Γιατί η άνοιξη αργεί; μπορεί να μας απαντήσει η ποίηση ή χρειαζόμαστε μετεωρολόγο; Μήπως τίποτα από τα δύο και απλώς ο καιρός έχει την δική του φύση και νοοτροπία; Και πράγματι τόση βροχή γεμίζει τους ταμιευτήρες των ματιών μας για μελλοντική χρήση σε ξηρούς έρωτες και φουσκώνει τα ανόητα φράγματα που έχουμε ορθώσει για να μην πάμε παρακάτω… η απλότητα μιλάει πιο δυνατά και από την σιωπή για αυτό και ο παρατεταμένος χειμώνας είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να συγκεντρώσουμε όλες τις δυνάμεις μας και να τις εκ-γυμνάσουμε για το καλοκαίρι που καταφθάνει, διότι η πιο δύσκολη εποχή είναι το καλοκαίρι… εκεί που το σώμα μας είναι αληθινή προέκταση του νου μας και εκεί που πρέπει να φανούμε αντάξιοι του φωτός… σε ηλιόλουστους καιρούς η βροχή είναι η πιο όμορφη ενέργεια…

Αν αφήσουμε την ποίηση να μας απαντήσει, θα μας οδηγήσει στον έρωτα και ο έρωτας θα μας αποκαλύψει όλες τις λέξεις… όχι όπως τις ξέρουμε αλλά όπως ήταν πραγματικά, μια φορά… μια φορά και έναν καιρό, έναν ηλιόλουστο καιρό…

Στην μέση του πουθενά ήσουνα η άκρη του νήματος

η δυσανεξία της ζωής στο λειψό και στο άχρωμο

Οι δαίμονες του Έρωτα είναι εδώ και η καρδιά μας εάλω

Όλα του ήλιου τα παιδιά είναι οικογένεια μου

Το ροδαλό μπουμπούκι, τα φορτωμένα καράβια των μυρμηγκιών

Ο αναποδογυρισμένος τζίτζικας που και έτσι την φύση αναστατώνει

Οι νυχτερινοί κολυμβητές στον δρόμο για τον Παράδεισο

Τα ωτοστόπ του γυρισμού στο πίσω κάθισμα της άμμου

ΟΙ αφημένοι βράχοι για να φιλιούνται οι γλάροι

Οι φυσικές λίμνες μιας ξεχασμένης βρύσης, οι λουόμενοι σκορπιοί

και τα μικρά πλεούμενα τρυφερά και αμάθητα

Η παύση του Αυγούστου και ο Σεπτέμβρης της ευθύνης

Τα χαμένα χρυσαφικά των θεών στα διυλιστήρια της χαράς

Ο θρόμβος στις φλέβες του θανάτου και η γερή δαγκωματιά στο χέρι που σφίγγει

Όλα του Ήλιου τα παιδιά η κληρονομικότητά μας

Η αδελφή μου είναι η Αυγή, γονείς μου είναι οι δυο πλευρές

του στρογγυλού μας κόσμου και εσύ, αγάπη μου, η Βασίλισσα μέλισσα

Η γαλάζια ζωοφόρος

η εύφλεκτη εξιστόρηση όσων αξίζουνε να μην χαθούνε

Χάρη σ’ εσένα καυχιέμαι τ’ ανοιχτά παράθυρα

Λείπει το σύννεφο, χορεύει το φεγγάρι

Σαν φυσάς μες στο πρόσωπό μου όλο τον ηλεκτρισμό

απ’ τα ουρλιαχτά των άστρων

η Νύχτα είναι επώνυμη γιορτή

γεμάτη αντισώματα στην έχθρα των ανθρώπων και την διχόνοια

Έτη φωτός ταξιδεμένοι μακριά απ’ τον φόβο που χωρίζει τα γόνατα απ’ την σκέψη

Ζούμε στο ήθος ενός γαλαξία και τραγουδάμε τις ζαβολιές του

με προφορά θαλασσινή και δόλωμα μια ρώγα από σταφύλι

 

Εσύ το τίμημα μιας λεύτερης ζωής

με το πολύτιμο των χεριών σου και το ανήμερο φιλί

Κάθε εποχή σου Άνοιξη και κάθε Άνοιξη εσύ

 

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.