Αγαπάω την Κυριακή. Την αγαπάω γιατί είναι η μόνη ημέρα της εβδομάδας, η μία και μοναδική που με λυτρώνει από τα δεσμά της τεχνολογικής μανίας. Έχετε παρατηρήσει ή συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος; Εγώ το κατάλαβα και δεν σας κρύβω ότι μ’ έπιασε κρίση πανικού. Φανταστείτε πώς είναι όταν βρίσκεστε σε τρένο του μετρό. Κάθεστε όρθροι ή σε κάθισμα και κατά τη διάρκεια της διαδρομής κοιτάζετε έξω από το παράθυρο και το μόνο που διακρίνετε ένα αστραπές χρωμάτων και φώτων. Έτσι περνά και ο χρόνος. Τουλάχιστον ο δικός μου. Αλλά απ’ όσο έχω συζητήσει το θέμα, δεν είμαι η μόνη που το βιώνει.

Περνάει λοιπόν ο χρόνος σαν αστραπή. Και ποιος ο ένοχος; Η τεχνολογία και συγκεκριμένα αυτό το καταραμένο κινητό τηλέφωνο. Που λειτουργεί πλέον επίσημα σαν υπολογιστής. Δε λέω, καλή η εξέλιξη, αλλά με φειδώ… Εμείς του δίνουμε και καταλαβαίνει. Γίναμε συνεργοί της!

unnamed

Συνδεδεμένο με πέντε ηλεκτρονικά ταχυδρομεία εκ των οποίων τα τέσσερα είναι της δουλειάς. Ο εφιάλτης του ήχου της… σαΐτας μου χτυπά τα αυτιά κάθε φορά που βλέπω να κατευθύνονται κατεβατά μηνύματα. Ο ήχος του απλού «ντρίνγκ» του τηλεφώνου έχει αντικατασταθεί κυριολεκτικά με απανωτούς ήχους -μικρούς και γρήγορους- κάθε φορά που σου’ρχεται μια ειδοποίηση. Η επικοινωνία πλέον γίνεται με γρήγορες κινήσεις, τα δάχτυλά μας είναι έτοιμα να υποδεχθούν τα αρθριτικά και το μυαλό μας είναι κουκουριιικου. Και πώς να μην κουδουνίζει, με τόσους ήχους που βγάζει μία τόση δα συσκευή…

Με τόση εξέλιξη έχουμε ξεχάσει να ζούμε. Να επικοινωνούμε. Τρέχει ο χρόνος λες και ανυπομονούμε να φτάσουμε πρώτοι στο τέλος της γραμμής. Είχα την τύχη να ζήσω την εποχή όπου είχαμε μόνο μία συσκευή τηλεφώνου. Μάλιστα το δικό μας δεν είχε κουμπιά, αλλά καντράν. Τώρα θεωρείται vintage. Το εκθέτουν στο μουσείο τηλεπικοινωνιών. Ένα τηλεφώνημα αρκούσε να κάνεις τα πάντα. Να δώσεις ένα ραντεβού, να μιλήσεις περί ανέμων και υδάτων, να πεις τα νέα σου χαλαρά στο κρεβάτι… Τώρα πάνε αυτά.

Untitled-1

Η τεχνολογία της σημερινής επικοινωνίας υπάρχει για να τα κάνεις όλα εδώ και τώρα. Μας έχει απορροφήσει τόσο πολύ που έχει γίνει η προέκταση του χεριού μας. Σαν η ζωή μας όλη να εξαρτάται από αυτό. Οδηγούμε με αυτό, τρώμε με αυτό, συζητάμε με αυτό, χορεύουμε με αυτό, κοιμόμαστε με αυτό. Έχει χαθεί ο έλεγχος. Κάτι ξέρουν nos amis οι Γάλλοι που έβγαλαν νέο νόμο που προστατεύει την κοινωνική ζωή των εργαζομένων και δεν απαντούν σε email μετά τις 6 το απόγευμα…

Ο άτιμος χρόνος πετάει ψηλά σαν περήφανο πουλί και μας χλευάζει.

Κάντε το πείραμα

Δοκιμάστε μία ημέρα μακριά από όλο αυτό το τεχνολογικό overdose. Κάντε το σαν πείραμα. Αυτή την Κυριακή. Καταχωνιάστε τη συσκευή σε ένα συρτάρι και ξεκινήστε τη μέρα σας. Είμαι σίγουρη ότι θα κερδίσετε στιγμές και θα δώσετε ένα γερό μάθημα σε αυτή την μοντέρνα «κλέφτρα του χρόνου»…

 

Vassilia Camara

About Vassilia Camara

Γεννήθηκε στο όμορφο Μόντρεαλ του Καναδά. Πήγε σχολείο αλλά υποστηρίζει με πάθος ότι τα μαθήματα της ζωής είναι το... πραγματικό σχολείο. Εργάζεται στο χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 12 χρόνια στην Πάτρα κάνοντας λίγο πολύ τα πάντα. «Κρυφό» της πάθος η ζωγραφική. Από μικρή θυμάται να πιάνει χαρτί και να ζωγραφίζει με τις ώρες και μια ωραία μέρα στο ξεκάρφωτο την πήρε η αδελφή της από το χέρι και την πήγε σε μια σχολή σχεδίου μόδας. Κάποιες φορές στη ζωή θέλουμε έναν άνθρωπο να μας ταρακουνάει… Εργάζεται στο «thebest.gr» και είναι συνιδιοκτήτρια του «Beau Sillage». Χαλαρώνει με soft jazz, της αρέσει να ταξιδεύει σε δικούς της φανταστικούς κόσμους, αλλά και σε πραγματικούς, βρίσκει ομορφιά σε απλά καθημερινά πράγματα, είναι αισιόδοξη σε σημείο που εκνευρίζει τους άλλους αλλά δε τη νοιάζει και πιστεύει ότι η ευτυχία μπαίνει χωρίς να το καταλάβεις από την πόρτα που ξέχασες ανοιχτή…