«Ξάπλωσε κάπου ανάμεσα στην αμμουδιά και τη θάλασσα. Η βροχή συνέχισε να πέφτει στο πρόσωπό και το σώμα της. Ανακινήθηκε νωχελικά και ερωτικά. Οι σταγόνες έσπαγαν πάνω στο μισόγυμνό της κορμί και τα κύματα σκέπαζαν τα πόδια της. Ο γκρίζος ουρανός θόλωνε το βλέμμα της. Οι μυρωδιές του τοπίου ζάλιζαν το μυαλό της. Ένιωσε μέρος της καταιγίδας. Αισθάνθηκε να συμμετέχει σε μια συνουσία. Μια εκρηκτική συνουσία της φύσης λίγο πριν ολοκληρωθεί. Ξέσπασμα, δύναμη, απόλαυση, σαν σεξ… κι εκείνη η στιγμή της κορύφωσης του φαινομένου, εκείνη η στιγμή του εξαγνισμού που το μυαλό αδειάζει. Τι ευτυχία! Τι ηδονή! Για λίγα δευτερόλεπτα μόνο έγινε ανίκανη για κάθε σκέψη! Απελευθερώθηκε από κάθε τι ανθρώπινο που ρήμαζε την ψυχή και σάπιζε το σώμα της. Για λίγες στιγμές μόνο ήταν ελεύθερη. Τι ολοκλήρωση! Τι ένωση! Θέωση, ολότητα. Ένα, ολόκληρο»

Το παραπάνω απόσπασμα είναι «κλεμμένο» αλλά με την άδεια του ιδιοκτήτη του. Μου φάνηκε πολύ ταιριαστό με το θέμα μας. Το σεξ. Θα μου πείτε, δεν υπάρχει δεύτερο πρόσωπο στη σκηνή. Όχι, δεν υπάρχει. Παρόλα αυτά περιγράφεται μια τέλεια ένωση, έστω με τη φύση, σαν αυτή που προκύπτει ή θα έπρεπε να προκύπτει από το σεξ μεταξύ δύο ανθρώπων. Το σεξ είναι η αποθέωση της ανθρώπινης φύσης. Είναι η θέωση της ανθρώπινης φύσης γι’ αυτό και ευλογήθηκε από το θεό. Κι έχει διπλή υπόσταση. Υλική και πνευματική. Την ουσία του τη χάνει, όταν χάνεται μία από τις δύο.

Το Σάββατο είχαμε πάει με το παρεάκι της Γενεύης στο «Riverside» (αγαπημένο στέκι) για απογευματινές μπύρες μετά τη βόλτα στην αγορά. Είχαν ανακαλύψει πως ανέφερα μερικούς από αυτούς στο προηγούμενο άρθρο και ξεκινήσαμε να σχολιάζουμε το θέμα ξανά. Ο Κρίστιαν παραπονέθηκε γιατί τον παρουσίασα, λέει ως πουριτανό ενώ δεν είναι. Κι όμως 1-2 μπύρες αργότερα κι ενώ καπνίζαμε έξω δίπλα στο ποτάμι μου είπε ότι αν τον απατούσε η γυναίκα του θα την κρεμούσε ανάποδα από τη γέφυρα απέναντί μας. Φυσικά εκείνη δεν θα έπρεπε για κανένα λόγο να κάνει το ίδιο, ούτε να στενοχωρηθεί, γιατί ο άντρας μπορεί να κάνει σεξ χωρίς να νιώθει τίποτα, ενώ η γυναίκα πάντα κάτι αισθάνεται. Προσωπικά βέβαια, γνωρίζω αρκετές γυναίκες για τις οποίες δεν ισχύει αυτό. Που απολαμβάνουν το σεξ μόνο για τη σαρκική ικανοποίηση του θέματος, ακριβώς όπως λένε ότι κάνουν οι άντρες. Δεν ξέρω όμως οι άντρες πραγματικά ποιο θα έβρισκαν χειρότερο. Και αν σε μια τέτοια περίπτωση ο Κρίστιαν θα τη συγχωρούσε τη γυναίκα του.

