Σάββατο βράδυ, cocktails, φίλοι…Κάπως έτσι νομίζω ορίζεται η ευτυχία. Εκτός αν βάλεις μέσα και μουσική, εκεί ξεκινάμε τα πιο όμορφια ταξίδια. Δεν ξέρω αν είναι η δικιά μου αγάπη για την μουσική και ίσως ένα μικρό απωθημένο που δεν έμαθα ποτέ να παίζω κάποιο μουσικό όργανο αλλά πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που είχαν κάνει την αγάπη τους επάγγελμα. Τους ζηλεύω ελαφρώς για το γεγονός ότι κάθε φορά που “πάνε στην δουλειά” χάνονται στον υπέροχο κόσμο της μουσικής, τον χωρίς τέλος και όρια. Κάπως έτσι ένιωσα την ανάγκη ένα Σάββατο βράδυ στο cinco να γνωρίσω την Ειρήνη. Γυναίκα, όμορφη, στα decks, όχι η κλισέ τύπου στικούδη (ο θεός να την κάνει) dj, λίγο funky , σιγοτραγουδά καθώς ψάχνει το επόμενο υπέροχο κομμάτι. Μόνο που η Ειρήνη δεν ασχολείται μόνο με την μουσική . Αλλά ας το πιάσουμε από την αρχή.

Η Ειρήνη Μιχοπούλου έχει σπουδάσει φωτογραφία στο E.m.e.f. school of Photography studies, στο E.s.p. School for applied and Art Photography studies (best student scholarship) και στην Academy private School of Photography studies. Έχει παραγματοποιήσει μεγάλες εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ φωτογραφίες της κοσμούν μεγάλα περιοδικά σε όλο τον κόσμο .Ασχολήθηκε για λίγο με φωτογραφίσεις μόδας αλλά αφιερώθηκε στην φωτογραφία σχετικά με την μουσική (εξώφυλλα δίσκων, αφίσες, φωτογραφίσεις περιοδικών). Πέρα λοιπόν από χαρισματική φωτογράφος και δασκάλα φωτογραφίας η Ειρήνη αγαπά την μουσική και εδώ και χρόνια βάζει τις μουσικές της σε όμορφα στέκια της Αθήνας ,αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας κατα καιρούς.Συλλέγει μανιωδώς δίσκους από παιδί ενώ τα είδη που την διαπερνούν είναι ένα αμάλγαμα από jazz, soul, instrumental, groove, funk, popcorn και Disco . Εκτός όμως από εξαιρετική dj και φωτογράφος είναι και σχεδιάστρια κοσμημάτων εδώ και χρόνια. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ μόλις βρήκα τον ορισμό του πολυδιάστατου και αν μη τι άλλο καλλιτεχνικού ανθρώπου.

Γυναίκα dj: Τα decks είναι ένας χώρος ανδροκρατούμενος; Έχεις αντιμετωπίσει ποτέ δυσπιστία για τις ικανοτητές σου;

Ε.Μ: Αν μου έκαναν την ερώτηση αυτή παλιότερα θα απαντούσα ναι και ναι με μεγάλη ευκολία. Το πρόβλημα είναι ότι και σήμερα θα δώσω την ίδια απάντηση. Βέβαια το γεγονός και μόνο ότι σε αυτό το επάγγελμα εμφανίζονται όλο και περισσότερες γυναίκες θα κάμψει εκ των πραγμάτων κάποια στιγμή την όποια δυσπιστία.

Σε έχω δει να τραγουδάς τα κομμάτια που παίζεις το βράδυ , γεγονός που σημαίνει ότι δεν παίζεις μηχανικά ή από υποχρέωση, κάνω λάθος; Πόσο συνδεδεμένη είσαι με την μουσική στην καθημερινότητά σου;

Ε.Μ: Ως εραστής της μουσικής έχω περάσει από πολλά στάδια: μανιώδης συλλογή βινυλίων, ραδιόφωνο όλη μέρα-κάθε μέρα, διαβάζοντας μουσικά περιοδικά, παίζοντας μουσική από πολύ μικρή. Η πρώτη μου “επαγγελματική” επαφή με την μουσική ήταν στα 17 μου όταν είχα την δική μου ραδιοφωνική εκπομπή, για την οποία κουβαλούσα ΠΟΛΛΑ μα πολλά βινύλια κάθε φορά. Μπορεί να είμαι και φωτογράφος αλλά η μουσική είναι η έμπνευση μου πίσω από την φωτογραφία. Είναι η κινητήρια δυναμή μου, η σκέψη μου, το συναίσθημα, η ύπαρξή μου.

