Ήταν ένα όμορφο Κυριακάτικο πρωινό, ιδανικό για μια βόλτα με το αυτοκίνητο στο όμορφο Καστρίτσι. Διασχίζοντας το στενό δρομάκι, χαζεύαμε τους πολύχρωμους κήπους και την εκπληκτική θέα η οποία μας έφτιαξε την μέρα. Κάπου εκεί, στην εξώπορτα του σπιτιού, μας υποδέχτηκαν εγκάρδια η Πρόεδρος της Κινηματογραφικής Λέσχης της Πάτρας, Ελένη Δάσιου, παρέα με το σύζυγό της Γιώργο Δάσιο.

Λίγο πριν μπούμε στην οικεία, φροντίσαμε να εισπνεύσουμε τον καθαρό αέρα και να θαυμάσουμε το μπλε της θάλασσας και την καθαρότητα του τοπίου. Στη συνέχεια μπήκαμε στο σπίτι και καθίσαμε αναπαυτικά στις καρέκλες του σινεμά που βρίσκονται στο σαλόνι -όπως άλλωστε άρμοζε- όπου ξεκίνησε μια όμορφη και χαλαρή κουβέντα. Μας προσέφεραν καφέ και νόστιμα βουτήματα και μιλήσαμε για τη ζωή της, την αγάπη της για τον κινηματογράφο, τη Λέσχη, το Καρναβάλι, τον πολιτισμό, αλλά και τη μόδα.

Το πρωινό της Κυριακής ολοκληρώθηκε με τις καλύτερες προδιαγραφές και δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι καλύτερο! Αποκλειστικά στο Beau Sillage

IMG_1824

Εργαστήκατε στο Σικάγο. Πόσο σας βοήθησε ο τρόπος ζωής στο εξωτερικό και γιατί αποφασίσατε να επιστρέψετε στην Ελλάδα;

Δεν ξέρω να πω αν με βοήθησε ή όχι, ξέρω όμως ότι δεν θα ήμουν αυτή που είμαι, ό,τι και αν είμαι, αν δεν είχα ζήσει και κυρίως αν δεν άρχιζα την οικονομική ζωή μου (εκεί ξεκίνησα να εργάζομαι) στο εξωτερικό. Παρότι οι εκεί προοπτικές ήταν πολύ ευοίωνες και για τους δυο μας, αποφασίσαμε με τον άντρα μου να γυρίσουμε στην Ελλάδα για συναισθηματικούς και μόνο λόγους. Αν δεν πίστευα ότι πρέπει να κοιτάμε μόνο μπροστά, σήμερα, μετά από τόσα χρόνια που έχουμε επιστρέψει, μπορεί να διερωτόμουν αν θα ήταν προτιμότερο να μην είχαμε κάνει αυτή την επιλογή, κυρίως για τα παιδιά μας.

Είστε η ψυχή της Κινηματογραφικής Λέσχης και καταφέρατε να το καθιερώσετε ως μια σημαντική πολιτιστική δράση. Πώς ξεκίνησε το σωματείο; Πείτε μας μερικά λόγια…

Η Λέσχη στην πόλη μας σήμερα είναι ένα μέσο προώθησης της κινηματογραφικής (και όχι μόνο) τέχνης, ένα στέκι πολιτισμού και σημείο αναφοράς και συνάντησης με φίλους κάθε Δευτέρα, μια πηγή ενέργειας, ένας τρόπος επικοινωνίας με ανθρώπους που μετά από τόσα χρόνια τους αισθάνεσαι φίλους. Έτσι πιστεύω ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια, η Λέσχη έχει βοηθήσει ώστε να διαμορφωθεί στην πόλη ένα κοινό με υψηλό κινηματογραφικό αισθητήριο, είναι ένα απαιτητικό κοινό που στηρίζει τις επιλογές μας και είναι μαζί μας όλα αυτά τα χρόνια. Μέσω της πρακτικής της να αγκαλιάζει την πολυμορφία και να προωθεί τον εναλλακτικό κινηματογράφο, και τις νέες ή άγνωστες στον πολύ κόσμο κινηματογραφίες, καθώς και τις ποικίλες νέες τάσεις, ανοίγει “παράθυρα” ώστε να δει κανείς και άλλες εικόνες να ακούσει και άλλες φωνές πέρα από αυτές που προσφέρονται αλλού. Παράλληλα η απήχηση που έχει η Λέσχη, κυρίως στο νεανικό κοινό, δείχνει ότι κάποιοι άνθρωποι την εμπιστεύονται, επιδοκιμάζουν τις προτάσεις της και δεν απορροφούνται από την ιδεολογία της εύπεπτης μαζικής κατανάλωσης του εμπορικού κινηματογράφου. Αυτό μας δημιουργεί στη Λέσχη πρόσθετη υποχρέωση να δείχνουμε ενδιαφέρουσες ταινίες, να δημιουργούμε την κατάλληλη ατμόσφαιρα για προβληματισμό, επικοινωνία και γεύση της ιδιαίτερης ατμόσφαιρας που προσφέρουν οι ιδιαίτερες ταινίες.

