Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δακρύζουν στο “Χαμόγελο της Μόνα Λίζα”, κοπετοί στο “Κυνήγι της ευτυχίας”, που ακόμα και στο “Ο διάβολος φορούσε Prada” βρίσκουν ένα νόημα ζωής, βρε αδερφέ, κρυμμένο κάτω από μαντήλια Hermès και Manolo. Παρόλα αυτά ζούμε την ζωή της στάμπας, ήτοι τα βαθιά νοήματα είναι χρήσιμα μόνο όταν γράφονται πάνω σε μπλουζάκια και σετάρονται επιμελώς με άλλα είδη ρουχισμού, αλλά όχι με επιλογές ζωής. Ο προβληματισμός της γράφουσας ξύπνησε ένα ωραίο πρωί, όταν μεταξύ οικονομικών-κοινωνικών άρθρων ανακάλυψε δύο παιδιά και ένα ενδιαφέρον μότο: “Dream.Travel.Live”. Κλισέ, ε; Ειδικά αν το φοράς για να πας μέχρι την πλατεία. Πόσο μη κλισέ είναι όμως όταν το φοράς για να πας ένα ταξίδι ζωής στην Αφρική… Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή.

Δύο παιδιά,
μια τρελή ιδέα,
δώδεκα χώρες,
έξι μήνες,
15.000 χιλιόμετρα,
ένα ντοκιμαντέρ και
πέντε φιλανθρωπικά projects.

κοριτσάκι

Εξ αρχής όταν σκεφτόμουν αυτήν την συνέντευξη δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από την ερώτηση την τετριμμένη και χιλιοδιατυπωμένη… “Πώς δημιουργήθηκε αυτή η ιδέα;” Ο Ελπιδοφόρος Χρυσοβέργης κατά “φουμπού” Ελπίς Τρελοκόμος και η Θεοδώρα Μπίτση, εκ Λαμίας και εξ Αθηνών ορμώμενοι, συμφοιτητές στην σχολή Οικονομικών Επιστημών της ΑΣΟΕΕ και μαζί από το δεύτερο έτος, απαντούν:
“Το Κέιπ Τάουν είναι σημείο συνάντησης για αρκετούς ταξιδιώτες… Πολλοί είτε ξεκινούν, είτε καταλήγουν τις εξορμήσεις τους εκεί. Μέσω του couchsurfing φιλοξενήσαμε αρκετό κόσμο που έκανε κάτι τέτοιο, ίσως όχι τόσο μεγάλο σε χρόνο και απόσταση, αλλά μας επηρέασαν και είπαμε γιατί όχι!

Ωστόσο έμελλε αυτό το ταξίδι να γίνει κάτι παραπάνω μιας και όπως μας λέει ο ο Ελπιδοφόρος “ένα βράδυ, μου ήρθε και η ιδέα για το ντοκιμαντέρ, το είπα στη Δώρα, μια που της το είπα και μια που ξανακοιμήθηκε… Εγώ εννοείται δεν έκλεισα μάτι όλο το βράδυ σκεπτόμενος τα πάντα!”

Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα και την βάπτισαν Afriquest, φίλοι και οικογένεια ήρθαν στην βάπτιση φέρνοντας κάποιοι αμφισβητήσεις και κάποιοι ενθουσιασμό αλλά το ταξίδι είχε ήδη ξεκινήσει.
“Ξεκινήσαμε στις 30 Μαΐου από το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας στο Κέιπ Τάουν της Νοτίου Αφρικής και συνεχίσαμε Σουαζιλάνδη, Μοζαμβίκη, Μαλάουι, Τανζανία, Μπουρούντι, Ρουάντα, Ουγκάντα, Κένυα, Αιθιοπία, Σουδάν και τελειώνουμε Αίγυπτο… Το ταξίδι έχει διάρκεια 6 μήνες!”

Ο σκοπός ήταν να γνωρίσουν τους πολιτισμούς της Αφρικής, κινηματογραφώντας τις εμπειρίες τους εκεί, αξιοποιώντας παράλληλα χορηγίες και προσωπική εργασία προς εξυπηρέτηση διαφόρων φιλανθρωπικών σκοπών.

