Η ώρα είναι μία. Τη νύχτα. Έπρεπε από χτες να είχα δώσει το άρθρο μου αλλά δεν είχα laptop. Και σήμερα που το πήρα δεν είχα χρόνο. Από αυτό το χρόνο που χρειάζεται για να γράψεις 2-3 σελίδες. Δεν είναι οποιοσδήποτε χρόνος και δεν μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε χώρο. Ιδιοτροπίες αρθρογράφων…

Αυτή είναι η δεύτερη βδομάδα, όχι συνεχόμενη, που δεν είχα καμία ιδέα τι να γράψω. Κι επειδή μου έχετε ανεβάσει πολύ τον πήχη, είχα αποφασίσει να μη δώσω τίποτα για δημοσίευση. Ετοίμαζα κάτι εδώ και δυο ώρες αλλά δεν θα είναι έτοιμο για αύριο γιατί θέλει δουλειά ακόμα. Έγραφα για την αλήθεια…

Άλλαξε η μέρα στις δώδεκα και με βρήκε γράφοντας. 25 Σεπτεμβρίου. Είναι η μέρα του πατέρα. Όχι δε μπερδεύτηκα. Το ξέρω πως η παγκόσμια μέρα του πατέρα είναι τον Ιούνιο, σήμερα όμως είναι η μέρα του δικού μου πατέρα. Τα γενέθλιά του. Είχα το νου μου στο ρολόι και όταν πήγε δώδεκα άφησα το laptop και πήγα να τον φιλήσω και να του ευχηθώ. Έχει μαλακά, αφράτα μάγουλα και του έδωσα πολλά πολλά απανωτά φιλιά. «Με έφαγες» μου είπε γελώντας. Όταν ήμουν μικρή του έδινα κάθε, μα κάθε βράδυ στο ένα μάγουλο τόσα φιλιά όσα ήταν ο μήνας και στο άλλο όσα ήταν η μέρα. 31/12 όπως καταλαβαίνετε γινόταν το μεγάλο πατιρντί!

Αυτή την εβδομάδα η μητέρα μου έλειπε και την περάσαμε οι δυο μας. Κατοικώ πια πολύ μακριά του και ήθελα πολύ να περάσουμε ουσιαστικό χρόνο μαζί. Πάντα μιλούσα πιο πολύ με το μπαμπά μου. Για τα πάντα. Όσο περνάνε τα χρόνια βέβαια, μιλάμε αλλιώς. Ίσως γιατί εγώ γίνομαι αλλιώς, ή κι εκείνος να γίνεται αλλιώς. Αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουμε κι εμείς. Η ουσία της σχέσης όμως παραμένει η ίδια. Ο μπαμπάς μου είναι ο ήρωάς μου κι εγώ του φέρνω άθελα μου τόσες δυσκολίες ώστε να τον κάνω ήρωα. Ξέρω πως αρκετές κόρες και πιο πολύ πατεράδες εκεί έξω θα καταλάβετε τι εννοώ.

Πέρασε ωραία η εβδομάδα. Ξυπνούσαμε τα πρωινά, εκείνος πάντα νωρίτερα, πίναμε τον καφέ μας στο μπαλκόνι και αρχίζαμε τη μέρα μας. Τα απογεύματα πηγαίναμε για μπάνιο οι δυο μας και μετά αυτοσχεδιάζαμε στην κουζίνα. Αργά τα βράδυ εγώ απομονώνομαι στο σαλόνι μόνη μου. Κι εκείνος θυμώνει γιατί όταν κάθομαι μόνη μου καπνίζω περισσότερο. Και ανησυχεί. Όπως ανησυχούν οι πατεράδες όταν τα παιδιά τους είναι μόνα τους. Ακόμα και αν είναι παραπάνω από ενήλικες και κάθονται στο δίπλα δωμάτιο…

Πριν 17 χρόνια ο μπαμπάς μου αρθρογραφούσε σε μια τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα. Μια βδομάδα θα έλειπε και δεν μπορούσε να παραδώσει άρθρο. Έτσι του πρότεινα να με αφήσει να γράψω κάτι εγώ αντί γι αυτόν. Και με άφησε. Προχτές που ήμασταν για μπάνιο στη θάλασσα του είπα «Γράψε κάτι αντί για μένα αυτή την εβδομάδα στο Βeau Sillage, όπως εγώ τότε». Και γέλασε.

