Η χθεσινή μέρα με βρήκε με απίστευτη διάθεση να ξεκινήσω το ανοιξιάτικο συμμάζεμα. Είχα δε τέτοια ενέργεια, που τίποτα δεν με σταματούσε. Γύρισα λοιπόν από το γραφείο, έφαγα και άνοιξα την μουσική που μου φτιάχνει τη διάθεση και ξεκίνησα με θετική ενέργεια να ξεσκονίζω, να αερίζω, να πετάω και να απολαμβάνω – πηγαινοερχόμενη – την ηλιόλουστη μέρα που γέμιζε το μπαλκόνι μου.

Δεν ξέρω αν εσένα σου ήρθε όλη αυτή η ενέργεια που περιγράφω, αλλά εμένα με κατέκλυσε! Είναι υπέροχο. Και μόνο που ξέρω ότι η άνοιξη κάνει τα λουλουδένια της βήματα, και τα δέντρα αρχίζουν σιγά-σιγά να «πλημμυρίζουν» με χρώματα και αρώματα, είναι αρκετά για να με κάνουν να βγω από την χειμερία νάρκη μου και να φωνάξω για να με ακούσει όλος ο κόσμος «επιτέλους άνοιξη!»

Τι σου κάνει, λέω, ο ήλιος και η αύρα της άνοιξης! Αυτό που θέλω είναι να ζήσω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία! Τέτοια ενέργεια  μου έχει δώσει. Η απόλυτη ευλογία!

Εκεί, που λες, που κάνω το συμμάζεμα ανακαλύπτω διάφορα που είχα καταχωνιάσει στα βάθη των συρταριών και αποθηκών! Βιβλία από το σχολείο με «τσατ» αλά παλαιά με την διπλανή μου, λευκώματα με τις εφηβικές μας αφέλειες, φωτογραφίες που σχεδόν έχουν ξεθωριάσει (να θυμηθώ να τις «σώσω»), περιοδικά όπως Μανίνα, Αγόρι, Μπλεκ, Σούπερ Κατερίνα που κόστιζαν τότε 150 δραχμές, αποδείξεις παμπάλαιες που βρέθηκαν μπροστά μου για να μου πουν «πού χάλαγες τα λεφτά σου κορίτσι μου;;;», αντικείμενα που αναρωτιέμαι γιατί στο καλό τα κρατάω, δωράκια άνευ αξίας αλλά που με πήγαν χίλια χρόνια πίσω, και άλλα πολλά… Ξεχασμένες αναμνήσεις που τελικά εκεί που λες «τι τα κρατάω» δε θέλεις να τα πετάξεις στα σκουπίδια γιατί πολύ απλά κρατούν τις αναμνήσεις σου ζωντανές που οι εμπειρίες σε έκαναν αυτό που είσαι σήμερα.

Πώς έφτασα μέχρι εδώ; Απίστευτο. Πώς έφτασε ο καθένας μας στο σήμερα. Κι αν κάτι έμαθα με το… ανοιξιάτικο συμμάζεμα, είναι ότι πρέπει να ξεζουμίζουμε την κάθε μέρα που περνάει. Έτσι είναι φίλοι μου η άνοιξη. Τουλάχιστον για μένα. Είναι ο καιρός του συμμαζέματος και της αναπόλησης. Κοιτάς πίσω και το μόνο που πρέπει να σου μένει είναι το χαμόγελο και τις πίκρες να τις πετάς στον κάδο της βαρυχειμωνιάς.

Καλή Άνοιξη!

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…