Ραδιόφωνο ακούς;

Ε.Μ: Το ραδιόφωνο πάντα ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Τώρα πια λόγω δουλειάς ακούω λιγότερο λόγω του ότι ακούω πολλή μουσική σπίτι ψάχνοντας νέα κομμάτια. Ίσως να με κουράζουν και λίγο οι διαφημίσεις…

Από τα είδη τα οποία μεταχειρίζεασαι όταν παίζεις ποιο είναι αυτό που αγαπάς περισσότερο;

Ε.Μ: Κάπου είχα δει γραμμένο

good music doesn’t have expiration date

 

Παλιό-νέο, jazz-disco…Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η στιγμή, η εικόνα, το συναίσθημα, ο άνθρωπος. Έχω ζήσει τόσα πολλά με συνοδεία μουσικής που νομίζω ότι κάθε είδος το αγαπώ ξεχωριστά γι’ αυτό που έχω ζήσει μαζί του.

Είσαι ο τύπος του dj που συνδυάζει αρμονικά το παλιό με το νέο. Πώς κρίνεις την εμμονή των τελευταίων χρόνων με τις διασκευές;

Ε.Μ: Νομίζω πάντα είχαμε εμμονή με τις διασκευές και δεν τις θεωρώ πάντα κακές. Μια καλή διασκευή μπορεί να σε κάνει να ψάξεις την πρώτη εκτέλεση, τον δημιουργό. Όπως και αν έχει όταν η διασκευή αγκαλιάζει το αυθεντικό κομμάτι και δεν “βιάζει” το άκουσμα τότε είναι πάντα καλοδεχούμενη.

Η μουσική είναι άπειρη και πλέον ένα download δρόμος για να την αποκτήσεις. Πιστεύεις η εύκολη πρόσβαση στην μουσική και τα διάφορα “αυτoματοποιημένα” προγράμματα αναπαραγωγής διευκολύνoυν ή “χαλάνε” τον dj ;

Ε.Μ: Το βινύλιο ή το φιλμ στην φωτογραφία είναι μια τελετουργία, μια διαδικασία ολοκληρωμένη. Τίποτα δεν συγκρίνεται με το άνοιγμα ενός νέου βινυλίου… Βέβαια η μουσική πλεόν ανήκει σε όλο τον κόσμο ,το οποίο είναι από μόνος του ένας λόγος για να ευχαριστείς την τεχνολογία. Τώρα όσον αφορά τον dj, τα διάφορα προγράμματα, τα laptop κάνουν την διαδικασία απρόσωπη και ανιαρή. Εγώ έχω επιλέξει να παίζω με cd, ότι πιο κοντινό σε βινύλιο. Το βάρος των cd στον ώμο μου, το “κυνήγι” του κομματιού, δεν θέλω να το αφήσω ακόμα. Ακόμα, αύριο κανείς δεν ξέρει..

Πώς είναι να παίζεις μουσική στην Ελλάδα της κρίσης;

Ε.Μ: Ο κόσμος είναι “μαζεμένος”. Έρχεται πίνει το ποτό του, συζητά σκυθρωπός και φεύγει. Δεν χορεύει…

Ως φωτογράφος τι σου αρέσει να βλέπεις μέσα από τον φακό;

Ε.Μ: Την ανθρώπινη έκφραση, τα συναισθήματα, τις σκιές των στιγμών. Προσπαθώ το συναίσθημα να το μετουσιώσω σε εικόνα. Αυτό και μόνο με κάνει να βλέπω τα πράγματα από ένα διαφορετικό πρίσμα.

