Όλοι μιλούν γι’ αυτό. Κι εσύ μιλάς γι’ αυτό. Ή συνήθιζες να μιλάς. Το σκέφτεσαι σχεδόν κάθε μέρα ή το σκεφτόσουν τακτικά κάποια περίοδο της ζωής σου, θετικά ή αρνητικά. Το έχεις κάνει. Και μάλλον θα το ξανακάνεις. Όλοι το κάνουν, ή θέλουν να το κάνουν, ή ήθελαν να το κάνουν. Είναι τόσο φυσιολογικό όσο ο ύπνος και η τροφή. Κι όμως σε πολλές χώρες και κοινωνίες παραμένει ταμπού. Οι δε θρησκείες, βρίσκουν με αυτό το μπελά τους και προσπαθούν να το ελέγχουν και να το οριοθετούν. Ο Κοέλιο είχε γράψει πως είναι έντεκα λεπτά. Έντεκα λεπτά που μας ορίζουν και μας χαρακτηρίζουν. Ναι, για το σεξ λέω. Κοκκίνισε κανείς; Γιατί; Δεν έβρισα. Δεν κατηγόρησα. Δεν είπα φόνος, πόνος, πόλεμος. Σεξ είπα. Είναι κακό;

Την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν στο σπίτι ενός φιλικού ζευγαριού με μερικούς ακόμα φίλους. Ο Πέτρος, η Ηλιάνα, ο Κρίστιαν κι εγώ αποφασίσαμε να παίξουμε χαρτιά. Ψάχνοντας να βρούμε τράπουλα ανακαλύψαμε μία που αντί για φιγούρες και αριθμούς απεικόνιζε στάσεις του σεξ. Με τον Πέτρο και την Ηλιάνα αρχίσαμε να κοιτάμε ένα ένα τα τραπουλόχαρτα. Σχολιάζαμε τις στάσεις, γελούσαμε με μερικές, παραξενευόμασταν με άλλες. Ο Κρίστιαν μας κοιτούσε για λίγα λεπτά με μια απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο, σχεδόν με φρίκη. «Τι κάνετε;» μας ρώτησε τελικά με ύφος λες κι έβλεπε φόνο. «Είναι ωραίο αυτό που κάνετε τώρα;» Ανασηκώσαμε το βλέμμα μας και του αντιτάξαμε τη δική μας απορία. «Δεν κάνουμε τίποτα κακό. Στάσεις του σεξ χαζεύουμε» απάντησε τελικά η Ηλιάνα. «Και το θεωρείς σωστό; Ο άντρας σου κάθεται λίγο πιο κει» το συνέχισε ο Κρίστιαν. «Ε, καλά. Το ξέρει πως ξέρω για το σεξ. Μη σου πω ότι ξέρει και πως κάνω» είπε η Ηλιάνα και γελάσαμε όλοι. Σχεδόν και ο Κρίστιαν.

Να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι ειδική για να μιλήσω για το σεξ ως πράξη. Αυτό το κάνει με εξαιρετική επιτυχία ο παλιός συμμαθητής του μπαμπά μου και πρώην αντιπρόεδρος της βουλής Βαΐτσης Αποστολάτος και μπράβο του. Εγώ θέλω απλώς να εκφράσω τις απορίες και τις σκέψεις μου για την έννοια του και τη θέση του ανάμεσά μας, όπως κάνουμε όλοι, φανερά ή κρυφά. Μήπως όμως είμαι ένας κακός και πρόστυχος άνθρωπος που τολμάω να κάνω το σεξ θέμα άρθρου; Μήπως θα έπρεπε να ντρέπομαι όπως θα μου έλεγε ο Κρίστιαν; Ίσως και αρκετοί ακόμα… άντρες κυρίως. Μη μου πείτε πως δεν έχετε παρατηρήσει πως όταν το θέμα φτάνει στο σεξ αντιμετωπίζεται τελείως διαφορετικά για τα δύο φύλα. Οι πατεράδες είναι περήφανοι αν ο γιος κάνει σεξ. Ενώ αντίθετα η κόρη δεν κάνει ποτέ! Απορώ αν καταλαβαίνουν πως με κάποιου την κόρη την κάνανε την κόρη τους.

Από τότε που άρχισα κάπως να καταλαβαίνω τον κόσμο αναρωτιέμαι. Γιατί κάτι τόσο φυσιολογικό, ωραίο και απαραίτητο τείνουμε συχνά να το δαιμονοποιούμε, να κοκκινίζουμε και να κρυφογελάμε όταν το ακούμε και συχνά να το κατηγορούμε; Η αλήθεια είναι πως και τώρα που αποφάσισα να γράψω γι’ αυτό και τις απορίες μου, μια συστολή την έχω. Μια συστολή που με μεγάλωσαν με αυτή. Όχι, όχι μόνο η οικογένειά μου. Η κοινωνία ολόκληρη. Κι όμως έχω την αίσθηση ότι αν μεγαλώναμε τα παιδιά με τη σωστή τοποθέτηση πάνω στο σεξ, πολλά πράγματα στον κόσμο μας θα ήταν διαφορετικά.

Είχα την τύχη όταν πήγαινα 2α Λυκείου να συμμετέχω και να συνδιοργανώσω μια εκδήλωση για τη σεξουαλική αγωγή. Την πρωτοβουλία, την ευθύνη και τη γενική επιστασία της εκδήλωσης είχε ο καθηγητής μας κ. Κυριαζόπουλος, ένας καθηγητής με την ουσία της λέξης και εξαιρετικός άνθρωπος, που δυστυχώς μας άφησε νωρίς. Αν και δουλέψαμε πολύ γι αυτό το εγχείρημα δεν είχε την ανταπόκριση που περιμέναμε, ούτε από καθηγητές, ούτε από μαθητές, ούτε από το κοινό. Και εντάξει, πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια και άλλοι οι καιροί τότε. Αλλά και μέχρι σήμερα συνεχίζει να είναι ταμπού το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία. Προκαλεί αμηχανία στους καθηγητές και «γελάκια» στους μαθητές. Ποιος φταίει;

Δεν είμαι υπέρ της ασύδοτης σεξουαλικής ελευθεριότητας. Ούτε πιστεύω πως μπορούμε να κάνουμε σεξ με όποιον θέλουμε, όπου θέλουμε και όποτε θέλουμε. Κάτι τέτοιο μπορεί να πλήγωνε τρίτους, να προσέβαλε τρίτους ή και να εξέθετε εμάς τους ίδιους. Δεν μου αρέσει καν να βλέπω ερωτικές σκηνές αναπαράστασης του σεξ στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη. Ίσως γιατί οι περισσότερες είναι πρόστυχα σκηνοθετημένες και αντί να με κάνουν να αισθανθώ τα υπέρτατα συναισθήματα της υπέρτατης πράξης, με κάνουν να νιώθω «μπανιστηρτζού». Και αυτό με προσβάλει. Δεν θέλω να ξέρω τι κάνουν οι άλλοι στην κρεβατοκάμαρά τους. Θα ήθελα όμως όλος ο κόσμος όταν το κάνει να νιώθει καλά με αυτό. Να ξέρει τι κάνει.

Διαρκεί έντεκα λεπτά, όπως είπε ο Κοέλιο. Είναι τα έντεκα λεπτά μας. Τα έντεκα λεπτά που ο άνθρωπος «νιώθει το θεό» όπως είχε πει και κάποιος μεγάλος φιλόσοφος. Ή μήπως όχι;

(συνεχίζεται…)

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!