«Δέχομαι κι εγώ το #bookchallenge από την αγαπημένη μου φίλη Α.Κ. Παρακάτω τα δέκα βιβλία που μου ήρθαν πρώτα στο μυαλό:

1. Η κυρία Κλοκλό διαβάζει
2. Η κυρία Κλοκλό και η ηλεκτρική σκούπα
3. Η κυρία Κλοκλό στην θάλασσα
4. Η κυρία Κλοκλό στο σουπερμάρκετ
5. Η κυρία Κλοκλό στο τσίρκο
6. Η κυρία Κλοκλό στολίζεται
7. Η κυρία Κλοκλό σοφερίνα
8. Φρουτοπία: Ο Χαμένος Μανάβης
9. Φρουτοπία: Η Απαγωγή της Μαρουλίτας
10. Φρουτοπία: Τα Κολοκύθια με τα Τούμπανα

Over-loaded… Νομίζω πως χρειάζομαι μια απόδραση στην παιδική ηλικία…»

Αυτό ήταν το post της φίλης μου Ιωάννας πριν λίγες μέρες στο facebook απαντώντας στο #bookchallenge που είχε δεχτεί από μια φίλη. Μπορεί να το συναντήσατε κι εσείς, ήταν μια πρόκληση να καταγράψει κανείς τα δέκα αγαπημένα του βιβλία. Εκείνη καταγράφοντας τα πρώτα δέκα διαπίστωσε πως ήταν όλα παιδικά και πως μάλλον έχει την ανάγκη να «γυρίσει» πίσω. Πίσω εκεί που ήμασταν ξένοιαστοι. Η Ιωάννα ανήκει στο ηλικιακό γκρουπ τριάντα και κάτι και είναι αντιμέτωπη με όλα αυτά που βιώνουμε οι περισσότεροι στην καθημερινότητά μας. Δυσκολίες, προβλήματα, άγχος! Και είναι τόσο υποχρεωμένη όσο όλοι μας να αναζητά και να βρίσκει κάθε μέρα λύσεις γι’ αυτά.

Πέρα από το post της Ιωάννας έτυχε τις τελευταίες μέρες να δω ακόμα ένα δημοσίευμα από διάφορους φίλους, με διάφορα πράγματα που θυμίζουν την παιδική μας ηλικία. Ο Μίκυ Μάους, ο Sport billy, το Μικρό μου Πόνυ, μια πλαστική κανάτα, σχολικές κασετίνες, κείμενα από το Ανθολόγιο και διάφορες άλλες εικόνες παρέλασαν σε μια γιορτή αποθέωσης των αναμνήσεων μας. Πόσο πίσω με γύρισαν όλα αυτά! Τι με έβαλαν να θυμηθώ! Πώς γλύκαναν την ψυχή μου και τη μέρα μου!

Σήμερα στην τηλεόραση ξεκίνησε ένα μουσικό reality με παιδάκια. Είχα αναρωτηθεί ποιο θα είναι το όφελος γι’ αυτά τα παιδιά. Τι θα τους προσφέρει; Αφού ακόμα είναι μαθητές και μάλιστα τα περισσότερα από ότι φαίνεται του δημοτικού. Θα αναδείξουν το ταλέντο τους, θα μάθουν κάποια πράγματα από τους δασκάλους και μετά το τέλος του σόου τι; Θα κάνουν καριέρα στα μπουζούκια ή στη δισκογραφία στα δέκα τους; Ποιο το νόημα; Παρακολουθώντας την εκπομπή διαπίστωσα πως δεν έχει γίνει για τα παιδιά. Έχει γίνει για μας, τους… μεγάλους. Αυτά τα παιδιά μας προσφέρουν εκτός από το ταλέντο τους, το χαμόγελό τους, τη γαλήνη τους, την αθωότητά τους. Γεμίζουν τις καρδιές μας γλύκα και αγαλλίαση.

Για πολλά χρόνια δεν είχα πειστεί πως είναι απαραίτητο να φέρνουμε στον κόσμο παιδιά. Το θεωρούσα ανεύθυνο. Αποφασίζουμε εμείς να φέρουμε σε αυτό τον πολύ δύσκολο, άδικο και γεμάτο προβλήματα και στενοχώριες κόσμο μια νέα ύπαρξη. Χωρίς να τη ρωτήσουμε. Και χωρίς να είμαστε βέβαιοι πως μπορούμε να της δώσουμε τα εφόδια που χρειάζεται για να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά. Μεγάλο ρίσκο! Το είχα αναλύσει και τη μαμά μου μια μέρα αυτό. Γιατί δεν πρέπει να κάνουμε παιδιά. Με πολλά επιχειρήματα. Όταν ολοκλήρωσα μου είχε πει ότι έχω απόλυτο δίκιο σε όλα. Αλλά όταν θα φτάσω στην ηλικία της, εγώ δεν θα έχω κανένα να μου τα διδάξει αυτά.

