες θα έχω όταν τ’άστρα θα προφέρουνε σωστά το όνομά μου…

Θα περιμένω τον καιρό μου

τον κοινό μας παρονομαστή

το φεγγάρι γεμίζει το πρόσωπο του παραθύρου

ο καιρός που θελήσαμε, είμαστε

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.