“Ξεκινήσαμε το ταξίδι έχοντας σχεδιάσει τρία φιλανθρωπικά προγράμματα. Ένα ορφανοτροφείο στη Νότιο Αφρική, ένα ιατρείο στην Τανζανία και ένα σχολείο σε παραγκούπολη στην Κένυα. Όμως όσα περισσότερα κάναμε, καταλαβαίναμε πως η χαρά που δίνουμε και παίρνουμε, δε συγκρίνεται με τίποτα άλλο στον κόσμο! Ο κόσμος βοηθούσε γιατί έβλεπε ότι είμαστε δύο παθιασμένα παιδιά που δρουν ανεξάρτητα, χωρίς ταμπέλες, χρησιμοποιώντας σωστά και το τελευταίο ευρώ… Έτσι ξεκινήσαμε δύο ακόμα καμπάνιες, καταφέρνοντας να κάνουμε αρκετά μεγάλα πράγματα. Μετά από ένα ορφανοτροφείο στην Αιθιοπία, το τελευταίο μας project αφορούσε το πιο σημαντικό στοιχείο στον πλανήτη… ΝΕΡΟ… Με τη βοήθεια αρκετών φίλων και γνωστών, καταφέραμε να μαζέψουμε τα χρήματα για να κάνουμε γεώτρηση και να δώσουμε πρόσβαση σε καθαρό νερό σε 1,200 κατοίκους του χωριού Al Youya στο Σουδάν! Δεν υπάρχουν λόγια που μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα όταν άνοιξαν οι βρύσες…”

νερό

Φυσικά, ο καθένας αναρωτιέται πως στην περίοδο της κρίσης κατέστη δυνατή η συγκέντρωση πόρων για ένα τέτοιο ταξίδι, μιας και οι έχοντες σφίγγουν πιο πολύ τις παλάμες απ΄ότι πριν και η ιδιωτική πρωτοβουλία αποδυναμώνεται εκ των συνθηκών. Ωστόσο, εμείς τα παιδιά του ανεπτυγμένου κόσμου έχουμε στο μυαλό μας, αεροπλανοφόρα, τζιπ και ξενοδοχεία (ο αμερικάνικος κινηματογράφος φταίει) αλλά η πραγματικότητα σε προσγειώνει στις συνθήκες διαβίωσης αυτού του πολύπαθου λαού που ταλανίζεται από εμφυλίους, ασθένειες, φτώχεια και ασιτία.

“Ένα εξάμηνο ταξίδι στην Αφρική σίγουρα απαιτεί αρκετά έξοδα. Κουβαλώντας όμως σκηνή και κουζινικά, κρατάμε το budget όσο πιο χαμηλά γίνεται. Δύο χρόνια δουλειάς μας πήρε για να αποταμιεύσουμε τα χρήματα για το ταξίδι αυτό. Στην προσπάθειά μας να μαζέψουμε λεφτά για το μοντάζ του ντοκιμαντέρ, καθώς και για διάφορες φιλανθρωπίες που θέλαμε να κάνουμε στο δρόμο, ξεκινήσαμε μια καμπάνια χρηματοδότησης στο διαδίκτυο, η οποία είχε μεγάλη επιτυχία! Το AfriQuest μας σιγά σιγά γινόταν ένα κίνημα. Σίγουρα δεν είναι όλα ρόδινα και ωραία… Σε μερικές χώρες όπου η πολιτική κατάσταση είναι ασταθής, χρειαστήκαμε τη συνοδεία στρατού για να περάσουμε κάποια μέρη. Αρρώστιες και συνθήκες υγιεινής ήταν ένα ακόμα θέμα που μας απασχολούσε αλλά ευτυχώς μέχρι στιγμής την έχουμε βγάλει καθαρή μονάχα με μερικούς στομαχόπονους και ψύλλους. Η αλήθεια είναι πως με τον τρόπο που επιλέξαμε να ταξιδέψουμε, μπορεί να είναι απίστευτα κουραστικός ώρες-ώρες (περάσαμε μέρες ολόκληρες σε λεωφορειάκια στριμωγμένοι όσο πήγαινε), αλλά έχει το θετικό πως είμαστε συνεχώς με ντόπιους ανθρώπους, οι οποίοι πάντα μας βοηθάνε και μας συμβουλεύουν”.

Σίγουρα, το να βγαίνεις από την ζώνη ασφαλείας σου, να βγαίνεις από περπατημένα μονοπάτια, έχει το τίμημά του. Οι κίνδυνοι, οι δυσκολίες, οι μέρες που ίσως να αναρωτήθηκες γιατί ξεκίνησες είναι αναπόφευκτα, μαζί την αμφισβήτηση που μπορεί να κρύβει κάθε τηλεφώνημα από την πατρίδα, κάθε χαρακτηρισμός τύπου  αυτοί είναι τρελοί” υποχωρούν τελικά χωρίς αντίσταση. Όταν ρώτησα τα παιδιά για άσχημες ή όμορφες στιγμές που έζησαν ήρθε μόνο μια απάντηση.

