Χτύπησε η πόρτα, χτύπησε

κι έστρωσαν τραπέζι ο φτωχός και ο θεός

Γιορτάζουνε τον ήλιο τρώγοντας το φεγγάρι

με τις καρδιές τους προτεταμένες

 

Τι εποχές, τι εικόνες

Η επίπεδη γη και η στρογγυλή μας κατάκτηση

Το γαλάζιο υπέδαφος τ’ ουρανού

Ανήσυχο ύπνο κάνουν τα πεύκα

Άφησε το φως πίσω από την πόρτα

 

Η ιστορία δεν έχει τελείες, μονάχα παύσεις και σιωπές

Ο χειμώνας έχει πλησιάσει και η φημισμένη λύπη του

στις χειρονομίες των ανθρώπων και στον χαρακτήρα της ταχύτητας

Πες μου ένα σύννεφο να σου πω ένα κύμα

Στα πρωινά καραβάνια και στα καυτά χαλίκια

όπου φυλάνε τα πουλιά τα ημερολόγιά τους

και η σκόνη τα πυρομαχικά της

Το χθες είναι γυναίκα που πεθαίνει μετά την γέννα

Ο πετεινός που αυτοκτονεί όταν το σκοτάδι

χάσει την πυκνότητά του

Μίλησέ μου για το πλήθος που έχει κρυφτεί κυνηγημένο

στα πιο φιλόξενα νησιά του μυαλού

Μίλησέ μου κι ας μοιάζουν όλα έτη φωτός βαθιά

Μίλησέ μου

χάρη σ’ εμάς κατασκευάστηκαν τα τηλεσκόπια

 

Είναι μια ώρα δρόμος για την αυγή, μια ζωή ο γυρισμός

Κάποιος περιμένει στα σκαλιά ενός γκρεμισμένου σπιτιού

τις μέρες να πληθύνουν

Τα συμπεράσματα μιας γενιάς σταυρωμένα στους τοίχους

Παράκουσα την άπνοια και σου μίλησα καθαρίζοντας τις θύελλες

Δεν μαζεύω το έγκλημά μου – το ξοδεύω, τι άλλο να σημαίνει αυτός ο κίνδυνος

Παράκουσα την ανελέητη σιωπή της εποχής για να ζήσω

τα βυθίσματα και τα υψώματα, τα ρυτιδιασμένα συρματοπλέγματα

Αν δεν μιλήσω και περάσεις πώς θα σου καταλογίσω την Αντίσταση

 

Δεν έχει άκρη ο Παράδεισος, δεν έχει τελειωμό

χέρι απλωμένο να πιαστείς  και να θρηνήσεις

τον αναμάρτητο Έρωτα, το τρυφερό του μακελειό

 

Πότε θα επιστρέψεις σπίτι

Είναι δικαιοσύνη  για τον έρωτα οι λέξεις σου

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.