Λοιπόν, αδέρφια, αινείτε τον κύριο! Ήρθαν οι σωτήρες Γάλλοι, το απόλυτο playboy, ο Γάλλος Πασχάλης με φαλάκρα (φαίνεται το βέγκε που έχεις περάσει το μαλλί), ο μουρντάρης της Ευρώπης μετά φυσικά τον όμορο και προσφιλή Σίλβιο, ο ένας και μοναδικός τζουτζούκος, o Francois Oland. Και τον περιμένουμε να βγει από το προεδρικό αεροπλάνο και έχεις έναν Αλέξη με ύφος θα’ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη, θα’ναι ουρανού κατάνυξη .Δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά όταν έρχονται Αμερικάνοι εγώ σκέφτομαι “ποιο νησάκι πουλάμε σήμερα” και όταν έρχονται Γάλλοι λέω “πάλι θα πάρουμε second hand εξοπλιστικά. Ο προηγούμενος για να μας πει “ego papou thessaloniki” πήραμε δεν ξέρω και εγώ πόσα ελικοπτεράκια. Βλέπετε οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μια αγάπη στα vintage. Vintage υποβρύχια, ελικόπτερα, αεροσκάφη. Όλα retro. Αμ πως. Τι μας περάσατε μανδάμ σάματις δεν έχουμε paris fashion week δεν ξέρουμε και από μόδα;

Από την άλλη έγινε και ο γάμος της Ριμπολόβλεβα γιατί το είχα και ένα άγχος το κορίτσι αν θα πάνε όλα καλά. Έβρεχε κιόλας και με αυτή την υγρασία που να σταθεί μαλλί. Άσε που θα δουν οι ξένοι ότι εν τέλει κάνει κρύο στην Ελλάδα και λένε μαλακίες οι Locomondo και θα μας κόψουν από δημοφιλή προορισμό που μας έκανε ο Σαμαράς με τις κρουαζιέρες του. Αχ, πρόεδρε,αχ.

Τώρα που είπα “πρόεδρε”, τι γίνεται ρε παιδιά στην Νέα Δημοκρατία όλα καλά; Σκέφτομαι να πάω να ψηφίσω Adonisforpresident γιατί θέλω λίγο γέλιο στην ζωή μου. Βέβαια, μόνο που σκέφτομαι την φωνή του και την άλλη την “Σσσσσαντιγύ” που θα καταρρεύσει το ξανασκέφτομαι. Ασ’το, θα ψηφίσω Κυριάκο. Είδα σποτάκι ότι εκφράζει την γενιά των τριαντάρηδων που ψάχνουν δουλειά. Σίγουρα θα μας εκπροσωπήσει σωστά τώρα που η Ντορούλα τον έδιωξε από το σπίτι . Όχι τίποτα άλλο ψάχνει που ψάχνει σπίτι μην ψάχνει και για δουλειά.
υριάκος

Κατά τ’άλλα η πρώτη φορά αριστερά καλά τα πάει. Ασφαλιστική εξαθλίωση, σύνταξη στα 167, μειώσεις, έκτακτες εισφορές και είναι μακρύς ο κατάλογος. Όταν ήμουν συνδικαλιζόμενο νιάτο δεν είχα διανοηθεί ποτέ πως θα υπάρξει η εποχή που θα γίνω απολιτίκ. Το δηλώνω. Δεν. Τέλος. Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω. Για την ακρίβεια αν έλεγα κάποιον απολιτίκ το θεωρούσα βρισιά. Αλλά ήταν μια αναπόδραστη εξέλιξη ενός ανθρώπου που φεύγει από έναν πολιτικό χώρο στον οποίο μεγάλωσε και γαλουχήθηκε για να πάει σε κάτι άλλο ,πιο αγωνιστικό (μπα,τρομάρα να σου’ρθει), πιο ελπιδοφόρο, πιο ριζοσπαστικό (γέλια μετά δακρύων και αυτομουτζωμάτων). Και αφού κατέβεις και σε μια πορεία και σου βαφτίσουν την φασολάδα κρέας και το λουκάνικο σολωμό εν τέλει να καταλήγεις άπατρις, χωρίς ιδεολογικό φορέα και χωρίς ελπίδα. Γιατί c’est la vie, γλυκιά μου. Οι προσλήψεις ιερέων είναι πιο χρήσιμες από εκπαιδευτικούς. Γιατί όλα τα προβλήματα λύνονται με έκτακτες εισφορές, έξτρα φ.π.α. και το βασικότερο λιγότερα προνόμια στους Έλληνες αγρότες (ο έλληνας αγρότης, ο ορισμός της πλουτοκρατίας). Για να κάνω λοιπόν μία σούμα διχαστήκαμε για να καταλήξουμε να περάσουν τα ίδια μέτρα που δεν θέλαμε να περάσουν. Θα μου πεις, θα άλλαζες την ψήφο σου. Φυσικά και όχι. Προτιμώ να ψηφίζω με δύο γραμμάρια ελπίδας παρά με 3 κιλά φόβο. Σε κάθε περίπτωση αυτό το οποίο εμένα με φοβίζει, τελικά, σύντροφοι του ΚΟ.ΑΠΕΛ. (Κόμμα Απελπισμένων βλ. Χάρρυ Κλύν) είναι ότι έχω γίνει αναίσθητη. Πλήρως. Ξυλοκαίνη. Κατακλυσμός και εγώ κοιτάω αν χάλασε το καζανάκι.

Τέλος πάντων, συγχωρήστε με είναι και η εποχή των μουσώνων που περνάει η Πάτρα και γίνομαι λίγο συναισθηματικιά (κατά το “κεντρικιά” της Καινούργιου), τι; δεν λέγεται έτσι;)
Stay tuned, παιδιά. Η φάση έχει suspense

Υ.γ.1 Θα γελάσει:
α)κάθε πικραμένος,
β)το παρδαλό κατσίκι
γ)ο διάολος,
δ)όλα τα παραπάνω

Υ.γ.2 Ζητείται Ελπίς

Υ.γ.3 Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο

Σας φιλώ, η απόλυτη
katerina1_0

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».