Homo = άνθρωπος (στα Λατινικά μτφ.)

Επ’ευκαιρία της επερχόμενης παγκόσμιας ημέρας κατά της ομοφοβίας είναι μια εξαιρετική περίσταση για να ανοίξουμε ξανά το κατά τα άλλα διαρκώς ανοικτό ζήτημα της νομικής και κοινωνικής μεταχείρισης των ομοφυλόφιλων. Ξέρω, υπάρχει η γενικευμένη πεποίθηση πως αν δεν πλήττεσαι άμεσα από κάτι ,εν προκειμένω δεν είσαι ομοφυλόφιλος , μην ασχολείσαι γι’ αυτό και πολύ θα έχετε ήδη κλείσει την σελίδα και θα έχετε πιάσει τα διεθνή. Παρόλαυτα εγώ θα κάνω μια προσπάθεια να σας εξηγήσω αυτό που σε εμένα φαντάζει προφανές.

Οι ομοφυλόφιλοι, λοιπόν, είναι από τις κοινωνικές ομάδες με την μεγαλύτερη κακομεταχείριση σε ανεπτυγμένο και μη κόσμο. Aκόμη δεν έχουν αναγνωρίστει ευρέως τα εγκλήματα των ναζί (ευνουχισμοί, ορμονικές θεραπείες κλπ) επάνω στους ομοφυλόφιλους ,οι οποίοι είχαν βασανιστεί αγρίως και ελάχιστοι κατάφεραν να επιζήσουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ,ως προσβολή της αναπαραγωγής της Αρίας Φυλής, ενώ για πολλά χρόνια η ομοφυλοφιλία ήταν όχι μόνο ποινικό αδίκημα αλλά αρρώστια, διαστροφή και κατάρα μιας και πολλάκις υποβάλλονταν σε ορμονικές θεραπείες ,λοβοτομές ,ηλεκτροσόκ ακόμα και σε εξορκισμό. Στις σύγχρονες κοινωνίες αν και στερεότυπα έχουν πλέον πάρει την θέση τους στο συρτάρι της γιαγιάς αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο δεν έχει βρει την λύση του μέχρι και σήμερα.

Η 17η Μα’ί’ου (βλ. Κυριακή) είναι μια ημέρα αφιερωμένη στην ομοφοβία. Ομοφοβία είναι ο φόβος της ομοφυλοφιλίας. Η κοινωνία μας έχει αρνητική στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να έχουν καταλήξει να την φοβούνται ως την πηγή μυρίων κακών. Η φοβία αυτή λόγω των κοινωνικών πιέσεων στρέφεται ακόμα και εναντίον του ίδιου του ατόμου, το οποίο βιώνει μια διαρκή εσωτερική πάλη. Αυτή η εσωτερική μάχη συχνά προκαλεί κλινική κατάθλιψη. Επίσης το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών εφήβων συχνά οφείλεται στην εσωτερικευμένη ομοφοβία.
Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι ψυχολογικό και μόνο. Είναι εύλογο ένας απομονωμένος-εξοστρακισμένος άνθρωπος να βιώνει τα αποτελέσματα αυτής της περιθωριοποίησης έντονα και στην δική του ψυχολογία. Η κατάσταση είναι πολύ πιο τραγική από όσο φαντάζεστε μιας και πολλοί θα σκεφτήκατε “σιγά τα ψυχολογικά”. Στην γείτονα και προσφιλή Ιταλία οι αυτοκτονίες εφήβων ομοφυλόφιλων τα τελευταία χρόνια αυξάνονται ραγδαία, γεγονός το οποίο συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Φυσικά, τα νούμερα που φτάνουν σε εμάς δεν είναι ρεαλιστικά μιας και πολλές άλλες αυτοκτονίες δεν συνδέθηκαν ποτέ αφού ο αυτόχειρ βίωνε το μαρτύριο της περιθωριοποίησης μόνος του.

