Αν πρέπει να φύγεις, εμείς πρέπει να σε θυμόμαστε. Να συνεχίσουμε τη ζωή μας σα να συνέβη όντως κάτι τρομερό μιας και ο θάνατος κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος εκεί έξω. Να μην συνεχίσουμε τη ζωή μας σα να διεκπεραιώνουμε πράξεις σε βαριά λογιστικά βιβλία. Να φτιάξουμε ότι χάλασε και να συγχωρέσουμε ότι δεν φτιάχνεται. Τα μάτια μας να μην στέκονται σαν άχαρα προάστια της Αθήνας και τα δάκρυά μας να μην περιέχουν ούτε μια κακόφημη λέξη. Να μην πίνουμε τον χρόνο για να ξεχάσουμε και να μην καταναλώνουμε περισσότερη λύπη γιατί μπορεί να υπνωτιστούμε. Να μην αφήσουμε την ψυχή μας να ερημώσει όπως τα νησιά τον χειμώνα. Ναι, να χαμογελάμε και να είμαστε ευγενείς.

Ο ήλιος μας ζητάει να συμμετέχουμε και να κρατάμε τις υποσχέσεις μας. Να αντιστεκόμαστε. Να συνεχίσουμε προς τα εκεί που θα ήθελε και ο ίδιος, στα όνειρά μας και την ευθύνη που αυτά κουβαλάνε μαζί.

Στο μυαλό μου και στο πικ απ οι Pink Floyd με το «Mother», ο Bob Dylan με το «A hard rain’s gonna fall», οι Red Hot Chili Peppers με το «Scar Tissue», οι James με το «Say something», οι Smiths με το «Cemetry Gates» και πόσα άλλα. Ας τρομάζουμε τις νύχτες, ας λιγοστεύουν οι όμορφες συνήθειες, εμείς θα τραγουδάμε..Η μουσική είναι η πρώτη από τις τέχνες που φλέρταρε με την αιωνιότητα και ξεσκέπασε την ασημαντότητα του τίποτα. Η μουσική είναι η πρώτη χειρονομία μας που πλήγωσε τον θάνατο και μας βοηθάει να διανύσουμε την απόσταση από τον εγωισμό μας έως τον εαυτό μας επώδυνα μα ωφέλιμα. Ας αναζητήσουμε δικαιοσύνη στην συμφιλίωση αυτή.

Ο θάνατος κατάγεται από την γέννηση για αυτό και την αρνείται με τόση δύναμη και τόση επιμονή. Την ίδια επιμονή και περισσότερη έχει όμως και η δημιουργία, το δειλό, στην αρχή, αυτό φως που αντιστέκεται με λύσσα και πνευματικότητα. Το μεγαλείο της ζωής, σε αντίθεση με την μικροπρέπεια και την πίκρα του θανάτου, φαίνεται στην ομορφιά που επενδύει και υπερασπίζεται καθημερινά, στην λάμψη που μάχεται καθετί ξένο που μπήκε ή βάλαμε. Αυτή η ομορφιά κάνει απόσβεση όλο το σκοτάδι που αγοράσαμε κάποτε τόσο φθηνά και το θεωρήσαμε και ευκαιρία κιόλας…

Η αχίλλειος πτέρνα του Θανάτου είναι η μνήμη και δόξα τω θεώ έχουμε τόσα να θυμόμαστε. Αν πρέπει, λοιπόν, να φύγεις εμείς πρέπει να σε θυμόμαστε. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους και με τον δικό του τρόπο. Θα βρισκόμαστε στα όνειρά μας και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο…να πούμε όσα δεν προλάβαμε στην κανονική τη ζωή. Δεν υπάρχει καμία ασφάλεια στην ζωή μας και αυτή η ιδιότητά της, την κάνει πολύτιμη. Αυτός ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ δίκαιος όσο υπάρχει θάνατος.

Είναι χάσιμο χρόνου να μην υπάρχεις…

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.