Ποιος διαλέγει να πάρει αυτό που θέλει και να αφήσει πίσω του αυτό που πραγματικά χρειάζεται…ένας επιπόλαιος, ένας χαζός ή ένας ασυνείδητος άνθρωπος…κι αν αυτός είναι ένας ολόκληρος λαός και μια πατρίδα ολάκερη που επιλέγει να ακολουθήσει τυφλά και ευλαβικά τις επιθυμίες της και να απολέσει το χρήσιμο και το ωφέλιμο. Σας θυμίζει κάτι ή να ανησυχήσω; Σας φοβίζει πως είστε εσείς που πρέπει να προσπαθήσετε διότι κάτι δεν πάει καλά ή αντιθέτως σας θυμώνει και εναντιώνεστε σε κάθε αλλαγή; Είναι τόσο τρομερό τελικά να θυσιάσεις το βόλεμά σου για να διεκδικήσεις το δικαίωμά σου στο μέλλον; Τόσες ερωτήσεις και ούτε μια κίνηση προς την πλευρά της απάντησης….θα σηκωθώ πρώτος, θα πράξω πρώτος.

Να σας πω την μαύρη μου αλήθεια, μου λείπει ο δύσκολος δρόμος. Την βαρέθηκα την ραστώνη του ήλιου την ίδια ώρα που υπάρχει ο γρίφος του ήλιου. Μου λείπει το παίδεμα και ο μαύρος καιρός και εσύ να προσπαθείς να βρεις τρόπους να του σπάσεις το ηθικό, να τον κάνεις να τρομοκρατηθεί. Μου έχει λείψει η περιπέτεια πέρα από τον μέσο όρο και την κοινή την γνώμη. Να γίνω Ευρωπαίος αληθινός, ανθρωπιστής και πραγματιστής και όχι αποικιοκράτης, λογιστής και μαντρωμένος σε απόλυτους κανόνες. Γιατί είναι άλλο πράγμα να είσαι πληθωρικός ευρωπαίος χαρακτήρας κι άλλο πληθωριστικός πολίτης μιας οποιασδήποτε χώρας ( για να μην πω αποπληθωριστικός ). Ας εκλέξουμε μέσα μας, βαθειά μέσα μας ένα μέλλον δικό μας λοιπόν με όσες συνέπειες και ευθύνες κουβαλάει αυτό…Ας κάνουμε το καλό στον εαυτό μας και ας τον μισήσουμε για πάντα για αυτό..

 

Μην αναλύεις τον ήλιο, είναι ελληνικός

με τα εφτά φωνήεντα και με τους πέντε φθόγγους

με τα σταρένια όνειρα και τις καμπύλες της κλεψύδρας

Η θερινή ώρα τ’ ανθρώπινου κορμιού σε μια γλώσσα

σ’ ένα τραγούδι, σ’ ένα γερό τραπέζι

ματίζοντας τον Χρόνο με φρέσκο χρόνο

 

Ιστορία είναι ότι συμβαίνει Εδώ και το χρώμα των συνεπειών

Η εξήγηση απλωμένη στο φως του Παντού

αυτόπτης μάρτυρας η θάλασσα και τα χρονόμετρα της σκόνης

ο χωματόδρομος με τις ελιές,  τα δάκρυα των ανθρώπων

 

Απ’ την Μεσόγειο σου μιλώ, από το μπλε καντήλι

από το στόμα το ανοιχτό με τ’ αμμώδη χείλη

το εργαστήρι του κλίματος και τον υδροφόρο του πνεύματος

Σημείο βρασμού της Έντασης του Κόσμου

Τι όμορφο μέρος να μεγαλώνουνε τα όνειρά μας

 

Απ’ την Μεσόγειο σου μιλώ, ποιος χρειάζεται μετεωρολόγο ;

εδώ ο άνεμος είναι κορίτσι δεκαοχτώ χρονών, ένας χρυσός ξεσηκωμός

δεν πιστεύει ότι χάνεται, δεν ακολουθεί  ότι πιάνεται

 

Μην αναλύεις την ελευθερία, την ελληνικότητά της

Προσεκτικά κάνε τα βήματά της

Φτιάξε λιγάκι σοβαρά τις λεπτομέρειες της

τι κι αν φοβάμαι όσο ακριβώς κι εσύ

πάντα με το λίγο δε γίνεται να ζούμε

 

Για τις σκιές προφήτης είναι το φως

το φως που πάει κι έρχεται σαν την παλίρροια

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.