Διάβασα χθες στο thebest.gr μία καταγγελία ενός Πατρινού τον οποίον, σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν άφησαν να περάσει με το 5 μηνών μωράκι του σε ναό την ημέρα της Αναστάσεως, κατά τη διάρκεια Θείας Λειτουργίας. Το περιστατικό συνέβη στον ιερό ναό της ενορίας του Αγίου Αποστόλου Παύλου όπου έχουν ακουστεί κατά καιρούς διάφορα «κουλά» και περίεργα συμβάντα.

Ο καταγγέλλων αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η συμπεριφορά τους ήταν ανεπίτρεπτη και με στενοχώρησε όσο και με πρόσβαλλε, την λαμπρή και χαρμόσυνη αυτή στιγμή της Αναστάσεως. Μάλιστα όπως παρατήρησα ενώ ήταν ανοικτά και τα δύο φύλλα της κεντρικής πόρτας του ναού όταν πήγα να μπω, αμέσως έκλεισαν το ένα φύλλο και κάποιες κυρίες σαν άλλες «πορτιέρηδες» δεν με άφηναν να περάσω με το καρότσι με το μωρό και την οικογένεια μου εντός του ναού».

Το αναφέρω γιατί πολύ απλά και ειλικρινά, με έκανε έξαλλη. Σε μια εποχή που ο κόσμος έχει ανάγκη να ξεφύγει μία μέρα από τα προβλήματά του, να είναι με την οικογένειά του, να πάει να προσκυνήσει, διαβάζεις τέτοιες περιπτώσεις που σε κάνουν να κουνάς το κεφάλι σου και να μην θέλεις να ξαναπατήσεις σε ναό.

Πώς είναι δυνατόν κάποιος να απαγορεύει την είσοδο σε παιδιά; Με ποιο δικαίωμα βγάζουν «νόμο» για τα καρότσια; Από πότε η εκκλησία έγινε club με «πορτιέρηδες»;

Δεν θα μακρηγορήσω.  Η εκκλησία σημαίνει εκ-καλώ. Δηλαδή προσκαλώ τους ανθρώπους να μετάσχουν. Η εκκλησία οφείλει να φέρνει τους ανθρώπους κοντά και όχι να τους απομακρύνει. Αν θέλουμε και τα παιδιά μας να είναι κοντά στην εκκλησία και να αποκτήσουν παιδεία, τα οδηγούμε.

Και εν πάσει περιπτώσει, Χριστιανοί δεν είμαστε μόνο στη εκκλησία… Οφείλουμε να αγαπάμε τον πλησίον μας και να τον αγκαλιάζουμε. Είτε είναι παιδί, είτε ενήλικας είτε ηλικιωμένος.

Τέλος αφιερώνω το παρακάτω στις εκκλησίες που βάζουν εμπόδια και δημιουργούν παράλογους κανόνες:

Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία…

 

 

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…