Είδα προχτές την ταινία «Νώε» με το Ράσελ Κρόου. Έδειχνε πως ο Νώε είχε αποφασίσει να σκοτώσει τα παιδιά του γιου του και της γυναίκας του όταν γεννηθούν για να εξαλειφθεί το ανθρώπινο είδος. Θεωρούσε ότι γι’ αυτό έγινε ο κατακλυσμός. Ήταν θέλημα θεού να εξαφανιστούν οι άνθρωποι, τιμωρία, για όλα τα κακά που έχουν κάνει. Όταν έφτασε με το μαχαίρι πάνω από τα δυο μωράκια έκανε το λάθος να τα κοιτάξει. Και τότε άλλαξε γνώμη. Δεν μπορούσε να σκοτώσει δυο αθώα πλάσματα που τον κοιτούσαν με προσμονή στα μάτια.

Χτες χρειάστηκε να πάω την έγκυο φίλη μου Ελευθερία στο γιατρό για υπέρηχο. Στο χώρο αναμονής που την περίμενα ήταν κι άλλες έγκυες, κάποιες μαζί και με παιδάκια. Μια μαμά ακούμπησε το άδειο πλαστικό ποτήρι της πάνω στο τραπεζάκι. «Όχι μαμά εδώ» της είπε το πεντάχρονο κοριτσάκι της. «Εκεί» και της έδειξε το καλάθι των αχρήστων. Τα παιδιά τα ξέρουν όλα! Το λέει και το τραγούδι. «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα. Και μας κοιτάζουνε με μάτια σαν κι αυτά όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα».

Η φίλη μου η Ναταλία που σας έχω αναφέρει ξανά, αυτή με τα πολλά ψυχολογικά προβλήματα, λατρεύει ένα στίχο από το τραγούδι «Πεπρωμένο» που έχει τραγουδήσει ο Γιώργος Νταλάρας: «Από παιδί στον ύπνο μου έβλεπα φωτιές». «Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα;» μου είχε πει κάποτε «πως όσο είμαστε παιδιά βλέπουμε στον ύπνο μας φωτιές σαν φως, σαν ζέστη, σαν δύναμη, σαν κίνητρο. Μας δίνουν κουράγιο. Όταν μεγαλώνουμε βλέπουμε στον ύπνο μας φωτιές σαν καταστροφές. Μας τρομάζουν.»

Το θέμα είναι να καταφέρουμε να βλέπουμε «φωτιές» σαν τα παιδιά. Και να τις θυμόμαστε όταν ξυπνάμε «στις δύο η ώρα». Να συνεχίσουμε να αναζητούμε μέσα μας το παιδί που ήμασταν κάποτε. Αυτό με έβαλαν να θυμηθώ ο Μίκυ Μάους και η μπεζ πλαστική κανάτα. Πως ήμουν παιδί. Με έκαναν να νιώσω όπως όταν ήμουν παιδί. Το παιδικό συναίσθημα, είναι το σωστό συναίσθημα. Χρειάζονται οι αποδράσεις στην παιδική ηλικία όπως λέει και η Ιωάννα. Σε εκείνη την ηλικία που τα ξέραμε όλα και τα ξέραμε σωστά. Που είχαμε πολύ δύναμη, πολύ κουράγιο και πολλά χαμόγελα για να αντιμετωπίσουμε τα ζόρια και τις προκλήσεις της ζωής. Όπως εκείνα τα παιδάκια στο σόου.

Κάποιος είχε πει πως τα παιδιά είναι ευτυχισμένα γιατί δεν έχουν πολλές αναμνήσεις. Όσο περισσότερες κακές αναμνήσεις έχουμε τόσο πιο δυστυχισμένοι γινόμαστε και τόσο χειρότερος ο κόσμος μας. Ευτυχώς, λοιπόν, που υπάρχουν τα παιδιά! Να προσθέτουν γλύκα, αθωότητα, θάρρος και αλήθεια. Να εξισορροπούν και να σώζουν τον κόσμο από τη διαστροφή και τη μιζέρια του. Αρκεί να μας κοιτάξουν «με μάτια σαν κι αυτά» όπως το Νώε στην ταινία. Που τον έκαναν να αλλάξει γνώμη. Και να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στον άνθρωπο. Γιατί μέσα στα μάτια των παιδιών υπάρχει πάντα ζωντανή εκείνη η φωτιά που χαρίζει ελπίδα. Το πιο απαραίτητο συστατικό για να στεκόμαστε όρθιοι, να συνεχίζουμε, να προχωράμε. Ας τους δώσουμε όση φροντίδα χρειάζονται και ας μην ξεχνάμε να συμβουλευόμαστε εκείνο το παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Έχει όλες τις λύσεις…

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!