Το σωματείο ξεκίνησε το 1978 όταν μερικοί εμπνευσμένοι άνθρωποι πήραν αυτή την πρωτοβουλία, και λέω εμπνευσμένοι γιατί η λέσχη της Πάτρας έχει μακρύτερη ιστορία από το δευτεροβάθμιο όργανο που είναι η Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας (Ο.Κ.Λ.Ε.), η οποία έχει έτος ίδρυσης το 1981. Βέβαια Κινηματογραφική Λέσχη στην Πάτρα υπήρχε και κατά την δεκαετία του 1960 της οποίας μέλη ήταν οι Αθηνά Κακούρη, Παύλος Μαρινάκης και άλλοι γνωστοί Πατρινοί. Η δράση της όμως διεκόπη από την δικτατορία, ενώ οι λέσχες άρχισαν να ξανα ανθίζουν μετά από αυτήν. Δεν πρέπει να παραλείψω να αναφέρω τα ιδρυτικά μέλη της Κινηματογραφικής Λέσχης που ήταν, με τη σειρά που υπόγραψαν το ιδρυτικό καταστατικό:

Βασίλης Μακιός, Ηλίας Κούβελας, Ρέα Γαλανάκη, Αλέξης Σίνος, Άνθη Τομαρά, Βίκυ Παπαδοπούλου, Πέτρος Χρυσοβιτσάνος,  Γεωργία Κάνιστρα, Αναστασία Βελλοπούλου, Φωτεινή Βελλοπούλου, Γιώργος Σπαθαράκης, Βαρβάρα Δεσποινιάδου, Ελένη Παπαευθυμίου, Αντιγόνη Ζαχαροπούλου, Ατταριάν Χαρουτιούν, Βασίλης Τζάννες, Αγγελική Χριστοπούλου, Καλλιρρόη Μαλλιώρη, Βασίλης Λαδάς, Κώστας Σπαρτινός και Βασίλης Χριστόπουλος. Στο πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο Πρόεδρος ήταν ο Βασίλης Λαδάς και στο δεύτερο ο Βασίλης Φιλιππάτος.

Με ποια ταινία εγκαινιάστηκε η Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας και σε ποιο σινεμά; Τι θυμάστε από την πρώτη σας εμπειρία;

Η λέσχη ξεκίνησε με την ταινία «Η κυρία με το σκυλάκι» του Γιόσιφ Κέιφιτς (μια σοβιετική ταινία του 1960) στον Κινηματογράφο Ομόνοια το 1979. Την ίδια χρονιά παίχτηκαν ταινίες όπως «Χρώματα της ίριδας» του Ν. Παναγιωτόπουλου, «Μοντέλο» του Κώστα Σφήκα, «Το προξενειό της Άννας» του Παντελή Βούλγαρη, το «Ναζαρέν» του Λουί Μπουνουέλ, το «Blow up» του Μικελάντζελο Αντονιόνι.

Εδώ ίσως πρέπει να αναφερθεί ότι η Λέσχη έχει παίξει σε όλους τους κινηματογράφους που υπήρχαν στην πόλη ξεκινώντας από το Ομόνοια που μας στέγασε για 8 χειμώνες, ακολούθως στο Ελπίς, Ελίτ, Παλλάς, Πάνθεον, Άστυ, Ιντεάλ και τα τελευταία 6 χρόνια στο Ster.

Αυτό που θυμάμαι από τα πρώτα χρόνια της λέσχης είναι το πλήθος του κοινού στις προβολές στο Ομόνοια με τον κόσμο να κάθεται στο δάπεδο από πλακάκια του διαδρόμου στο κέντρο της αίθουσας. Και τη χαρά που ένοιωσα ανακαλύπτοντας την όαση αυτή στην πόλη μου, όπου επέστρεψα μετά από χρόνια απουσίας σε Αμερική και Αθήνα.

Τι έχει αλλάξει από τότε που ξεκίνησε η Κινηματογραφική Λέσχη μέχρι την εποχή που διανύουμε σήμερα; Νοσταλγείτε εκείνη την εποχή;

Αυτό που έχει αλλάξει και με θλίβει και νοσταλγώ είναι η εικόνα του κέντρου της πόλης όπως ήταν την εποχή που ήμουν παιδί, πριν από την καταστροφική οικοδομική επέλαση, με την ομορφιά του κέντρου και των σπιτιών-αρχοντικών του και με τις φωτεινές πινακίδες από την πληθώρα των κινηματογραφικών αιθουσών που υπήρχαν τότε στο κέντρο της Πάτρας, κατά τα άλλα δεν νοσταλγώ το παρελθόν, χαίρομαι όσο γίνεται το παρόν.

