Το κρίμα της Ελλάδας δεν είναι οι πληγές της. Όλοι οι λαοί έχουνε πληγές άλλωστε. Είναι το υπέροχο αυτό φως της που δεν τις αφήνει σε ησυχία… την στιγμή που τις τρέφει, την ίδια στιγμή και τις αθωώνει. Κάθε πρωί ανατινάζουμε το Φεγγάρι για να ακουστεί, μέχρι και την πιο μικρή βραχονησίδα, ο αναρχικός λόγος του Ήλιου. Κάθε ηλιοβασίλεμα απαγάγουμε τον Ήλιο και ζητάμε λύτρα για την φωταγώγηση του Φεγγαριού δημοσία δαπάνη. Μαρμάρινα κομμάτια αγαλμάτων και ποτέ δεν βρήκαμε τον χρόνο να συναρμολογήσουμε την αρχική μορφή της ευθύνης, να αποκαταστήσουμε την ιστορία στις ψυχές μας και στα βιβλία μας. Διότι ο χρόνος εδώ έχει άλλο τρόπο που απ’ έξω δεν νοιώθεται. Γι’ αυτό και η χώρα αυτή έχει ξεχάσει το πραγματικό της όνομα και συστήνεται μοναχά με το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο. Η αγάπη σε αυτόν τον τόπο, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να είναι μια λαμπερή τραγωδία.

Σήμερα έχει γενέθλια η μαμά μου και χωρίς καμία αμφιβολία έχω τον πιο σοβαρό λόγο να εξιστορήσω τις αληθινές περιπέτειες της αγάπης με τους ήρωες της, τις θυσίες τους και την λύτρωση που έρχεται τόσο φυσικά όπως ο ύπνος στον κόσμο των βλεφάρων. Περιπέτειες που έχουν αίσιο τέλος όχι γιατί είναι politically correct μα γιατί η αισθητική και η αρετή που κατέχουμε δεν μας αφήνουν ευτυχώς άλλη επιλογή…

Όταν κοιμούνται τα κύματα, μια πολυφωνική σιωπή κατακλύζει τον κόσμο και μας χρεώνει όλη την γαλήνη. Όταν τα πρώτα χελιδόνια ολοκληρώνουν τις φωλιές τους, μια αίσθηση εξωστρέφειας μας γραπώνει και μας σέρνει μακριά από τον πόνο. Όταν είμαστε καθισμένοι στο τραπέζι ένα ζεστό πιάτο το μεσημέρι είναι ένας πλανήτης που μόλις μπήκε σε τροχιά γύρω από το φως κάποιου μητρικού άστρου. Όταν κλαίμε, η πρώτη μας αντίδραση είναι να αναζητήσουμε την δράση της μαμάς μας. Συνήθως η ασφάλεια είναι μια έννοια που μας εγκλωβίζει, μας ξυπνάει αντανακλαστικά συντηρητισμού και τελικώς μας κρατάει πίσω. Κι όμως η ασφάλεια της αγκαλιάς της μάνας είναι το απόρθητο καταφύγιο μέχρι να περάσει η καταιγίδα και να συνεχίσουμε το προσωπικό μας ταξίδι.

Διότι η μαμά του καθενός ξέρει πως μια οικογένεια ξεκινάει από την απόφασή να επεκτείνουμε τις πνευματικές διαστάσεις της ζωής και όχι το απόλυτο μήκος του εγωισμού μας. Σας μιλάω για την μαγεία που εμφανίζει μπροστά μας το σοβαρό και εξαφανίζει το ευτελές. Για την μαγεία που προμηθεύει μια αληθινή γλώσσα στην ουτοπία και εφικτές λύσεις στους τρελούς μας οραματισμούς. Το θέμα είναι, λοιπόν, να κόβεις την μπουκιά σου για να την δίνεις στο παιδί σου και παράλληλα να του μαθαίνεις την αιτία που είναι τόσο σημαντικό πράγμα η αλληλεγγύη προς τον καθένα γύρω μας.

Η κάθε εξουσία πιστεύει ότι μιλάει απευθείας με τον Θεό και έτσι διατάζει. Η μαμά μου έχει απλώς κατανοήσει τον Θεό και έτσι επικοινωνεί μαζί μου και έτσι με αγαπάει…

Σήμερα έχει γενέθλια η μαμά μου και αυτό σημαίνει χωρίς καμία αμφιβολία πως σήμερα είναι οι δικές μου Αλκυονίδες μέρες.

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.