Η Ναταλία λέει πως μπορεί να κάνει σεξ με τον καλύτερό της φίλο. Και το προτιμάει από το να γνωρίζει «ξένους» και να το κάνει. «Ο φίλος μου με αγαπάει. Αισθάνεται πράγματα για μένα. Δεν θα με κακολογήσει το πρωί, δεν θα παρεξηγήσει τίποτα. Με προστατεύει. Κάνω σεξ με το φίλο μου γιατί τον αγαπάω. Και θέλω να ενώνομαι μαζί του. Ολοκληρώνω τη σχέση μας. Μπορεί να μη θέλω να τον παντρευτώ και να κάνω μαζί του οικογένεια, αλλά έχω συναισθήματα γι’ αυτόν. Ποιος είπε ότι μόνο οι ερωτικές σχέσεις ολοκληρώνονται; Άσε τα έχουμε δει και τα δικά τους τα χαΐρια!»

Και μπορεί οι περισσότεροι άντρες να υποστηρίζουν τα παραπάνω για τις γυναίκες, όμως ο επαγγελματισμός και η πνευματική και συναισθηματική ουδετερότητα πάνω στο σεξ μοιάζουν να είναι ξεκάθαρα γυναικεία υπόθεση. Αμφιβάλλετε; Για σκεφτείτε καλύτερα. Έχω δύο επιχειρήματα. Πρώτο και ανυπέρβλητο η φύση του αρχαιότερου επαγγέλματος. Η πορνεία. Κι εδώ τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, καθώς οι πόρνες τις περισσότερες φορές δεν απολαμβάνουν ούτε σαρκικά, ούτε πνευματικά.

Πριν μερικά χρόνια είχε χρειαστεί να κάνω ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Ρουμανία. Ήμασταν έξι άντρες συνάδελφοι ή συνεργάτες κι εγώ. Μετά το φαγητό και το ποτό μου είπαν πως αυτοί θα συνεχίσουν «αλλού» και αν ήθελα να ακολουθήσω. Συνηθισμένη στην παρέα με άντρες μιας και μεγάλωσα στο ίδιο δωμάτιο με δύο (τα αδέρφια μου) και έχοντας πολλούς άντρες κολλητούς, δέχτηκα. Δεν είχα βέβαια φανταστεί τη συνέχεια. Από το δρόμο πήραμε 2 κοπέλες ακόμα, φάνηκε να τις γνωρίζει ο ένας. Φίλες του σκέφτηκα. Πήγαμε σε ένα διαμέρισμα, δεν κατάλαβα ακριβώς ποιανού ήταν. Εμείς κάτσαμε στο σαλόνι, οι κοπέλες πήγαν η καθεμία σε ένα από τα υπνοδωμάτια του διαμερίσματος και οι άντρες της παρέας άρχισαν να μπαίνουν διαδοχικά σε αυτά. Φρίκαρα! Για μια στιγμή, όχι, όχι για μία, για περισσότερες, σκέφτηκα να φύγω. Τι κάνω εγώ εδώ; Αυτοί οι άνθρωποι όμως ήταν συνεργάτες μου και κάποιοι ανώτεροί μου και δεν ήθελα να ρίξω λάδι στην ήδη αναμμένη φωτιά. Τι να έκανα; Έκατσα ήσυχα ήσυχα και κουβέντιαζα με όσους βρίσκονταν κάθε φορά στο σαλόνι. Κι έτσι είχα το χρόνο να τους… εξομολογήσω.

«Εσύ γιατί το κάνεις τώρα αυτό; Παντρεύεσαι σε έξι μήνες» ρώτησα τον ένα. «Γιατί έχω περίεργες επιθυμίες που με τη μέλλουσα γυναίκα μου δεν μπορώ να κάνω. Είναι η κοπελίτσα μου, το μωρό μου, δεν είναι γι’ αυτά που βάζει εμένα μερικές φορές το μυαλό μου» απάντησε. «Κι εσύ γιατί; Παντρεμένος δεν είσαι;». «Ε, ναι αλλά η γυναίκα μου δεν θέλει να την ακουμπάω. Κάθε δυο μήνες κι αυτό με το ζόρι. Ε, τι να κάνω; Την αγαπάω, δε θέλω να τη χωρίσω μόνο γι αυτό, αλλά κάπως πρέπει να αντικαθιστώ αυτή την ανάγκη». Παρότι δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση καμιάς από τις δυο γυναίκες, οφείλω να παραδεχτώ ότι οι απαντήσεις τους έκρυβαν κάτι ανθρώπινο. Και κάτι για το οποίο μάλλον δεν είχαν απόλυτη ευθύνη.

