‘Εδώ κάτω ζούνε άνθρωποι κι εσύ χαζεύεις την θέα’

Η αγάπη μου με μαλώνει

Αλληλούια – Μας διέλυσε η μοναξιά

Τέφρα η σκληρότητα στα πνευμόνια μας – Αλληλούια

Πού είναι οι λαοί, πού είναι οι φωτιές τους

Τα λάθη μας πλατάνια

Η  αγάπη μου με σπαράζει

Μισή στον ίσκιο μισή στο φως

Με τα σανδάλια του ωκεανού στα πόδια της αλέτρι

Σαν το νερό που δεν κρατάει κακία στον γάργαρο χρόνο

 

Η  αγάπη μου είναι ο κόσμος χωρίς τις ψευδαισθήσεις

Της φύσης το τετράπλευρο ρούχο

Η αρσενική και η θηλυκή ανάγνωση

Τα ρήματα που τακτοποιούν το σπουδαίο

Το σμάλτο στο καλούπι της ομορφιάς

Βράζουν τα υπόγεια της γης και χύνονται νησιά

Παίρνουν τα χέρια μου ένα συναίσθημα

Βράζουν τα καλώδια της καρδιάς και χύνεται συνείδηση

Η αγάπη μου βλάσφημη, δεν συνομιλεί με το κράτος

Σκαρφαλώνει στον σφυγμό του καλοκαιριού, στον ιστό της αλήθειας

Η αγάπη μου Ιερουσαλήμ, Νέα Υόρκη, Πεκίνο, Μέκκα, Φτωχά Προάστια

Η αγάπη μου έβγαλε απ’ το λαιμό της το μενταγιόν της Ευρώπης

Στόμα με στόμα έρχεται η σιωπή της αλλαγής

Η αγάπη μου δωρητής της έκπληξης και της απροσδόκητης τροπής

της εκτός προγράμματος

Η αγάπη μου πληρώνει τους φόρους της

ζωγραφίζοντας πυκνοκατοικημένες κουρτίνες

ξεβιδώνοντας καμένα κεριά από ανθρώπινες χρεoκοπίες

σώζοντας θηλιές από βέβαιο πνιγμό

διορθώνοντας εξισώσεις στον μαυροπίνακα των ψυχών

πλένοντας το αίμα απ’ το πάτωμα των αγορών

Ο έρωτας και μόνο αυτός δεν είναι επινόηση, τ’ ανθρώπου κατασκεύασμα

Οι μαγνητικές καταιγίδες δεν αλληθωρίζουν τα φιλιά των άστρων

Η αγάπη μου δεν φοβερίζεται

Φρεγάτες πουλιών ηχούν το στρίψιμο της σκέψης

Το πίκρισμα των αμετάκλητων πάγων και τα λύτρα

για την χαμένη όραση των ακτών

 

Η αγάπη μου φωνάζει να γίνεται η κηδεία του καλοκαιριού δημοσία δαπάνη

Φτύνει τον κόρφο της όταν ονειρεύονται οι τραπεζίτες

Αυτό μάλιστα! Είναι κοινωνική καταξίωση!

Ο θεός σας είναι μικρότερος της φήμης του

Η αγάπη μου είναι ότι γυρίζει, δίχως περικοπές περήφανο και δυναμωμένο

στο επόμενο της ζωής

Τα χαλινάρια στους ψηφοφόρους του μηδενός

Η αγάπη μου είναι ότι ανατριχιάζει δίχως φθορά

Είναι το ξωκλήσι που φιλιούνται με λαχτάρα οι ρημαγμένες αγάπες

Το καπάκι του διάφανου κόσμου

Το ‘όχι’ και το ‘μη’

 

Η αγάπη μου είναι το αγνάντεμα, το ζύγωμα, το άγγιγμα

Η ανελέητη βροχή και το στέγαστρο

Η αγάπη μου παίρνει την ευθύνη

Η αγάπη μου είναι η ελεύθερη Ομιλία

Christos Koukis

About Christos Koukis

Ήθελε τόσο να μεγαλώσει και τα κατάφερε στην Αθήνα. Ήθελε τόσο να σπουδάσει σε ένα πιο βαρετό ίδρυμα από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μα στάθηκε άτυχος. Ήθελε τόσο να ταξιδέψει σε πολλά και διαφορετικά μέρη που κάπου ανάμεσα ξέχασε το μυαλό του. Η κακιά η ώρα τον έκανε ποιητή και του μπέρδεψε μια μελωδία στην γλώσσα. Λατρεύει την σοκολάτα και κάθε παράγωγο της φαντασίας. Δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του όταν είναι μπροστά ο ίδιος. Πάντα θυμάται πως δεν είναι όσα λένε οι άλλοι πως είναι.