Η Κινηματογραφική Λέσχη έχει καθιερώσει παράλληλα και τον ετήσιο χορό των μεταμφιεσμένων. Ποιο ήταν το αγαπημένο σας αποκριάτικο θέμα;

Οι χοροί της λέσχης εμπνέονται από τον Κινηματογράφο, δεν νομίζω ότι θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερη πηγή έμπνευσης, μια και ο κινηματογράφος προσφέρει μεγάλες και πολλές δυνατότητες και μάλιστα άμεσα αναγνωρίσιμες. Όλα τα αποκριάτικα θέματα μπορούν να είναι ωραία, αρκεί να είναι πραγματικά «αποκριάτικα», να έχουν δηλαδή χιούμορ και σάτιρα και όχι να προσπαθούν να μας μεταμορφώσουν σε ωραίους-ωραίες.

IMG_1848

Τι αγαπάτε πολύ να κάνετε; Τι σας ευχαριστεί περισσότερο;

Η χαρά της ζωής βρίσκεται στην κάθε μέρα που μόνοι μας μπορούμε να κάνουμε ευχάριστη, αρκεί να θέλουμε, μέσα στην οικογένεια, τα αγαπημένα πρόσωπα, τους φίλους, τις αποδράσεις στη φύση (και στο εξωτερικό δεν είναι …άσχημα), το διάβασμα ενός βιβλίου, την περιποίηση του κήπου και χίλια άλλα μικροπράγματα, ή ασήμαντα πράγματα.

Τι θα αλλάζατε στην Πάτρα του σήμερα;

Θα γύριζα το κέντρο της στη δεκαετία του ’60, αν ήμουν μάγος βέβαια.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το προσωπικό σας στιλ. Η μόδα είναι κάτι που σας αφορά;

Η μόδα με αφορά απόλυτα, παρόλο που στις επιλογές μου θα αυτοχαρακτηριζόμουν κλασική. Πέρα από το ενδιαφέρον που έχει στην εικόνα των ανθρώπων, νομίζω ότι ο τρόπος που επιλέγουμε να προβάλουμε τον εαυτό μας, λέει πράγματα και για την προσωπικότητά μας. Παράλληλα θεωρώ τη μόδα και το στιλ μια μορφή τέχνης, αυτό στις μέρες μας έχει γίνει αποδεκτό με αποτέλεσμα σπουδαία μουσεία του κόσμου να διοργανώνουν εκθέσεις αφιερωμένες στον τομέα αυτό.

Η Μελίνα Μερκούρη έχει πει πως η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό. Η Ελλάδα, αυτό είναι η κληρονομιά της, αυτό είναι η περιουσία της και αν το χάσουμε αυτό δεν είμαστε ΚΑΝΕΙΣ. Πιστεύετε ότι στον πολιτισμό, σαν χώρα αλλά και σαν πόλη εν γένει, δίνουμε την σημασία που πρέπει;

Η Μελίνα έχει αποδειχτεί προφητική σε πολλά θέματα που αφορούν τον πολιτισμό μας ξεκινώντας από τα μάρμαρα του Παρθενώνα, πιστεύω λοιπόν απόλυτα ότι αυτό είναι το σπουδαιότερο συγκριτικό μας πλεονέκτημα σαν χώρα, κυρίως στις δύσκολες εποχές που ζούμε αυτό μας έχει απομείνει και μας δίνει την ταυτότητα και την οντότητα για την οποία μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι.

Βέβαια έχουμε και πολύ σημαντικη παραγωγή επιστημόνων τους οποίους όμως διοχετεύουμε στο εξωτερικό αφού έχουμε αποδειχτεί ανίκανοι να τους απορροφήσουμε και να επενδύσουμε επάνω τους.

Έχουμε λοιπόν, ειδικά τώρα, καταλάβει  καλά τη σημασία, μένει να δείξουμε και έμπρακτα την αγάπη μας στον πολιτισμό μας και στην ιστορία μας.

Ο έμπρακτος τρόπος που βρήκα εγώ, είναι η ενασχόλησή μου με τα πολιτιστικά πράγματα της πόλης μου κυρίως μέσω της κινηματογραφικής λέσχης, γιατί νομίζω ότι μέσα από αυτό εκτός των άλλων εκπληρώνω και ένα κοινωνικό καθήκον, πράγμα που πρέπει να εκπληρώνει κάθε άνθρωπος που δεν είναι εγκληματικά ατομικιστής και εγωιστής, ή άλλως εγκληματικά ιδιώτης με την έννοια του ιδιώτη της αρχαίας Ελλάδας.

Αν το Beau Sillage ήταν μία κλασική ταινία, ποια θα ήταν και γιατί;

Κλασική δεν ξέρω, ίσως το «Κουτί της Πανδώρας» ταινία του Παμπστ του έτους 1929 για το στιλ της περίφημης Lulu, από τις σύγχρονες πάντως, σίγουρα μου έρχεται στο νου το «Ο διάβολος φοράει Πράντα» μια αμερικάνικη -στην κυριολεξία- ταινία που όμως έχει πολύ… Prada.

Ευχαριστούμε θερμά την Ελένη Δάσιου και τον σύζυγο της που μας άνοιξαν το σπίτι τους.

Photography: Βασίλης Σιούτος