Οι καιροί είναι πια διαφορετικοί, αλλαγμένοι από εμάς, με άλλο ήθος και μια ευαίσθητη προσέγγιση του δράματος που ζούμε. Οι ενδιαφέρουσες μέρες που ζούμε δεν θα μας βγάλουν με μαθηματική ακρίβεια στον Παράδεισο μα ούτε και στην Κόλαση. Δεν χαίρεστε; Μα θα έπρεπε να χαίρεστε, να πανηγυρίζετε που θα είμαστε ενεργό κομμάτι μιας εποχής καθόλου βαρετής, καθόλου προγραμματισμένης και με πράγματα άγνωστης δύναμης και γοητείας να μας περιμένουνε. Η επόμενη γωνία ίσως κρύβει ένα ποίημα, ένα φιλί ή έναν ήλιο, όπως πάντα άλλωστε, μα τώρα είμαστε εμείς πιο έτοιμοι…πιο δεκτικοί για το διαφορετικό, με μια εσωτερική φωνή επίμονη και πρόθυμη να κουραστεί για να ζήσουμε μια όμορφη ζωή, απαλλαγμένη από τα περιττά, γεμισμένη με το πλούσια λιτό τρόπο της αρετής. Ο ήλιος καίει τις πληγές της Ελλάδας, τις θεραπεύει αρκεί να βγούμε στον ήλιο, να εκτεθούμε και να τον χαρούμε σαν μικρά παιδιά, σα να ξέρουμε δηλαδή το καλό μας…

( ένα ποίημα για καλή τύχη)

Μην αναλύεις τον ήλιο, είναι ελληνικός

Με τα εφτά φωνήεντα και με τους πέντε φθόγγους

Με τα σταρένια όνειρα και τις καμπύλες της κλεψύδρας

Η θερινή ώρα τ’ ανθρώπινου κορμιού σε μια γλώσσα

Σ’ ένα τραγούδι, σ’ ένα γερό τραπέζι

Ματίζοντας τον Χρόνο με φρέσκο χρόνο

Ιστορία είναι ότι συμβαίνει Εδώ και το χρώμα των συνεπειών

Η εξήγηση απλωμένη στο φως του Παντού

Αυτόπτης μάρτυρας η θάλασσα και τα χρονόμετρα της σκόνης

Ο χωματόδρομος με τις ελιές,  τα δάκρυα των ανθρώπων

Απ’ την Μεσόγειο σου μιλώ, από το μπλε καντήλι

Από το στόμα το ανοιχτό με τ’ αμμώδη χείλη

Το εργαστήρι του κλίματος και τον υδροφόρο του πνεύματος

Σημείο βρασμού της Έντασης του Κόσμου

Τι όμορφο μέρος να μεγαλώνουνε τα όνειρά μας

Απ’ την Μεσόγειο σου μιλώ, ποιος χρειάζεται μετεωρολόγο ;

Εδώ ο άνεμος είναι κορίτσι δεκαοχτώ χρονών, ένας χρυσός ξεσηκωμός

Δεν πιστεύει ότι χάνεται, δεν ακολουθεί  ότι πιάνεται

Μην αναλύεις την ελευθερία, την ελληνικότητά της

Προσεκτικά κάνε τα βήματά της

Φτιάξε λιγάκι σοβαρά τις λεπτομέρειες της

Τι κι αν φοβάμαι όσο ακριβώς κι εσύ

Πάντα με το λίγο δε γίνεται να ζούμε

Για τις σκιές προφήτης είναι το φως

Το φως που πάει κι έρχεται σαν την παλίρροια

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.