Μια πολύ καλή μου φίλη φτιαγμένη από λιβάνι, σμύρνα και χρυσό, ευθυγραμμισμένη με τ’ άστρα της καλοσύνης και μ ένα χαμόγελο ισάξιο με το πιο γλυκό δάκρυ πηγαίνει στο εξωτερικό. Όχι, όχι δεν αναγκάζεται να φύγει και να ξενιτευτεί όπως θα ήταν το λογικό τέτοιες έκτακτες μέρες που ζούμε… το εξωτερικό την διάλεξε για να μην κάθεται άλλο εδώ γύρω γύρω απ’ το μηδέν και νομίζει πως ο κόσμος κινείται και προχωράει. Την διάλεξε για να εξελίξει τις ιδέες της και να χρηματοδοτήσει ένα όνειρο και ίσως μια ακόμα πέτρα στην βιτρίνα της κοινωνίας των διαχωρισμών. Ούτε ένα κύτταρό μου δεν στεναχωρήθηκε όταν μου το ανακοίνωσε μιας και η φύση λίγων εκλεκτών ανθρώπων είναι η πρόοδος και το ταξίδι. Πρώτα η Τροία και μετά η Οδύσσεια και η Ιθάκη και πάλι η θάλασσα… η Ανατολή δεν σε αφήνει πολύ να παραμείνεις στη Δύση, έχει σοβαρές προθέσεις… τόσα μέρη, τόση σοφία και το γνωστό ποίημα και οι άνθρωποι, οι γλώσσες, το άνοιγμα του μυαλού, η ένδεια της πολυτέλειας και ο πλούτος του πόνου για το ανθρώπινο και το απολύτως απαραίτητο.

Μα πάνω απ’ όλα η γνώση και η βοήθεια για λιγότερους σκυφτούς ανθρώπους.

Σαν ένα ζεστό πιάτο φαγητό που σε περιμένει αργά το βράδυ στο σπίτι, είναι και η ανακούφιση που νιώθεις όταν οι κόποι σου, οι σπουδές σου, οι ανεδαφικοί σε αυτήν την χώρα στόχοι σου κάπου αλλού απλώς είναι χρόνια κατάκτηση και κοινωνική απαίτηση. Σαν μια ζωή που ξοδεύτηκε σε ένα μπαλκόνι για να πετάξεις τελικά και όχι να σου πούνε να περάσεις μέσα και να κλείσεις και την κουρτίνα γιατί το φως κοστίζει με τόσους πολλούς τρόπους… Σαν τα δεκάδες βράδια που περάσαμε μπροστά σε λαμπρές ιδέες που ποτέ δεν λειτούργησαν κι όμως μας κράτησαν ζεστούς για αυτό που θα ερχότανε, μας άνοιξαν το βήμα και δεν ξεχαστήκαμε. Σαν το αγαπημένο σου τραγούδι που το άκουσες σε μια αποτραβηγμένη παραλία από μια διπλανή παρέα και μόνο η θάλασα μπόρεσε να σηκώσει τόσο βάθος. Σαν την θλίψη που δεν κατάφερε να σου τεκμηριώσει κάποια από τις χιλιάδες απαντήσεις στο ένα και μόνο ερώτημά σου. Σαν το μυαλό μας που μπορεί να ζωντανέψει όλα τα πλοία που ήρθαν και έφυγαν και ίσως να αποτρέψει μερικά ναυάγια…

Οι ευχές δεν είναι επιχειρήματα και τα δάκρυα δεν είναι ένας ακόμα συμβιβασμός με το πεπρωμένο μας.  Γι ‘αυτό και η φίλη μου μάζεψε το διασκορπισμένο της ταλέντο και πάει να κολλήσει τα κομμάτια ενός παζλ, ενός χρωματιστού μωσαικού με παραστάσεις και μηνύματα. Η φίλη μου δεν σκοπεύει να δανειστεί το μέλλον της… Γι αυτό και της έγραψα ένα μικρό ποίημα…

 

Βράδιασε! Στην πόλη μας βράδιασε!

Η σελήνη  ρυμουλκεί τον κόσμο

μες την διώρυγα του μαύρου χρόνου όσο ο ήλιος παίρνει ανάσες

η φτώχεια στις καρδιές μας αστράφτει μια νέα θρησκεία

 

για πού το έβαλες θνητέ πάνω στο άρμα

δίχως τα γκέμια μες τα χέρια σου σφιχτά

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.