Όταν τελείωσε όλο αυτό το παράλογο μα ανθρώπινο σκηνικό, βγήκαν και οι κοπέλες από τα δωμάτια και κάθισαν για λίγο μαζί μας στο σαλόνι. Η μία έκατσε δίπλα μου και μου έπιασε τη συζήτηση. Ήταν φοιτήτρια, είχε σχέση, ήταν ερωτευμένη και το έκανε αυτό για βιοποριστικούς λόγους. «Και πώς μπορείς μετά και κοιτάς το αγόρι σου;» τη ρώτησα. «Κανονικά. Τι σχέση έχει αυτό που νιώθω για εκείνον και αυτό που κάνω με εκείνον, με όλους αυτούς εδώ; Καμία! Σημασία έχουν τα συναισθήματα. Αυτά διαφοροποιούν το σεξ. Αυτά το κάνουν μοναδικό. Διαφορετικά αν κλείναμε τα μάτια μας, θα μπορούσαμε να πάμε όλοι με όλους και να ήταν το ίδιο. Και τις πιο πολλές φορές χωρίς καν σαρκική απόλαυση». Παρότι θα καταλάβαινα το σύντροφο της κοπέλας αν τη χώριζε αν θα το μάθαινε, οφείλω να παραδεχτώ ότι οι απαντήσεις της έκρυβαν κάτι θείο. Είχε ξεπεράσει κάθε εκτίμηση για την ύλη και τη σαρκική απόλαυση και είχαν επικεντρωθεί στο πνευματικό, συναισθηματικό κομμάτι. Αυτό εκτιμούσε, αυτό τη γέμιζε μόνο.

Είπα πως έχω δύο επιχειρήματα για το ότι οι γυναίκες μπορούν να κάνουν σεξ χωρίς να αισθάνονται τίποτα. Το δεύτερο θα σας πειράξει πιο πολύ από τις πόρνες. Μπορεί να μην το έχετε σκεφτεί ποτέ. Όλες εκείνες οι παλιές γυναίκες που παντρεύτηκαν από προξενιό και αναγκάστηκαν να παντρευτούν κάποιον που δε θέλανε. Έπρεπε όμως να κάνουν σεξ μαζί του. Ακόμα κι αν δε θέλανε. Αν δεν τους άρεσε. Αν δεν ένιωθαν τίποτα γι’ αυτόν. Ή ακόμα και αν σταδιακά νιώσανε εκτίμηση ή ανθρώπινη αγάπη. Αυτό δε σημαίνει πως θέλανε να του δώσουν και το σώμα τους. Αλλά υποχρεώνονταν να το κάνουν. Ξέρετε με τι μου μοιάζει εμένα αυτό; Με βιασμό. Είναι γυναίκες άλλων εποχών εκεί έξω που μπορεί να έχουν βιώσει απανωτούς «βιασμούς». Κι όμως η κοινωνία αυτό το σεξ το «ευλογεί», το θεωρεί σωστό, έντιμο, δίκαιο. Γιατί είναι εντός γάμου. Γιατί είναι μονογαμία. Κι όμως δεν περιλαμβάνει ούτε σαρκική απόλαυση, ούτε πνευματική ένωση. Τι άδικο! Πιο άδικο από το να απατάς ή να σε απατάει ο σύντροφός σου.

Κάποτε η γιαγιά εκείνου του φίλου μου που σας είχα αναφέρει ξανά στο «Για δοκίμασε να γονατίσεις» μας είχε πει πως ήταν πολύ ερωτευμένη με το συγχωρεμένο τον άντρα της, αλλά εκείνος την απατούσε. Μέσα της δεν του συγχώρεσε κανένα από τα… «κέρατα» παρά μόνο ένα. «Του το συγχώρεσα γιατί την είχε ερωτευτεί. Ήταν αξιόλογη γυναίκα, την ήξερα. Κατάλαβα γιατί την είχε ερωτευτεί. Γιατί ήθελε να γίνεται ένα μαζί της. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που να αξίζει την αγάπη μας και το σώμα μας. Για την κοινωνία το κάνουμε. Και για την οικογένεια. Μέσα μας απλώς υποκρινόμαστε. Τον συγχώρεσα, του το είπα και πριν πεθάνει.»

