Έντεκα μέρες μετά. Εδώ, σε έναν άλλο κόσμο. Ανάμεσα σε χιλιάδες ξένους, πρόσωπα που δεν έχω ξανασυναντήσει, σε μέρη όχι και τόσο γνώριμα ακόμα και σε ρυθμούς που κινούνται σε ήχους διαφορετικούς.

Ο ήλιος κάνει την εμφάνιση του στο Μόντρεαλ και η γλυκιά μυρωδιά της άνοιξης κάνει την προσαρμογή μου ομαλή. Τα χιόνια λιώνουν και γίνονται νερό και τα πρώτα τραπεζοκαθίσματα κοσμούν τα μεγάλα και πλατιά πεζοδρόμια της πόλης.

Ο κόσμος πηγαινοέρχεται και τους παρακολουθώ. Χαμογελαστοί άνθρωποι, που ξέρουν δε σε ξέρουν θα σε καλημερίσουν εγκάρδια και θα σου χαρίσουν μια αίσθηση ζεστασιάς που δεν έχεις συνηθίσει. Ορεξάτοι και χαρούμενοι που επιτέλους ο βαρύς χειμώνας έφυγε, απολαμβάνουν αυτό που εμείς στην Ελλάδα έχουμε ως δεδομένο: τον λαμπερό υπέροχο ήλιο.

Τις πρώτες μέρες μου εδώ, τις εκμεταλλεύομαι για να προσαρμοστώ. Να μπω σε άλλους ρυθμούς, μαθαίνοντας και ακολουθώντας τις νοοτροπίες της πόλης. Μάλιστα παρατηρώ πόσο πιο μεγάλες είναι οι μέρες. Είναι γεμάτες. Ίσως εμένα να μου φαίνεται, επειδή έβαλα ένα «φρένο» στην γρήγορη κίνηση που είχα συνηθίσει. Αποδεικνύεται λοιπόν περίτρανα ότι κάποιες φορές πρέπει να κλείνεις αυτή την μηχανή που ονομάζουμε μυαλό, γα να πάρει μια ανάσα. Πίστεψέ με, είναι απελευθερωτικό. Αφήνεις για λίγο αυτό το ταλαίπωρο κέντρο πληροφοριών να κάνει ένα ωραιότατο φορμάτ, για να μπορέσεις να εγκαταστήσεις ένα πιο υγιές λειτουργικό σύστημα.

Εδώ, ανάμεσα στα άγνωστα πρόσωπα και μάτια που δεν έχω ξαναδεί, σε τοπία και χρώματα καινούργια, βρίσκεις αυτή τη γαλήνη που ίσως ψάχνεις και αποκτάς μια πιο ουσιαστική επαφή με το περιβάλλον που σε περιτριγυρίζει. Μέχρι να σε παρασύρει πάλι η ανιαρή καθημερινότητα. Αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνουμε… Σκέψου… αναρωτήσου, πόσες φορές – σήμερα μόνο – ύψωσες τη ματιά σου σε αυτό που βρίσκεται μπροστά σου, γύρω σου, πλάι σου; Να θαυμάσεις την ομορφιά ενός λουλουδιού, να απολαύσεις το φτερούγισμα ενός πουλιού ή και να παρασυρθείς από την αύρα της ίδιας της φύσης… Πόσο συχνά αφήνεσαι για να πάρεις μια ανάσα;

Σκέψου. Κάντο.

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…