Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα κρύβουμε καθημερινά, πόσα συναισθήματα επιλέγουμε να αποσιωπήσουμε. Αναρωτιέμαι πόσα μυστικά χρειαζόμαστε για να είμαστε ορατοί και πώς λίγα μυστικά παραπάνω έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Φτιάχνουμε την ζωή μας κάθε μέρα πιο δύσκολη, εφευρίσκουμε νέα τείχη ενώ όλα είναι τόσο απλά αρκεί να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε όπως γίνεται με την μουσική και τα τραγούδια. Δεν έχει σημασία αν ο τρόπος είναι παλιός και δοκιμασμένος ή νέος και ακατέργαστος.

Όποιος περπατά και νιώθει αυτήν την πόλη ακούει μέσα στ’ αφτιά του διαρκώς τους δίσκους του Κωνσταντίνου Β., την καταγραφή μιας αλήθειας χωρίς ψεύτικη περηφάνια και περιττά λόγια. Ένα πλήρες μωσαϊκό από ψιθύρους, παραπονεμένες σιωπές και μια έκκληση για γαλήνη μπροστά σε όλη αυτήν την καθημερινή τρέλα, το άγχος και τον ανούσιο θόρυβο. Μίλια μακριά μα κάτω από τον ίδιο δυνατό ήλιο της μουσικής ζει ακόμα μία παρέα ανθρώπων που είναι πολύ νέοι για να γνωρίζουμε τα ονόματά τους αλλά κάθε στιγμή η σωστή ώρα για να μάθουμε απ’ έξω τα τραγούδια τους. Συστήθηκαν ως Κόρε Υδρο και εντυπωσιάζουν με την φρεσκάδα κυρίως των στίχων τους αλλά και με την άκρως καλλιτεχνική τους στάση απέναντι στην μουσική βιομηχανία, δείχνοντας ξεκάθαρα τις προθέσεις τους για το μέλλον. Φαίνεται παρά το πείσμα πολλών ότι η δεκαετία του ‘ 60 έχει μπολιάσει για τα καλά τις καρδιές όλων των επόμενων γενιών. Έτσι θα χαιρόμαστε κάθε φορά που γύρω μας κάποιοι αντιστέκονται και χρησιμοποιούν την τέχνη της μουσικής για να το δηλώσουν. Για αυτό και χρειάζεται να έχουμε πάντα μες το νου μας τον πρωτεργάτη της μουσικής επανάστασης, τον αξιότιμο κύριο Bob Dylan, ο οποίος επιστρέφει σχεδόν κάθε πέντε χρόνια μ’ έναν δίσκο πάντα φτιαγμένο για το σήμερα. Άλλωστε ονομάζοντάς έναν  τελευταίο του δίσκο Modern Times ξεκαθαρίζει πως ένας πραγματικός καλλιτέχνης συνομιλεί με την εποχή του έστω και αν τα εκφραστικά του μέσα ανήκουν σε μια παρελθούσα μεν αλλά σπουδαία δε εποχή. Όπως σε κάθε δίσκο του μεγάλου αυτού τραγουδοποιού σημασία έχει που κυρίαρχη θέση κατέχει ο έρωτας.  Ο έρωτας φιλτραρισμένος από την σκληρή καθημερινότητα, την ποίηση, τους σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους, τις τρελές ιστορίες που συμβαίνουν κάποτε σε όλους μας, την καταστροφή της Νέας Ορλεάνης, τα εργατικά δικαιώματα, τον χρόνο που περνάει και αφήνει σημάδια και τραγούδια . Άλλοτε σιγανόφωνα και άλλοτε θυμίζοντας τον παλιό πρωτοποριακό ηλεκτρισμό του, μας χαρίζει δυναμικές νέες ιστορίες που δεν αποτελούν απλώς μια επιπλέον κυκλοφορία στην ήδη τεράστια δισκογραφία του.

Ο Bob Dylan, ο Κωνσταντίνος Β. και ελπίζουμε και οι καλλιτέχνες που έρχονται και ακουλουθούν τα χνάρια τους όπως οι σπουδαίοι πλέον Black Keys  δεν συνεχίζουν για να εκπληρώσουν  τις, βάσει συμβολαίου, υποχρεώσεις τους ούτε για να κολακέψουν το παλιό τους ακροατήριο και να κερδίσουν το νέο. Συνεχίζουν διότι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, δεν ξέρουν άλλο τρόπο να ζούνε, να κάνουν τέχνη, να επικοινωνούν με τους ανθρώπους, να μοιράζονται τα μυστικά τους και εν τέλει να έχουν μια ειλικρινή και απλή ζωή, σαν αυτή που όλοι μας προσπαθούμε κάθε μέρα. Μια ζωή με περισσότερα συναισθήματα και μουσική, πολλή μουσική…

 

Τα παιδιά του καλοκαιριού κοροϊδεύουν τον χειμώνα, τις αγορεύσεις του

στα τοπία του νου τους, τα κάγκελα είναι άσβεστα κεριά

περπατούν ως ανεμόμυλοι στην ακτογραμμή και φρουρούν το ηλιοβασίλεμα

Τα παιδιά του καλοκαιριού αγγίζουν με χέρια γυμνά κι βρεγμένα τον θάνατο

από όλα τα αξιώματά  διαλέγουν την μνήμη της ζωής

γιορτάζουν τον τρανό γκρεμό, ανηφορίζοντάς τον

 

Τα παιδιά της ολονύκτιας τρεχάλας αποκοιμιούνται προσευχόμενα

στο τέλος του καλοκαιριού να γίνουν κοχύλια

από όλα τα πηγάδια, να πέσουν σε αυτό που κρατάει

την ψυχή τους πόσιμη

 

Δεν ψεύδεται η καρδιά μπροστά σε αυτά τα παλιόπαιδα

πράγμα απευκταίο και αναπόφευκτο για κάθε χειμώνα

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.