Τώρα όσον αφορά την Έλλαδα μας δεν βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση: μια χώρα στην οποία η ομοφυλοφιλία έπαψε να είναι ποινικό αδίκημα το 1951, ζει ανάμεσα στην Ευρώπη της εξέλιξης και τα κλισέ του πατριάρχη ανατολίτη, μητροπολίτες αποκαλούν ανθρώπους ¨κύνες¨ και την ομοφυλοφιλία “ψυχοπαθολογική εκτροπη”, βουλευτές απευθύνονται σε πρωθυπουργούς μιλώντας για “ευρώπη των π**σταριών” , νόμοι προστατευτικοί της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δεν ψηφίζονται για να να μην θιγούν “Πατέρες” της Εκκλησίας κ.λ.π .

Αν μη τι άλλο οι περισσότεροι από τους πολίτες στην Ελλάδα βιώνουν το ζήτημα ως “ας κάνουν ό,τι θέλουν εγώ να μην το βλέπω” ή “μακριά από τα παιδιά μου”, μια στάση η οποία μπορεί να είναι καλύτερη από το ξύρισμα γουλί και περιφορά με ταμπέλα στους δρόμους του χωριού αλλά εγείρει άλλα ζητήματα.
Καταρχάς, δίνει την εντύπωση -αν δεν ισχύει πραγματικά- ότι πρόκειται για μια μη αποδεκτή κατάσταση την οποία πρέπει να κρύψεις με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε σχέση με την ψυχολογία του ατόμου. Δεύτερον, είναι ανέφικτη μια φυσιολογική ζωή καθώς απλά καθημερινά πράγματα βιώνονται διαφορετικά (οικογενειακά τραπέζια, συμβίωση ζευγαριού, όχι γάμος-τεκνοποίηση κλπ). Τρίτον,δίνει την ευκαιρία να εκδηλωθούν ακραίες συμπεριφορές ρατσισμού από άτομα που πιστεύουν ότι εκφράζουν την γενική πεποίθηση της κοινωνίας απέναντι στους ομοφυλόφιλους.

Η ανοχή λοιπόν δεν είναι αρκετή. Γιατί αν ήταν, δεν θα υπήρχε η ανάγκη βασικά πράγματα που απολαμβάνουν οι straight να είναι όνειρο θερινής νυκτός και αντικείμενο αγώνα για τους ομοφυλόφιλους. Αν μη τι άλλο, δεν θα χρειαζόταν να μιλάμε για δικαιώματα των ομοφυλόφιλων αλλά γενικά για ανθρώπινα δικαιώματα. Και σε κάθε περίπτωση η σιωπή αφήνει ανθρώπους στενόμυαλους να ολοφύρονται υπερασπιζόμενοι τα δήθεν πατρογονικά ιδεώδη. Έχοντας μεγαλώσει σε μια κλασσική ελληνική οικογένεια το πρώτο που έμαθα ήταν να σέβομαι τις επιλογές των άλλων και να μην κρίνω το διαφορετικό. Επομένως εαν δεν μιλήσουμε όλοι, άνθρωποι γραφικοί θα συνεχίζουν να προσβάλλουν την ισότητα και την δημοκρατία στο όνομα της ελληνικής οικογένειας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω πως νομικά κάποια στιγμή πρέπει να προσφερθεί η ίδια θέση και προστασία σε ΟΛΟΥΣ τους πολίτες αυτής της χώρας. Όχι μόνο γιατί καταδικάστηκε η χώρα μας από το Ευρωπα’ι’κό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αλλά γιατί είναι προσωπική αποτυχία τους καθενός μας αν έστω και ένας άνθρωπος πάνω σε αυτή την γη δεν μπορεί να απολαύσει την ελευθερία.

P.s. Homosexuality (from Ancient Greek ὁμός, meaning “same”, and Latin sexus, meaning “sex”)

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».