Εκείνη την εβδομάδα που έπρεπε να γράψω αντί γι αυτόν, είχα γράψει γι αυτόν. Θα ήθελα πάρα πολύ να θυμόμουν τι έλεγε εκείνο το άρθρο, αλλά δεν θυμάμαι πια. Μόνο πως το λέγανε «Η άλλη αγκαλιά». Κι εννοούσα εκείνη του πατέρα. Δίπλα στης μάνας. Και το είχα γράψει για να την υποστηρίξω και να πω ότι είναι το ίδιο σημαντική και το ίδιο καθοριστική για τον καθένα μας. Πως είναι πολύτιμη, ακριβή και συχνά αδικημένη. Εκείνοι οι εννιά μήνες που η μάνα κυοφορεί και οι ώρες που γεννάει στιγματίζουν για πάντα τη διαφορετικότητα της θέσης του πατέρα, άδικα τις πιο πολλές φορές. Δημιουργούν μια απόσταση και τον βάζουν σε μια θέση την οποία τις περισσότερες φορές εκείνος δεν έχει επιλέξει.

Ο πατέρας είναι το «κρυφό» χαρτί, είναι η στοργή που υποθάλπεται, η ενέργεια που συσσωρεύεται για να χαριστεί ολόκληρη όποτε την έχουμε ανάγκη. Μια δύναμη ήρεμη, μια αγκαλιά διαφορετική. Δεν διεκδικεί να είναι σαν της μάνας και αυτό την κάνει ακόμα πιο απαραίτητη. Η άλλη αγκαλιά. Που ξέρει να περιμένει και να υπομένει μέχρι να φτάσουμε σε αυτή. Να τους αγαπάτε τους πατεράδες σας. Και να τους γνωρίσετε καλύτερα αν δεν τους ξέρετε ήδη. Οι πατεράδες είναι η «καταγωγή» μας. Είναι εκείνο το τυφλό σημείο που έχουμε μέσα μας και δίνει απαντήσεις για τα πάντα.

Σήμερα ξεκίνησα να γράψω για την αλήθεια μα όταν η ώρα πήγε δώδεκα και φίλησα το μπαμπά μου δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό. Δεν μπόρεσα να μην αλλάξω θέμα. Κι αφού δεν έγραψε αντί για μένα, εγώ θα γράψω πάλι γι’ αυτόν. 17 χρόνια μετά. Άλλωστε δεν ξεφεύγω και τόσο από το θέμα μου. Και ο πατέρας μια μεγάλη αλήθεια είναι. Τόσο μεγάλη που καμιά φορά αγκαλιάζει και τη δικιά μας. Καλώς ή κακώς.

Θα ήθελα πάρα πολύ να σας μιλήσω αναλυτικά για το μπαμπά μου αλλά μπορεί να μην του αρέσει το πρωί που θα το διαβάσει. Βλέπετε, ποτέ δεν του άρεσαν οι τυμπανοκρουσίες και η αυθόρμητη κοινωνική έκθεση. Σχεδόν δε θέλει να γιορτάσει τα γενέθλιά του, αλλά πότε τον άκουσα για να τον ακούσω τώρα… Θα γράφω εκείνο που σκέφτομαι χωρίς να νοιάζομαι για τα κακόβουλα σχόλια. Άλλωστε εκείνοι που τα κάνουν δεν αξίζουν τις εξηγήσεις μας.

Όταν και αν ποτέ μεγαλώσω θα ήθελα να αποκτήσω την ευγένεια της ψυχής που έχει ο μπαμπάς μου. Κι εκείνη την παιδική ψυχή που έχει το θάρρος και τη λεπτότητα να συνεχίζει να πληγώνεται και να χαμογελάει. Να τους αγαπάτε τους πατεράδες σας. Να πέφτετε στην αγκαλιά τους. Την άλλη αγκαλιά. Και ακόμα πιο πολύ να τους αγκαλιάζετε κι εσείς. Κανένας δεν έχει περισσότερη ανάγκη την αγκαλιά από εκείνον που περιμένει υπομονετικά και στωικά να έρθει η σειρά του για να τη δώσει.

Χρόνια πολλά μπαμπά! Τα καλύτερα είναι μπροστά, και θα ήθελα να το πιστέψεις αυτό! Μμμματς 25 από το ένα μάγουλο, μμμματς 9 από το άλλο.

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!