Δεν υπάρχει ομορφότερη εικόνα από μια γυναίκα που είναι ευτυχισμένη. Ενός σώματος που έχει πάρει την δική του, ιδανική μορφή και παρουσιάζει την αποφασιστικότητα ως φυσική στάση ζωής και το χαμόγελο ως γενναιοδωρία προς τον κόσμο. Στο πίσω μέρος του μυαλού μιας ευτυχισμένης γυναίκας δεν είναι απλώς ένας άνδρας, μια καριέρα, ένα παιδί.. είναι η δικαίωση της σκληρής της φύσης, η πραγμάτωση όσων στενάζουν κάτω από τις στενές φούστες και όσων αιωρούνται πάνω και από τα δωδεκάποντα τακούνια. Έξω από ρόλους, διαστάσεις, μεγέθη και αυτοπαγιδεύσεις, έξω από συμβόλαια και συμβάσεις, έξω από το μαγείρεμα της επόμενης μέρας και την πρόγνωση του προβλέψιμου, τα νιάτα είναι αυτά που ακολουθούνε μια γυναίκα… και ο τρόπος που τα ένιωσε…

Στο πίσω μέρος του μυαλού μιας ευτυχισμένης γυναίκας, σαν αυτής της φωτογραφίας είναι ο πόνος που άξιζε τον κόπο.

Το ξεφύλλισμα των άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες, για άλλους είναι αντίστροφη μέτρηση και για άλλους μια μοναδική ευκαιρία ν’ ανασυρθούν λύσεις. Λύσεις παλιές για προβλήματα καινούρια, λύσεις που είχαν ξεχαστεί από την δυνατή ομιλία της σκόνης και την ανυπόφορη ζέστη της καθημερινότητας. Αν ήσουν κάποτε νέος και αδύνατος, μπορείς να ξαναγίνεις αδύνατος και να αισθανθείς νέος. Η νεότητα ως παρελθόν σε διδάσκει την λύση και ας μην είναι πλέον εύκολο όπως τότε μα απαιτεί δεκαπλάσια προσπάθεια. Είναι μια εκτίμηση και αυτή, ένας προσδιορισμός…

Το έχεις παντρευτεί το παρελθόν σου, το έχεις ερωτευτεί και ίσως αγαπήσει και ακόμα και αν θες να το χωρίσεις, να το ξεχάσεις και να του πάρεις την μισή περιουσία ως εκδίκηση, οι σελίδες στο ξεφύλλισμα παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες. Γεμάτες και απαράλλαχτες. Είναι ώρα για τσιγάρο και ποτό, σωστά; Η αδρεναλίνη του καπνού και οι καταρράκτες του αλκοόλ. Ένα κορμί που ευτύχησε να δοθεί στις επιθυμίες του και να τις κρατήσει αδιατάρακτες όπως φυλάνε τα ιερά βιβλία σε μέρη αθέατα και δροσερά και μια φορά στα πόσα χρόνια τα βγάζουν για να θυμηθούν αυτήν την αίσθηση του αθάνατου, των δακρύων που προλαβαίνουν τα χείλη, να θυμηθούν τις μέγιστες στιγμές. Τότε έτρεμε η φωνή σου από την ηδονή, τώρα από την θύμησή της, τέτοια η δύναμη της.

Βάλε ένα ποτό ακόμα να διασταλεί ο χρόνος, λιγάκι οι ραφές του να ανοίξουν. Θυμάσαι τότε που κυκλοφορούσαμε με λιγάκι σκισμένα ρούχα, χωρίς λεφτά στις τσέπες μας, δεν σου άρεσε πιο πολύ; Δεν σου ταίριαζε πιο καλά μέσα σου; Σκέφτεσαι και εσύ όπως κι εγώ πώς γίνεται να παραιτηθείς χωρίς να τα παρατήσεις….. να αποδεσμευτείς απ’ τις αλυσίδες σου χωρίς να ξεχάσεις το βάρος τους, το νόημά τους. Αυτό το βάρος έφτιαξαν τις φωτογραφίες ιδανικές, τις περιέβαλαν με μια εποχή, με φωνές γλυκές και όχι γλυκανάλατες. Δεν ξέρω, βάλε ένα ποτό και κάτι θα σκεφτούμε, κάτι θα μηχανευτούμε.

Η γυναίκα της φωτογραφίας, μια ευτυχισμένη γυναίκα, δεν κοιμάται μόνη.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.