“Ένα ταξίδι μετριέται καλύτερα σε φίλους, παρά σε χιλιόμετρα…” Οι φανταστικοί άνθρωποι που γνωρίσαμε, κάνανε αυτό το ταξίδι μοναδικό. Δε θα ξεχάσουμε ποτέ στην έρημο του Σουδάν, όπου φτιάξαμε το πηγάδι, οι άνθρωποι μπορεί να μη μιλούσαν λέξη Αγγλικά, και μεις λέξη Αραβικά, όμως μας αγκαλιάσανε προσφέροντας ότι είχαν και δεν είχαν… Είναι από τις στιγμές που καταλαβαίνεις ότι τα χαμόγελα και η αγάπη φέρνουν την ευτυχία, όχι τα υλικά αγαθά.”

african sandlas

Τα παιδιά γυρνούν αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, καθώς το όμορφο ταξίδι τους κλείνει εδώ, αλλά δεν τελειώνει η δράση τους και η βοήθεια που μπορούμε να τους δώσουμε: “Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να βοηθήσει κανείς! Επειδή είμαστε δυο μας που τα κάνουμε όλα, και ήδη ετοιμάζουμε διάφορα project και στην Ελλάδα, υπάρχει αρκετή δουλειά για όλους σε διάφορους τομείς! Μπορείτε επίσης να ενισχύσετε κάποιο από τα φιλανθρωπικά μας προγράμματα με οποιοδήποτε ποσό στο λογαριασμό… Λιθαράκι λιθαράκι μπορούμε όλοι μαζί να χτίσουμε κάτι πολύ μεγάλο! Το Africanism είναι ένας ακόμα τρόπος να ενισχύσουμε το φιλανθρωπικό μας έργο. Τα χειροποίητα σανδάλια του africanism τα πρωτοσυναντήσαμε στην Κένυα όπου και ξετρελαθήκαμε με τους απίστευτους συνδυασμούς χρωμάτων από τις χάντρες που τα στολίζουν. Ξέροντας ότι θα έχουν σίγουρη επιτυχία στο ελληνικό καλοκαιράκι, σκεφτήκαμε κατευθείαν να τα φέρουμε και στην Ελλάδα! Ξεκινήσαμε με λίγα κομμάτια τα οποία έχουν ήδη αρχίσει να φεύγουν. Μια ματιά στο μπλογκ μας αλλά και τη σελίδα Africanism Sandals στο facebook θα σας πείσει! Δείτε τα μοντέλα μας εκεί και στείλτε inbox για παραγγελίες!”

Κλείνοντας, ζήτησα από τον Ελπιδοφόρο και την Δώρα να μου μιλήσουν για την δικιά τους κινητήριο δύναμη, αυτό που τους κάνει τόσο ξεχωριστούς, τόσο θαρραλέους. Ίσως αυτή ερώτηση να διατυπώθηκε με κάποιο δέος, μια δόση θαυμασμού, περιμένοντας να ακούσω για μαγικά φίλτρα και υπερδυνάμεις. Η απάντηση που πήρα ήρθε αμμοθύελλα από την Αίγυπτο και με σήκωσε από την θέση της σιγουριάς μου.

“Υπεύθυνοι για τις επιλογές μας είμαστε μονάχα εμείς. Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Εάν θέλεις κάτι πολύ, ο κόσμος να χαλάσει, θα το πετύχεις. Όπου και να είναι αυτό. Εάν ήμασταν φτιαγμένοι για να είμαστε σε ένα μέρος, θα είχαμε ρίζες και όχι πόδια. Αλλά είμαστε πολίτες του κόσμου. Σε όλους μας υπάρχει αυτή η πλευρά του εαυτού μας. Απλά πολλές φορές με τους ρυθμούς της καθημερινότητας ξεχνιέται και μένει στην άκρη. Μέχρι να έρθει λίγο κάποιος να μας ταρακουνήσει και να μας θυμίσει ότι υπάρχει και αυτή η πλευρά του εαυτού μας που νοιάζεται για το συνάνθρωπο…

Be the change you wish to see in the world, είπε ο Mahatma Gandhi και συμφωνούμε απόλυτα!

ελπις-δώρα

Υ.γ1. Ευχαριστώ την Δώρα και τον Ελπιδοφόρο για την ευκαιρία και μόνο να γνωρίσω δυο τόσο θαυμάσιους και χαρούμενους ανθρώπους.
Υ.γ2. Ευχαριστώ τα social media που ένωσαν Χαρτούμ και Ελλάδα για την καταγραφή αυτής της εμπειρίας.
Υ.γ3. Ευχαριστώ την μαμά μου και τον μπαμπά μου που πληρώνουν το ίντερνετ.

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».