Ό,τι και να λέει η γιαγιά οι περισσότερες θρησκείες επιμένουν στη μονογαμία και στο ότι είναι αμαρτία να κάνεις σεξ μόνο για την απόλαυση. Αδιαφορούν βέβαια για το γεγονός ότι η υλική απόλαυση πολλές φορές προσφέρει πνευματική γαλήνη. Δεν τις κατηγορώ. Όταν «φτιάχτηκαν» έπρεπε να αντιμετωπίσουν πολλά κοινωνικά προβλήματα και ακόμα πιο πολλές μεταδιδόμενες ασθένειες. Κάπως έπρεπε να βοηθήσουν στην αντιμετώπισή τους. Και η μονογαμία ίσως να  ήταν μια καλή λύση. Από την άλλη όφειλαν να προστατέψουν το γεγονός ότι από το σεξ προκύπτει ζωή. Γι’ αυτό είναι και η υπέρτατη ανθρώπινη πράξη. Ή η μόνη πράξη που κάνει τον άνθρωπο να μοιάζει λίγο στο θεό. Να δημιουργεί ζωή. Και αν ο θεός έφτιαξε τον άνθρωπο με αγάπη, τότε και το σεξ θα έπρεπε να είναι πράξη μόνο αγάπης ώστε να γεννάει με τον ίδιο θεϊκό τρόπο ζωή.

Μπερδεύτηκα. Μα πραγματικά περιμένατε να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα για το σεξ; Δύσκολο. Κι όμως όλοι μιλούν γι αυτό ή μιλούσαν. Όλοι το κάνουν ή ήθελαν να το κάνουν. Το σεξ ορίζει κοινωνίες και πλάθει θρησκείες. Μας οδηγεί από τον παράδεισο στην κόλαση και πάλι πίσω. Χαρίζει στον άνθρωπο την απόλυτη σαρκική και πνευματική άνοδο και επιφυλάσσει την απόλυτη πτώση. Μα εμείς εκεί!

Το σεξ με τη διπλή υπόσταση, υλική και πνευματική, σαρκική και συναισθηματική έχει έναν μοναδικό τρόπο να ολοκληρώνει. Να ενώνει. Να κάνει ένα δηλαδή. Να κάνει ένα, ολόκληρο, δυο ανθρώπους. Ή και τρεις. Μην πάει στη διαστροφή το μυαλό σας. (Αν και όπως έχω ξαναγράψει, οι ψυχολόγοι λένε πως η μόνη σεξουαλική διαστροφή είναι η αποχή). Όταν λέω τρεις, εννοώ έναν άντρα που κάνει σεξ με την έγκυο γυναίκα του. Πιο ένα, πιο ολόκληρο, πεθαίνει. Κι από την άλλη μπορεί να ολοκληρώνει απλώς τον ίδιο μας τον εαυτό, τις επιθυμίες και τα θέλω του, μέσω της σάρκας. Ή παίρνοντας ενέργεια από την ύλη άλλων ανθρώπων.

Μπορεί να είναι απλώς τα έντεκα λεπτά που έγραψε ο Κοέλιο. Έντεκα λεπτά απόσταση από την κορύφωση. Έντεκα λεπτά… ή μήπως όχι;

…συνεχίζεται στο άπειρο…

Υ.Γ. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά είναι αλλαγμένα ή μεταβιβασμένα σε άλλα πρόσωπα και με άλλα ονόματα, λογοτεχνική αδεία, για να οριστεί το νόημα του άρθρου. Οπότε οποιαδήποτε «κουτσομπολιά» και σχόλια για τα πρόσωπα που αναφέρω (ακόμα και το δικό μου) είναι ανυπόστατα.

* H φωτογραφία είναι από το εξώφυλλο του βιβλίου “Eleven Minutes” του Πάουλο Κοέλο

Maria Kakavani

About Maria Kakavani

Η Μαρία αλλού γεννήθηκε, αλλού πήγε σχολείο, από αλλού είναι η μαμά της από αλλού ο μπαμπάς της, από αλλού οι παππούδες της, αλλού μεγάλωσε, αλλού έζησε, αλλού μετακόμισε για να εγκατασταθεί και αλλού είναι τώρα και συνεχίζει. Γενικά είναι αλλού! Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (ΜΒΑ) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και τα έχει κάνει ωραία κορνίζα, μιλάει μερικές γλώσσες αλλά μάλλον όχι τις απαραίτητες και λατρεύει τα media γιατί εκεί γεννήθηκε και εξελίχτηκε επαγγελματικά και γνώρισε τον κόσμο από την αρχή. Πιστεύει από καρδιάς πως παρόλες τις δυσκολίες κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, να χαμογελάμε και να λέμε «θα τα καταφέρω!» Και να τα καταφέρνουμε!