Συνάντησα μια φίλη μου τυχαία σε ένα τυχαίο χώρο μια τυχαία βραδιά και μου διηγήθηκε μια διόλου τυχαία ιστορία.  Στενάχωρη, πιεστική ιστορία, από αυτές που σε καθηλώνουν και σε συγκινούνε. Από τις ιστορίες που σε πονάνε τόσο όσο για να θυμηθείς πώς είναι ο πραγματικός πόνος, το γυαλί της ανθρωπιάς πώς κόβει και γιατί το αίμα έχει την γεύση του Παραδείσου… Αντί για κείμενο, της έγραψα ένα ποίημα, ένα απλό ποίημα σαν την ιστορία που άκουσα τυχαία ένα βράδυ από μια καθόλου τυχαία κοπέλα..

 

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν πουθενά δεν κρατήθηκα

θα πει πως δυο άνθρωποι φοβήθηκαν περισσότερο απ’ όσο φωτίστηκαν

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν τίποτα δεν είδα

είναι που είχες τα μάτια σου κλειστά

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν δεν δείλιασα

είναι γιατί στις μέρες που ήρθανε είπα την αλήθεια και η αγκαλιά της αλήθειας

δεν είναι μοίρα ˙ είναι χρόνος με βούληση και χείλη

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν έφευγα

δεν ξέρω που να πάω γι’ αυτό περιμένω

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν υπερεκτίμησα είναι το παρελθόν και το μέλλον

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν τυλίχτηκα  να ζεσταθώ ήλπιζα, λιγάκι πιο πολύ

να ζεσταθώ

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν περιμένω

ο κόσμος όλος αυτός τι περιμένει (από εμένα)

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν μου ταίριαζε ένα μέρος

θα πει πως ίσως να το είχα αρνηθεί

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν διάλεξα να μιλήσω

ίσως να είναι που με εμπιστεύτηκε η ποίηση και νιώθω και ξέρω

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν αφηνόμουνα

θα είχα ένα φλεγόμενο κορμί και μια καμένη ψυχή

μπορεί να ήταν πιο ήσυχα πιο κρύα

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν ράγιζε ένα σημείο του χάρτη

μια χώρα, μια θάλασσα

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν χανόταν το νερό που έχεις μες τα μάτια

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν κάτι δεν πίστεψα

είναι οι προφητείες της κακοκαιρίας

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν ακούγεται κάτι στο σύμπαν

είναι η άχνα των δεήσεων, κάθε υψωμένο μας βλέμμα

κάθε γη, κάθε ξερό και βρεγμένο χώμα που ακουμπούν και πληγώνονται

τα γόνατα των ευσεβών ανθρώπων, τα γόνατα που γράφουν

πατούν με επιμονή και φυτεύουν παρακλήσεις στο στομάχι του θεού

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν γκρεμιζόμουνα

θα ήθελα να πέσω στον δρόμο που στέλνουν όσους δεν κέρδισαν την κόλαση

και έχασαν τον παράδεισο

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν κράτησα απόσταση και προχώρησα

είναι που απλώθηκε το θάρρος μπροστά μου

είναι που απαίτησαν να ενδώσω και να δώσω

οδηγίες για κάτι αχαρτογράφητο

είναι που έφερα αντιρρήσεις γι’ αυτό

Αν απ’ τον κόσμο κάτι νοσταλγώ είναι καλύτερα να μείνω απόψε μέσα μου

Αν απ’ τον κόσμο φοβάμαι όλο και όλο τους ανθρώπους

Αν επαναστάτησα και έζησα

Αν απ’ τον κόσμο όλο αυτόν δεν κουράστηκα

είναι από την καλοσύνη, την ελευθερία και την αγάπη

Αν είναι όλα στο μυαλό μου και στον δρόμο…

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.