Το instagram και πέντε φίλτρα σε κάνουν φωτογράφο;

Ε.Μ: Όχι βέβαια…Τίποτα τεχνολογικό δεν σε κάνει φωτογράφο. Φωτογράφο σε κάνει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα γύρω σου, τα μάτια σου, το φως.

Ποιά μέρη θα ήθελες background στις φωτογραφίες σου και δεν έχεις πάει ακόμα;

Ε.Μ: Νέα Υόρκη και Ινδία. Τελείως διαφορετικά αλλά εξίσου ενδιαφέροντα μέρη.

Είσαι ανήσυχη φύση! με τι άλλο ασχολείσαι πέρα από την φωτογραφία και την μουσική;

Ε.Μ: Σχεδιάζω και κατασκευάζω εδώ και χρόνια μια σειρά κοσμημάτων την “one of a kind”. Το στυλ τους είναι bohemian,vintage και ethnic. Το κάθε κόσμημα είναι ένα και μοναδικό σχέδιο πάνω στο οποίο δουλεύω το μέταλλο, το πατινάρω και το διακοσμώ με ημιπολύτιμους λίθους, ζωγραφισμένα κομμάτια κλπ.

Ζούμε στην Ελλάδα της κρίσης. Μπορεί ένας καλλιτεχνικός και πολυδιάστατος άνθρωπος να επιβιώσει; Ο αγώνας της επιβίωσης θα σε ανάγκαζε να ικανοποιήσεις επιθυμίες πελατών που δεν συνάδουν με την ταυτότητά σου;

Ε.Μ: Νομίζω ότι τέτοιους ανθρώπους πάντα η Ελλάδα την ίδια στιγμή που τους δημιουργούσε την άλλη τους έδιωχνε. Ωστόσο, ρεαλιστικά τα πράγματα είναι πιο δύσκολα πλέον για όλους, ειδικά για καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Η ζωή ενός καλλιτέχνη στην Ελλάδα της κρίσης είναι μια μόνιμη ανάβαση. Για εμάς που επιλέγουμε συνειδητά να μένουμε εδώ, είναι ένα συνεχής αγώνας επιβίωσης και υπεράσπισης των προσωπικών μας επιλογών. Σίγουρα είμαι ένας προσαρμοστικός άνθρωπος αλλά δεν θα άλλαζα αυτό που είμαι για χάρη ενός πελάτη. Η ζωή είναι δρόμος. Παίρνεις βαθιά ανάσα και συνεχίζεις…

Η Ειρήνη μας χαρίζει την παρακάτω φωτό από την συλλογή της “Σκέψη και Σώμα” και την ντύνει με το εξής αγαπημένο της κομμάτι:

17919_761294283977894_6618472805621929923_n

Την Ειρήνη την βρίσκουμε:
Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στο Cinco, Σκουφά 52, Κολωνάκι
Σάββατο στο Warehouse, Μαυρομιχάλη και Βαλτετσίου, Αθήνα
και κάθε Τρίτη στο The Clumsies, Πραξιτέλους 30, Αθήνα
καθώς και στο προσωπικό της site αλλά και στο facebook

Sophie Kolliopoulou

About Sophia Kolliopoulou

Ένας μικρός-μικρός τυφώνας γεννημένος μια μέρα του Σεπτέμβρη. Κάθε βράδυ κοιμάται με το σπαθί της στην χώρα του Ποτέ-Ποτέ και κάθε πρωί ξυπνά δικηγόρος. Σιχαίνεται τις ταμπέλες αλλά αν φορούσε μία θα έγραφε «γεννήθηκα για να ελπίζω» με την αγαπημένη της cloche φούστα και ένα ζευγάρι γόβες. Κυνηγός αιώνιων λιακάδων. Και όταν αυτές συννεφιάζουν -γιατί ακόμα και αυτές συννεφιάζουν- γίνονται όμορφες με ένα καλό φίλο, μια κούπα καφέ και τον χιλιοπαιγμένο Armstrong να τραγουδά «give your heart and soul to me and life will always be la vie en rose».